Ο εγγονός του δωρητή της γης που χτίστηκε το Τσίρειο, Πέτρος Τσίρος, είναι αρκετός ενεργός τα τελευταία 24ωρα, σε σχέση με τις εξελίξεις που αφορούν τα βελτιωτικά έργα…
Έκαμε πριν από λίγο μακροσκελή ανάρτηση, για το τι πρέπει να γίνει με το ιστορικό στάδιο της Λεμεσού.
“Το Τσίρειο Στάδιο δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις, δικαιολογίες και επικοινωνιακές εξαγγελίες. Χρειάζεται άμεσες λύσεις, σοβαρές επενδύσεις, επαγγελματική διοίκηση και, πάνω απ’ όλα, ασφάλεια.
Η σημερινή κατάσταση του σταδίου αποτελεί, κατά την άποψή μου, την πιο αποκαλυπτική εικόνα των αποτελεσμάτων της διαχρονικής διαχείρισής του. Οι αναφορές για σοβαρά προβλήματα στις κερκίδες και στις υποδομές δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της συντήρησης, τον προγραμματισμό και τις προτεραιότητες της διοίκησης.
Ήδη από τον Μάιο του 2024 είχα εκφράσει δημόσια, ενώπιον της Βουλής, τις ανησυχίες μου και την ανάγκη για ριζική αλλαγή στη διαχείριση του Τσιρείου — πριν ακόμη διαπιστωθεί επίσημα ότι το στάδιο είναι επικίνδυνο. Δύο χρόνια αργότερα, το Τσίρειο χαρακτηρίζεται πλέον επίσημα επικίνδυνο. Τι ακολουθεί;
Και εδώ τίθεται ένα ζήτημα πολύ σοβαρότερο από οποιαδήποτε διοικητική αντιπαράθεση: η ανθρώπινη ζωή.
Εφόσον έχουν εντοπιστεί κίνδυνοι για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων, η οποιαδήποτε αδειοδότηση πρέπει να προϋποθέτει την πλήρη και τεκμηριωμένη αντιμετώπισή τους, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της νομοθεσίας και τις αξιολογήσεις των αρμόδιων τεχνικών εμπειρογνωμόνων.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η διοίκηση εξασφαλίζει τελικά την πολυπόθητη άδεια λειτουργίας.
Εάν στη συνέχεια συμβεί σοβαρό ατύχημα, ενδεχομένως ακόμη και θανατηφόρο, το οποίο συνδέεται με γνωστούς κινδύνους που δεν αντιμετωπίστηκαν επαρκώς, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;
Η διοίκηση του ΓΣΟ που έχει την ευθύνη διαχείρισης του σταδίου; Οι αρμόδιοι τεχνικοί σύμβουλοι; Ο ΕΟΑ; Η Αρχή Αδειοδότησης που ενέκρινε τη λειτουργία; Ή θα παρακολουθήσουμε ακόμη μία διαδικασία αναζήτησης ευθυνών, όπου ο καθένας θα παραπέμπει στον επόμενο;
Η νομική ευθύνη ασφαλώς κρίνεται βάσει των πραγματικών περιστατικών, των αρμοδιοτήτων και της ισχύουσας νομοθεσίας.
Η ηθική και διοικητική υποχρέωση, όμως, να προστατεύεται η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να περιμένει την εκδήλωση ενός ατυχήματος.
Και ας μην ξεχνάμε: η άδεια λειτουργίας δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση ασφάλειας ούτε απαλλάσσει αυτομάτως τους εμπλεκομένους από τις νόμιμες ευθύνες τους.
Πέραν της ασφάλειας, υπάρχει και το μεγάλο ερώτημα της επόμενης ημέρας.
Πώς μπορεί το Τσίρειο να αναγεννηθεί οικονομικά και λειτουργικά;
Κατά την άποψή μου, η μόνη πραγματικά σοβαρή και μακροπρόθεσμα βιώσιμη επιλογή είναι η προσέλκυση στρατηγικού επενδυτή, ο οποίος θα χρηματοδοτήσει την αναβάθμιση και θα αναλάβει την επαγγελματική αξιοποίηση του σταδίου ως σύγχρονης αθλητικής επιχείρησης, με πλήρη σεβασμό στους αθλητικούς, εθνικούς και πολιτιστικούς σκοπούς του Καταπιστεύματος.
Όμως εδώ προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα:
Ποιος σοβαρός επενδυτής θα εμπιστευθεί εκατομμύρια ευρώ σε ένα μοντέλο διοίκησης, του οποίου τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα δημιουργούν τόσο έντονο προβληματισμό;
Και γιατί να αναλάβει κάποιος τον οικονομικό κίνδυνο μιας τόσο μεγάλης επένδυσης, χωρίς να διαθέτει ουσιαστικό έλεγχο στη διαχείρισή της;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: ο στρατηγικός επενδυτής πρέπει να μπορεί να αναλάβει και την ουσιαστική επιχειρησιακή διοίκηση του έργου, μέσω νόμιμης και διαφανούς συμφωνίας, με ανεξάρτητη εποπτεία και πλήρη προστασία των δεσμευτικών όρων του Καταπιστεύματος.
Χωρίς εκποίηση της περιουσίας. Χωρίς αλλοίωση του σκοπού της δωρεάς. Χωρίς ανεξέλεγκτη διαχείριση.
Αλλά και χωρίς την αυταπάτη ότι μια μεγάλη επένδυση μπορεί να επιτύχει διατηρώντας υποχρεωτικά το ίδιο μοντέλο που σήμερα αμφισβητείται.
Και εδώ φτάνουμε στην ουσία: η σημερινή διοίκηση πρέπει να αξιολογηθεί από τα αποτελέσματά της και όχι από τις εξηγήσεις της.
Ποιο ήταν το πρόγραμμα συντήρησης; Πότε εντοπίστηκαν τα προβλήματα; Ποιες ενέργειες έγιναν και πότε; Γιατί δεν προχώρησε μια ουσιαστική επενδυτική λύση νωρίτερα; Ποιο είναι το σχέδιο για την επόμενη ημέρα;
Ιδιαίτερα για τις επενδυτικές δυνατότητες που είχαν συζητηθεί κατά την περίοδο 2022–2023, οφείλουν να δοθούν σαφείς απαντήσεις για τις επιλογές που έγιναν και τους λόγους για τους οποίους δεν προχώρησαν.
Η διοίκηση δικαιούται να παρουσιάσει τις θέσεις και τον απολογισμό της. Η κοινωνία, όμως, δικαιούται να κρίνει κατά πόσον τα αποτελέσματα δικαιολογούν τη συνέχιση του ίδιου μοντέλου.
Προσωπικά, θεωρώ ότι το υφιστάμενο μοντέλο διοίκησης έχει αποτύχει να εξασφαλίσει το επίπεδο λειτουργίας, ασφάλειας και ανάπτυξης που αξίζει στο Τσίρειο. Και όταν ένα μοντέλο δεν αποδίδει, η λύση δεν είναι να του προσφέρουμε απεριόριστο χρόνο και νέες ευκαιρίες που θα φέρουν και νέες δικαιολογίες. Είναι να το αλλάξουμε.
Αυτό σημαίνει ριζική αναδιοργάνωση, επαγγελματική διαχείριση, ανεξάρτητο έλεγχο και νέα διοικητική δομή με ανθρώπους που διαθέτουν αποδεδειγμένη εμπειρία, τεχνογνωσία, επιχειρηματική αντίληψη και όραμα.
Εφόσον αυτό προϋποθέτει αλλαγή της σημερινής διοίκησης, τότε η αλλαγή πρέπει να εξεταστεί χωρίς άλλες καθυστερήσεις, μέσα από τις νόμιμες και καταστατικές διαδικασίες.
Το Τσίρειο δεν αποτελεί προσωπική περιουσία κανενός. Οι διοικήσεις είναι προσωρινές. Οι υποχρεώσεις απέναντι στη δωρεά και στην κοινωνία είναι διαχρονικές.
Και ας είμαστε ξεκάθαροι:
Δεν ζητούμε να αλλάξουν απλώς οι άνθρωποι που κάθονται στις καρέκλες. Ζητούμε να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις, διαχειρίζονται τα χρήματα, προστατεύεται η ασφάλεια και αξιολογούνται τα αποτελέσματα.
Η Λεμεσός δεν χρειάζεται άλλες διαβεβαιώσεις ότι όλα βαίνουν καλώς. Χρειάζεται αποδείξεις, διαφάνεια, ασφάλεια και έργα.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν το Τσίρειο χρειάζεται αλλαγή. Είναι πόσο ακόμη θα επιμένουμε σε ένα μοντέλο που δεν έχει δώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Τα εκατομμύρια μπορεί να βρεθούν. Οι εγκαταστάσεις μπορούν να επισκευαστούν. Η εμπιστοσύνη μπορεί να ξαναχτιστεί. Μια ανθρώπινη ζωή, όμως, δεν επιστρέφει.
Η ριζική αλλαγή δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Και η λογοδοσία πρέπει να προηγηθεί της επόμενης άδειας, της επόμενης επένδυσης και, κυρίως, του επόμενου ενδεχόμενου ατυχήματος.
Τα τελευταία χρόνια έχω εκφράσει περισσότερες από μία φορά την ανάγκη για ριζική αλλαγή. Παρότι τα λόγια μου φαίνεται να μην έχουν τύχει της απαιτούμενης προσοχής, η κατάσταση του σταδίου γίνεται καθημερινά πιο επικίνδυνη. Μέχρι πότε θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Και με ποιο κόστος; Ελπίζω, πάνω απ’ όλα, να μη χρειαστεί να πληρωθεί με ανθρώπινη ζωή.
Λόγω μονο σεβασμόυ και κύριος ασφαλείας, οι άνθρωποι της Λεμεσού αξίζουν πολύ περισσότερα από αυτή την κατάσταση.
Απλός λέω εγώ τώρα.
10 Οκτωβρίου, 2026.
