Γράφει ο Νίκος Κατσαρός.
Κάποιες φορές μία όχι καθαρογραμμένη και συντεταγμένα από ειδικούς, αυθόρμητη παρέμβαση από μία απλή γυναίκα της διπλανής φτώχιας ίσως είναι πιο βαρυσήμαντη από ολόκληρο ακαδημαϊκό πολιτικό σχόλιο.
Μια γυναίκα, μεγάλης ηλικίας, παρενέβη στην πρωινή εκπομπή «Μικρόφωνο στον πολίτη» του Καναλιού 6 και μας γονάτισε διότι δεν μίλησε ούτε με πολιτικούς όρους, ούτε με προσεκτικά ζυγισμένες λέξεις. Μίλησε με εκείνη την αγανάκτηση που συσσωρεύεται για χρόνια στην πλάτη ενός ταλαιπωρημένου ανθρώπου, μέχρι που γίνεται κραυγή.
«Ο αδερφός μου, οκτώ ευρώ τον μήνα επίδομα πιάνει. Δεν του φτάνουν να αγοράσει σερβιέτες για τα τραύματα των επεμβάσρών του», είπε. Ένας άνθρωπος που, σύμφωνα με την ίδια, πολέμησε το 1974, υποβλήθηκε σε οκτώ εγχειρήσεις και εξακολουθεί να ζει με μια ανοικτή πληγή. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Την ίδια ώρα, το κράτος “βρήκε” σχεδόν 595.000 ευρώ για τη νέα θωρακισμένη λιμουζίνα του Προέδρου. Γιατί, ως γνωστόν, οι ανάγκες ενός κράτους μπαίνουν σε σειρά προτεραιότητας: πρώτα η άνετη και ασφαλής μετακίνηση της εξουσίας και ύστερα, αν περισσέψει κανένα οκτάευρο, οι άνθρωποι που υπερασπίστηκαν αυτόν τον τόπο.
Το ζήτημα δεν είναι αν ο Πρόεδρος χρειάζεται ασφάλεια. Χρειάζεται. Το ζήτημα είναι πότε η ασφάλεια μετατρέπεται σε αλόγιστη πολυτέλεια και πότε το κράτος παύει να προστατεύει ανθρώπους για να προστατεύει σύμβολα, αξιώματα και γυαλιστερές λαμαρίνες.
Αν, λοιπόν, δεν έχουμε την αντιληπτική ικανότητα να ντραπούμε μόνο και μόνο για μια τέτοια αγορά, ας ντραπούμε ακούγοντας αυτή τη γυναίκα. Τη γυναίκα της διπλανής πόρτας που θυμάται τι ήταν η Κύπρος πριν από τον πόλεμο, βλέπει τι απέγιναν οι αγωνιστές της και ρωτά, με τον δικό της αφοπλιστικό τρόπο: «Πού ζει;»
Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν πραγματικά να συνοδεύσουν την κραυγή αυτής της γυναίκας η οποία δεν ζητιανευει προνόμοια, αλλά απαιτεί αξιοπρέπεια για τους απλούς ανθρώπους αυτού του τόπου.
Υπάρχουν μόνο τα οκτώ ευρώ επίδομα στον αδερφό της και οι 595.000 του καινούργιου “τουτού” του προέδρου.
Ανάμεσά τους, ένα κράτος που θα έπρεπε να ντρέπεται και κάθε φορά που του περνάει η ντροπή να ξαναβάζει να ακούει την κραυγή αυτής της γυναίκας για να επανέρχεται η αντίληψή του στην πραγματικότητα που ζούμε, πέραν από το προνομιακό ροζ συννεφάκι που ζούνε.
Ακούστε το απόσπασμα on demand εδώ. (στο αρχείο 07.09.2026, στο 44:50 λεπτό)
