Από ασφαλές καταφύγιο σε στρατηγικό στόχο και από μέρος της λύσης, μέρος του προβλήματος. Η Κύπρος στο στόχαστρο – άλλη μια επιτυχία της πολυσχιδούς και ευφάνταστης εξωτερικής πολιτικής του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Από το 1948, όταν ιδρύθηκε το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ, η Μέση Ανατολή βίωσε διακρατικούς πολέμους, ένοπλες συγκρούσεις, διαρκείς αναταράξεις και περιόδους γενικευμένης αστάθειας. Η περιοχή έμαθε να ζει σε καθεστώς συναγερμού. Η Κύπρος, αν και γεωγραφικά ανήκει στο ίδιο εύθραυστο τόξο της Ανατολικής Μεσογείου, κατάφερε επί δεκαετίες να παραμείνει εκτός του άμεσου πεδίου σύγκρουσης. Αντιθέτως, λειτούργησε συχνά ως ασφαλές καταφύγιο για πολίτες γειτονικών χωρών που αναζητούσαν προστασία και σταθερότητα.
Σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά, για πρώτη φορά η χώρα μας δεν βρίσκεται απλώς στην περιφέρεια των εξελίξεων, αλλά στο στόχαστρο. Και όχι κατά λάθος ή παρεμπιπτόντως, αλλά ως ρητά κατονομαζόμενος στρατηγικός στόχος. Πρόκειται για μια ποιοτική μεταβολή που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη ούτε να υποβαθμιστεί επικοινωνιακά.
Η κυβέρνηση και προσωπικά ο ίδιος ο Πρόεδρος κομάζει ότι η Κύπρο για πρώτη φορά βρίσκεται και παίρνει θέση στη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Ωστόσο, η στενή και σχεδόν άνευ όρων ταύτιση με την πολιτική του Ισραήλ δημιουργεί νέα δεδομένα ασφάλειας. Το δίλημμα δεν είναι αν η Κύπρος όφειλε να συμπορευθεί με αυταρχικά καθεστώτα της περιοχής — κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Το ερώτημα είναι κατά πόσο η πλήρης πολιτική και στρατηγική ευθυγράμμιση με το Τελ Αβίβ, χωρίς εμφανή αντισταθμιστικά οφέλη και χωρίς σαφή εθνική στρατηγική εξόδου κινδύνου, υπήρξε συνετή επιλογή.
Η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από τις δημόσιες σχέσεις ούτε από τις φωτογραφίες κορυφής. Κρίνεται από το αν ενισχύει την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Και σήμερα, με drones και πυραύλους να καθιστούν την Ανατολική Μεσόγειο ενεργό πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης, το ερώτημα γίνεται αμείλικτο: βρισκόμαστε πράγματι στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» ή απλώς σε μια πλευρά που εκτίθεται περισσότερο από όσο αντέχει;
Μουρίκη
