Όπου και να κοιτάξω σ αυτόν τον τόπο, έχει κάτι να για να με απογοητεύσει…
Υπάρχουν στιγμές που η επικαιρότητα μοιάζει με εκείνο το κόλπο του ταχυδακτυλουργού: που σου κουνάει το δεξί χέρι για να μη δεις τι κάνει το αριστερό.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Τους τελευταίους μήνες στην Κύπρο είχαμε από όλα. Βίντεο «επενδυτών» που μας έκαναν διεθνές meme, καταγγελίες από την αυτοεξόριστη Annie Alexui, είχαμε υποθέσεις πιθανής κακοποίησης που έφτασαν μέχρι σε πολιτικά γραφεία και δημαρχεία, ιστορίες που έβγαζαν στη «φόρα» μια χώρα που συχνά λειτουργεί με την ηθική της παρέας στο καφενείο. Στα τελευταία φόρτε μας είχαμε και αφθώδη πυρετό ο οποίος επίσης εξέθεσε την αναποτελεσματικότητα μας απέναντι σε πρωτόκολλα και άλλα τύπου: κάνουμε πρώτα το Α μετά το Β και τέλος το Γ. Κριθήκαμε ανεπαρκείς και στην ανάγνωση της αλφαβήτας.
Και τότε ήρθε ο από μηχανής πόλεμος. Οι συνήθεις ύποπτοι ΗΠΑ – Ισραήλ βομβάρδισαν το Ιράν και η σύρραξη έγινε διεθνές «πάρτι» θανάτου. Βάσεις, drones, συναγερμοί, σενάρια.
Ξαφνικά όλα τα υπόλοιπα μπήκαν σε παρένθεση. Η συζήτηση άλλαξε φόντο.
Και συγχωρέστε μου την αυθαίρετη σκέψη, αλλά θα πω ότι κάποιοι ΙΣΩΣ και να ένιωσαν και μια μικρή ανακούφιση. Διότι τα βλέμματα έφυγαν από τα εσωτερικά μας.
Αλλά ακόμα και αυτά τα θλιβερά και ανησυχητικά που συμβαίνουν στη γειτονιά μας και παραλίγο στο σπίτι μας, καταφέραμε και αυτά να τα κάνουμε με ένα μαγικό τρόπο εσωτερικά μας.
Πρώτον να πούμε για τους συμμάχους μας, για τους οποίους όπως διαπιστώνουμε, είμαστε περίπου όσο αναλώσιμη είναι μια δεσμίδα Α4 στο φωτοτυπικό. Χρήσιμοι όταν χρειάζονται τις βάσεις, τα ραντάρ, τα logistics κτλ. Λιγότερο χρήσιμοι όταν αρχίσει να πέφτει το βάρος των συνεπειών.
Και δεύτερον –εδώ είναι το πραγματικά ενδιαφέρον– ότι σε περίπτωση που τα πράγματα σοβαρέψουν… δεν έχουμε πού να πάμε.
Κυριολεκτικά.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, στην Κύπρο υπάρχουν περίπου 2.200–2.500 καταφύγια, τα οποία μπορούν να καλύψουν λιγότερο από τον μισό πληθυσμό. Σε κάποιες εκτιμήσεις ούτε το 45%.
Και αυτά είναι η θεωρία. Γιατί πολλά από αυτά είναι υπόγεια πολυκατοικιών, αποθήκες, χώροι που πρέπει να «καθαριστούν μέσα σε 24 ώρες» για να γίνουν καταφύγια. Δηλαδή κάτι ανάμεσα σε civil defence και αποθήκη με παλιά ποδήλατα.
Με απλά λόγια: αν γίνει κάτι σοβαρό, οι μισοί θα χωρέσουν. Οι υπόλοιποι… ας βρουν ένα καλό χαντάκι. (Δεν το λέω εγώ. Είναι κυριολεκτικά στις οδηγίες αυτοπροστασίας.)
Όλη αυτή η μεγάλη γεωπολιτική ανησυχία τι έκανε τελικά; Κάτι που οριακά κατάφεραν τα σκάνδαλα στα δικά τους μέτρα βεβαίως:
Μας έδειξε τη γύμνια μας.
Όχι μόνο πολιτική. Υποδομών. Σχεδιασμού. Σοβαρότητας.
Γιατί τελικά το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι ότι ζούμε σε επικίνδυνη περιοχή. Αυτό είναι δεδομένο εδώ και αιώνες. Όλοι από εδώ περνάνε. Το μοναδικό σταυροδρόμι τριών Ηπείρων.
Το πρόβλημα αναγνώστη μου είναι ότι συνεχίζουμε να ζούμε σαν να μην ξέρουμε πόσο πολύ «βολεύει» να βρισκόμαστε στο κέντρο του κυκλώνα.
Σε μια χώρα που φιλοξενεί βάσεις, στρατηγικά συμφέροντα και γεωπολιτικά παιχνίδια,
όπως φαίνεται, η πιο ρεαλιστική στρατηγική άμυνας για τον πολίτη είναι ακόμη:
«Βρες ένα υπόγειο να δούμε τι θα κάνουμε.»
