Το έχουμε ξαναπεί πως στην παγκόσμια γεωπολιτική αρένα και στην πολιτική σκακιέρα η ηθική και το διεθνές δίκαιο είναι αξίες ανάξιες να σταθούν δίπλα στο κέρδος και την εξουσία.
Κανένας δεν πρόκειται να αρνηθεί την επιρροή και το κέρδος και να τα αντικαταστήσει με το δίκιο και το ηθικό.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Μάθαμε λοιπόν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες, εξετάζουν το ενδεχόμενο να άρουν υπάρχουσες κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο. Το δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ και το υποστήριξε και εμπράκτως με μία πρώτη απαλλαγή 30 ημερών για την πώληση ρωσικού αργού που βρίσκεται ήδη καθ’ οδόν προς την Ινδία.
Ο λόγος είναι εντελώς απλός: Εκατοντάδες εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε δεξαμενόπλοια. Αν απελευθερωθούν, αυξάνεται η προσφορά στην παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Ναι αλλά αυτό δεν θα ίσχυε και πριν; Τι άλλαξε τώρα; Κάτσε περίμενε.
Διότι μέχρι εδώ όλα μοιάζουν τεχνικά. Σχεδόν λογιστικά.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Οι κυρώσεις στη Ρωσία δεν επιβλήθηκαν ως “τεχνικό” εργαλείο. Επιβλήθηκαν ως ηθική τιμωρία λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Υποτίθεται πως ήταν στάση αρχών απέναντι στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Οπότε κάτι πάει λάθος με την εξίσωση, δεν νομίζεις;
Ο πόλεμος στην Ουκρανία απ ότι ξέρω δεν τελείωσε. Η Ρωσία δεν αποχώρησε. Το διεθνές δίκαιο δεν αποκαταστάθηκε.
Αυτό που άλλαξε ωστόσο είναι η αγορά πετρελαίου και οι πηγές προμήθειάς του.
Διότι με τη σειρά τους οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει έναν δικό τους πόλεμο (τώρα που ζεστάθηκαν και πήραν μπρος και σπάνε πόρτες και μπαίνουν σε χώρες), ο οποίος έχει κάνει για άλλη μια φορά σμπαράλια το διεθνές δίκαιο και παρανάλωμα του πυρός την ηθική, και ο οποίος πόλεμος επηρεάζει την ενεργειακή επάρκεια.
Βλέπεις στο βωμό του να ελέγξουν την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, τα στενά του Ορμούζ έγιναν πλέον επικίνδυνο πέρασμα οπότε και προσωρινά μη χρησιμοποιήσιμο για τα χιλιάδες βαρέλια που περνούσαν από εκεί.
Οι κυρώσεις λοιπόν ανοίγουν και κλείνουν σαν διακόπτες αντίστοιχα με τον τρόπο που ανοίγουν και κλείνουν στενά σαν του Ορμούζ.
Όταν η αγορά ζητά περισσότερη προσφορά με ένα μαγικό τρόπο μετατρέπει τα …επιλήψιμα έργα, των Ρώσων εν προκειμένω, σε «περασμένα – ξεχασμένα».
Δεν είναι το πρώτο παράδειγμα. Δεν θα είναι και το τελευταίο.
Οι μεγάλες δυνάμεις μιλούν για ηθική όταν θέλουν να παραμυθιάσουν τον κόσμο για τις προθέσεις τους. Όταν όμως μπαίνουν στο τραπέζι η ενέργεια, το εμπόριο και οι ισορροπίες της αγοράς, οι αρχές αποκτούν ξαφνικά μεγάλη ευελιξία και σαφώς μικρότερη αξία.
Η γεωπολιτική άλλωστε δεν λειτουργεί με τους κανόνες ενός μαθήματος ηθικής. Ήταν και είναι βρώμικο παιχνίδι.
Λειτουργεί με τους κανόνες του κέρδους.
Αυτό που καθορίζει τις αποφάσεις δεν είναι οι διακηρύξεις του όποιου ΟΗΕ αλλά οι ανάγκες της δεδομένης στιγμής.
Πίσω από τις δηλώσεις υπάρχουν πάντα φορτία, συμβόλαια και βαρέλια πετρελαίου.
Οσο λοιπόν κι αν προσπαθούμε να το παρουσιάσουμε αλλιώς: Αν βάλεις όλα τα συστατικά που αποτελούν την ανθρωπότητα και τα ανακατέψεις όπως ο Δρουίδης ο Πανοραμίξ, αυτό που θα βγάλεις στο τέλος είναι πάντα το ίδιο: η Μπίζνα.
Όλα είναι μπίζνα.
