Το λες και άστρο κατά μία έννοια. Στη σχετική του υπερβολή.
Ορίστε, μας είχε φάει το άγχος πώς θα διεκπεραιώσουμε την εξάμηνη Ευρωπαϊκή μας Προεδρία. Πώς θα διαχειριστούμε προς όφελός μας τη συγκυρία. Πώς θα καταφέρουμε, δίχως παρατράγουδα και δυσάρεστες εκπλήξεις, να διοργανώσουμε όλες τις δράσεις, συναντήσεις, συνεδρίες και λοιπές δραστηριότητες στο νησί μας στα πλαίσια της Προεδρίας.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Είχαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας –ας μην το αρνιόμαστε– ότι: «Ρε φίλε, εδώ δεν μπορούμε να μονοδρομήσουμε σωστά μία οδό για να γίνουν έργα ασφαλτόστρωσης στον παραδίπλα δρόμο, θα φιλοξενήσουμε σωστά και με ασφάλεια τόσες συναντήσεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;»
260 άτυπες, 53 επίσημες συναντήσεις και 28 χιλιάδες σύνεδροι. Εγώ προσωπικά, όταν άκουσα τα νούμερα, είπα: «Πάει, την κάτσαμε τη βάρκα». 28 χιλιάδες θα έρθουν, 650 νοματαίους θα επιστρέψουμε, και αυτό βάζοντας τα δυνατά μας.
Και εκεί λοιπόν που αναρωτιόμασταν πώς θα τα βγάλουμε πέρα, ήρθε ο από μηχανής ..εχθρός και έλυσε το πρόβλημα. Θα κήρυττε τον πόλεμο στο Ιράν ο μίστερ Τραμπ (περί ου ο λόγος) αργότερα, αλλά σου λέει: «Τι σύμμαχοι είμαστε με την αγαπημένη μας Cypras; Θα κάνουμε τώρα τον πόλεμο και θα τους βγάλουμε από τη δύσκολη θέση». (Και όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος το Cypras· έτσι φαντάζομαι ότι μας ξέρει. Εδώ δεν προφέρει σωστά πολιτείες των ΗΠΑ, θα ξέρει να πει σωστά το Cyprus;).
Και τι εννοώ «να μας βγάλει από τη δύσκολη θέση»; Μα ορίστε. Ξαφνικά γίναμε μέρος ενός πολέμου που δεν είχαμε ιδέα ότι θα διεξαχθεί και έτσι γίναμε σημείο ενδιαφέροντος. Επικίνδυνη ζώνη. Πιθανός στόχος. Πώς να έρθουν εδώ οι Ευρωπαίοι σύνεδροι και λοιποί υψηλόβαθμοι, όταν υπάρχει ενεργή απειλή να ρίξει ο Τουτατής το drone στο κεφάλι μας; Ποιος θυμάται ότι προεδρεύουμε του συμβουλίου;
Ναι, ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει σημαντικές ανατροπές στο πρόγραμμα της Κυπριακής Προεδρίας. Λόγω των μαζικών ακυρώσεων πτήσεων, των περιορισμών στον εναέριο χώρο της περιοχής και της αδυναμίας των ευρωπαϊκών αποστολών να ταξιδέψουν με ασφάλεια στο νησί, προχωρήσαμε σε έκτακτες αλλαγές, τουλάχιστον για τον Μάρτιο.
Συγκεκριμένα: Το Άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων που θα γινόταν στις 2 και 3 Μαρτίου και το Άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Πολιτισμού (στις 5-6 Μαρτίου) που επρόκειτο να γίνουν στο νησί, αναβλήθηκαν επ’ αόριστον. Ανακοινώθηκε επίσης ότι όλες οι προπαρασκευαστικές συναντήσεις, οι ομάδες εργασίας και τα συνέδρια που ήταν προγραμματισμένα να γίνουν στο νησί τον Μάρτιο, είτε μεταφέρονται διαδικτυακά (online) είτε επαναπρογραμματίζονται, και λογικά έπεται συνέχεια.
Κάτι γλιτώνεις, κάτι χάνεις. Το θέμα και η ουσία είναι ότι εκεί που δεν ξέραμε πώς θα καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε με επιτυχία τον ρόλο μας, λόγω των γεγονότων κανένας δεν θυμάται ότι διανύουμε ήδη τον τρίτο μήνα προεδρίας μας. Η μαντάμ Λέβιτ μας είπε πως θα έχουμε «νταβαντούρια» προώθησης της παγκόσμιας ειρήνης (όπως αυτή την αντιλαμβάνεται ο πατερούλης μας ο Τραμπ) για τουλάχιστον 4 εβδομάδες ακόμα, οπότε το βγάλαμε το τετράμηνο.
Και να μην πάει κάτι καλά, δεν θα μας κατηγορήσει κανένας. Άλλωστε, για κάποιον λόγο που δεν καταλαβαίνω, σε όλη την Ευρώπη θεωρούν ότι εδώ και μία εβδομάδα ζούμε στα καταφύγια, πίνουμε νερό από γεωτρήσεις και τρώμε ξηρά τροφή σαν γάτες σε θεραπεία. Όλοι νομίζουν ότι ίσως να βρισκόμαστε σε πλέον εμπόλεμη ζώνη απ’ ό,τι είναι η Τεχεράνη.
Οπότε, με τι καρδιά θα μας αποδώσουν ευθύνες οι εταίροι μας για οτιδήποτε δεν πάει καλά όσον αφορά την προεδρία μας; Θα πουν: «Δεν πειράζει, τα παιδιά έχουν τόσα να διαχειριστούν». Πού να ξέρουν ότι και χωρίς πόλεμο, πάλι σχεδόν την ίδια αποτελεσματικότητα θα είχαμε…
