Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Συμπληρώνουμε αισίως το πρώτο δεκαήμερο του πολέμου που ξέσπασε στη γειτονιά μας και έχω την αίσθηση ότι η κατεύθυνση που έχουν πάρει τα δεδομένα στην περιοχή μας, μάς έχουν κάπως αποπροσανατολίσει.
Τις πρώτες μέρες, με το περιστατικό που συνέβη στις βάσεις με το drone, νιώσαμε απότομα ξεγυμνωμένοι και ευάλωτοι.
Νιώσαμε ότι σε πραγματικές συνθήκες απειλής είμαστε εντελώς απροστάτευτοι. Αρχικά, η σχεδόν ανύπαρκτη αμυντική μας ικανότητα, η (μη) ύπαρξη και η κατάσταση των υφιστάμενων καταφυγίων, αλλά και η αδυναμία να αποτρέψουμε light επιθέσεις — πόσο μάλλον αν, ω μη γένοιτο, υπάρξει κάποια πραγματικά μαζική επίθεση, όλα αυτά απέδειξαν αυτό που ξέραμε αλλά δεν του δίναμε και τόση πολύ σημασία. Ότι καλό είναι να μην γίνει τίποτα, διότι άμα γίνει αλίμονό μας.
Μετά όμως άρχισαν να μας στέλνουν διάφορα, διάφοροι. Κάτι F-16 και κάτι φρεγάτες η Ελλάδα. Αυτά ήταν η αρχή. Πήραμε μία ανάσα ηρεμίας. Μετά έστειλαν και άλλοι Ευρωπαίοι. Οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, στέλνουν τώρα οι Ολλανδοί και οι Βρετανοί το προσπαθούν (αν τα καταφέρουν να αποπλεύσουν τα δικά τους, θα έρθουν κι εκείνα κάποια στιγμή).
Εσχάτως τώρα, έστειλαν και από την Τουρκία στα κατεχόμενα κάτι F-16 επίσης, για να πλαισιώσουν τα ήδη αρκετά υπάρχοντα στο βόρειο μέρος του νησιού μας. Περισσότερα απ’ όσα χωράνε που λέει ο λόγος.
Και τώρα τι; Νιώθουμε ασφαλείς δηλαδή;
Έχουμε καταλάβει ότι από εκεί που ήμασταν ένα νησί με εντελώς άλλες προτεραιότητες και στάση απέναντι στον πόλεμο, έχουμε καταντήσει σε μία από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές της ευρύτερης περιοχής και με σαφή εικόνα εν δυνάμει εμπλεκόμενου;
Βασικά, από όσες χώρες της περιοχής ΔΕΝ είναι άμεσα αναμεμειγμένες σ’ αυτόν τον πόλεμο, έχουμε μακράν τη μεγαλύτερη κλιμακούμενη στρατιωτικοποίηση.
Και αν με αυτό έχουμε την εντύπωση ότι θωρακίζεται η ασφάλεια του νησιού, κάνουμε τεράστιο λάθος.
Ο Κίμωνας π.χ. τα βράδια “το σκάει” και φλερτάρει τα παράλια του Ισραήλ.
Είναι σχεδόν ξεκάθαρο πως ο σκοπός των οπλικών συστημάτων που μας έχουν “φορτωθεί” ΔΕΝ μας έχουν ούτε ως τρίτη ή τέταρτη προτεραιότητα για προστασία.
ΑΝ χρειαστεί, υπάρχουν πολλοί και πολλά άλλα που θα προφυλαχθούν πρώτα — και βλέπουμε για εμάς.
Αυτό που ουσιαστικά καταφέραμε είναι να εντείνουμε την ένταση, να βουτήξουμε όλο και πιο βαθιά — ουσιαστικά και σημειολογικά — σε αυτό που συμβαίνει, ενώ παράλληλα δεν έχουμε κανένα εξαργυρώσιμο όφελος τουλάχιστον σε επίπεδο ασφάλειας.
Χαμένοι, μπλεγμένοι και αποπροσανατολισμένοι είμαστε. Με όλους τους τρόπους και από όλες τις απόψεις.
