Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από το τραγικό τροχαίο που συνέβη στη Ρουμανία, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 7 φίλοι του ΠΑΟΚ, οι οποίοι πήγαιναν εκδρομή για να παρακολουθήσουν την ομάδα τους στη Γαλλία.
Θυμάμαι μία γενική τάση εκείνες τις ημέρες, κάτω από άρθρα ειδήσεων αλλά κυρίως κάτω από δημόσιες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, να γίνονται όλοι οι φίλαθλοι και οπαδοί ένα απέναντι στον θάνατο.
Καλό ταξίδι από έναν Αρειανό, έναν Ολυμπιακό, έναν ΑΕΚτζή…
Υπήρξε τότε μία παύση μερικών ημερών κατά την οποία ένιωθες ότι το να δηλώσει ένας άνθρωπος, που στο γήπεδο ντύνεται άλλα χρώματα, την οδύνη για τον άδικο θάνατο 7 παιδιών είναι κάτι αξιέπαινο, κάτι ηρωικό και άξιο θαυμασμού.
Ωστόσο αυτό είναι στην πραγματικότητα το φυσιολογικό, αλλά το φυσιολογικό στον βίαιο μικρόκοσμο του οπαδικού πλανήτη κρατάει για λίγο. Μέχρι να κρυώσουν τα σώματα των νεκρών.
Χθες άφησε την τελευταία του πνοή στο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης ένας 20χρονος, έπειτα από επίθεση με μαχαίρι.
Μέχρι στιγμής δεν έχει εξακριβωθεί αν τα κίνητρα της επίθεσης είναι οπαδικά, ωστόσο ο συγκεκριμένος ήταν «ενεργός» οπαδός του ΠΑΟΚ και ενδέχεται τα κίνητρα να αφορούν και αυτή την ιδιότητά του.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο συγκεκριμένος οπαδός ήταν μέλος μίας εγκληματικής οργάνωσης ατόμων που έκλειναν διαδικτυακά ραντεβού με άτομα στο Άλσος Μετεώρων και έπειτα τα λήστευαν, τα ξυλοκοπούσαν κ.τ.λ. Αυτό είναι δίνει μία άλλη διάσταση στην ιστορία η οποία δεν μας απασχολεί αυτή τη στιγμή.
Τώρα: ο ΠΑΟΚ ζητά την παραδειγματική τιμωρία του ένοχου για το θάνατο του οπαδού του. Οι υπόλοιπες ΠΑΕ στην Ελλάδα εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους, ζητούν «το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο» και άλλα παρόμοια θλιβερά κλισέ που το μόνο που προσφέρουν είναι ένα προσωρινό άλλοθι για όλους τους εμπλεκόμενους.
Το γεγονός ότι οπαδοί ομάδων, παιδιά που μεγάλωσαν μαζί με άλλα παιδιά, που πήγαν φαντάροι στο ίδιο στρατόπεδο, που έφαγαν ένα σουβλάκι στο ίδιο σουβλατζίδικο, που ήπιαν έναν καφέ σε διπλανά τραπεζάκια της ίδιας καφετέριας, νιώθουν θανάσιμοι εχθροί είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που κανείς δεν θέλει να το λύσει. Όλοι θέλουν να το στηλιτεύσουν, αλλά κανένας από τους άμεσα εμπλεκόμενους δεν θέλει πραγματικά να το εξαφανίσει.
Οι οργανωμένοι οπαδοί αυτοποτίζονται με μίσος, οι ομάδες τρίβουν τα χέρια τους με τον στρατό που διαθέτουν και ο οποίος αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό πίεσης, και οι αρχές σφυρίζουν αδιάφορα εκτός αν κάποιος όντως σκοτωθεί, όταν και εξαπολύουν ανθρωποκυνηγητά.
Το κακό το προλαμβάνεις, δεν το κυνηγάς εκ των υστέρων.
Ακόμα ένας νεαρός άνθρωπος λοιπόν έχασε τη ζωή του, ενδεχομένως από οπαδικά κίνητρα, τον οποίο θα τον «κλάψουμε» όπως συνηθίζουμε, θα βροντοφωνάξουμε τσιτάτα του τύπου «ποτέ ξανά!» και όλα αυτά μέχρι το επόμενο κακό.
Τα χαιρετίσματά μας στην πολιτεία που νίπτει τας χείρας της, στις ομάδες που τρίβουν τας χείρας τους και στους οπαδούς που οπλίζουν τας χείρας τους για να ικανοποιήσουν απωθημένα και συμφέροντα άλλων.
Κρίμα…
