Έχω την εντύπωση ότι, για να γίνει κατανοητή η εικόνα της πολιτικής σκηνής του τόπου, πρέπει να κάνουμε ένα εικονικό ταξίδι στο παρελθόν.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Να πάμε λοιπόν εντελώς τυχαία — και χωρίς να έχει σημασία η ακριβής ημερομηνία — ας πάμε στον Απρίλιο του 2018. Και, με κάποιον τρόπο, μπορείς να διαβάσεις ένα άρθρο του 2026. Και ανοίγεις μία σελίδα που γράφει το εξής:
«Τα σπάσανε ο Iceman με τον ευρωβουλευτή με την κόκκινη μύτη του παλιάτσου και αποχώρησε από το κόμμα του».
Θα σκεφτείς:
Α) Πρόκειται για θεατρική κωμωδία του θεάτρου γέλιου με πρωταγωνιστή τον Νικολάκη.
Β) Κάποιος αρθρογράφος έγινε κουφέτο επειδή δοκίμασε ψυχοτρόπα LSD μαζί με Red Bull και ουίσκι και τώρα γράφει ασυναρτησίες.
Γ) Έχουμε σταματήσει να είμαστε στην Κύπρο και πλέον ζούμε σε χώρα του Τριβιζά ή στη Λιλιπούπολη.
Δ) Τι σου φαίνεται περίεργο; Συμβαίνει ακριβώς αυτό που γράφει.
Νομίζω ότι θα είναι χαμένος χρόνος να απαντήσουμε.
Εδώ λοιπόν καταλήξαμε — ή καταφέραμε να φτάσουμε. Διότι το «καταλήξαμε» δείχνει και μία παθητική πτώση στα τάρταρα, ενώ εμείς έχουμε κερδίσει με το σπαθί μας, ως κοινωνία, ο πιο πάνω τίτλος να είναι μία ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας.
Αποχώρησε λοιπόν ο γνωστός influencer Άδωνης Αλεξάνδρου, ευρέως γνωστός ως «Iceman», από την Άμεση Δημοκρατία του Φειδία Παναγιώτου και προκάλεσε τριγμούς στα πλατό της Ντίσνεϊ. Πώς να ανταγωνιστούμε την πραγματικότητα με μυθοπλασία που είναι πιο ευφάνταστη από την πιο ακραία ιστορία που έχουμε ποτέ δημιουργήσει, φαντάζομαι θα αναφώνησαν οι δημιουργοί της.
Και δεν έχω τίποτα πραγματικά με τον Άδωνη, άλλως Iceman. Ίσα ίσα που θα σου πω, με μεγάλη ειλικρίνεια, ότι μου είναι και εξαιρετικά συμπαθής. Όπως επίσης τρέφω και εκτίμηση για την ευαισθητοποίηση που δείχνει σε άτομα με ιδιαιτερότητες, λόγω του αδερφού του, του αξιαγάπητου Αλέξη, ενός παιδιού που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και έχει δίπλα του έναν αδερφό που παλεύει γι αυτόν.
Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι ότι, με κάποιον τρόπο που δηλώνει μία κάποια ιλαρότητα, μία διάθεση «τζαμαϊκανοποίησης» του ρόλου των ανθρώπων που λαμβάνουν αξιώματα που αφορούν όλους μας, η πολιτική σκηνή έχει γίνει — και αυτό δεν αφορά μόνο την Άμεση Δημοκρατία, αλλά κυρίως αυτή — ένα θεατρικό πλατό όπου το ρεπερτόριο έχει πλατύνει τόσο, που εκτός από την τραγωδία πλέον περιλαμβάνει και την εμπλουτισμένη ιλαροτραγωδία, την κωμωδία και άλλα θεατρικά είδη. Μέχρι και το stand-up έχει εισχωρήσει — απλώς οι κωμικοί είναι καθήμενοι και τα αστεία τους όχι και τόσο πετυχημένα.
Αν με ρωτάς — και επειδή θα φτάσει η συζήτηση στην «τιμωρία» των πολιτικών και το γύρισμα της πλάτης στην «παραδοσιακή» πολιτική — ναι: ίσως είναι μία στιγμή που το έχει ανάγκη ο τόπος. Οι πολίτες να διαλέξουν πολύ προσεκτικά ποιον θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές.
Απλώς υπάρχουν επιλογές που, αντί να τιμωρήσουν εκείνους, τιμωρούν διπλά και ανεπανόρθωτα εμάς.
Δείτε το βίντεο:
