«Έπεσε η μεγάλη πατάτα της Ξυλοφάγου, όβερ. – GREAT POTATO DOWN».
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα τηλεγράφημα πολιτισμικού ολέθρου, αλλά διαπιστώνω μετά θλίψεως ότι το γεγονός πέρασε στα ψιλά.
Και αυτό διότι δεν έχουμε κατατάξει τους εθνικούς μας θησαυρούς στη θέση που τους αναλογεί.
Θα έκαναν άραγε το ίδιο οι Γάλλοι αν ξυπνούσαν ένα πρωί και μάθαιναν ότι ο Πύργος του Άιφελ έπεσε στον Σηκουάνα;
Οι Άγγλοι αν το Big Ben γινόταν γέφυρα του Τάμεση;
Ή οι Αμερικανοί αν μάθαιναν ότι έπεσε στο μπάνιο ο Τραμπ την ώρα που ήταν έτοιμος να ξανακάνει την Αμερική great again και έκανε βαβά τον πισινούλη του; (Πάρ’ την κάτω την Αμερική. Τη Μεγάλη.)
Θύμα της έντονης κακοκαιρίας και των σφοδρών ανέμων έπεσε λοιπόν η μεγάλη πατάτα της Ξυλοφάγου, με αποτέλεσμα να εγερθούν θέματα όχι κακοτεχνίας (μιας και το γλυπτό έκθεμα είναι απαράμιλλης τεχνοτροπίας και καλλιτεχνικής αξίας), αλλά θέματα σταθερότητας ή, μάλλον, σταθεροποίησης.
Με λιγότερα λόγια, αν ο πολιτισμικός πλούτος αυτού του τόπου στέκεται σε γερές βάσεις.
Και η απάντηση, όπως καταλαβαίνεις, αναγνώστη μου, είναι: όχι.
Όπως και πολλά άλλα σε αυτόν τον τόπο, τα οποία στέκονται από επισφαλείς έως καθόλου στερεές βάσεις, έτσι και η πατάτα μας, στα πρώτα σοβαρά μποφόρ, έπεσε στον βωμό των λάθος υπολογισμών.
Κάθε ομοιότητα με την οικονομία των νοικοκυριών, τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια του δημόσιου βίου και την ελευθερία του λόγου είναι παντελώς καθόλου τυχαία.
Ελπίζουμε η Μέγιστη Ξυλοφαγιώτικη Πατάτα (η οποία δύναται να αποκατασταθεί στο ανάστημά της δίχως σημαντικές ζημιές) να είναι η τελευταία μεγάλη πτώση που θα σημειωθεί σε αυτόν τον τόπο. Συμπεριλαμβανομένων και των πτώσεων drones από τον Τουτατή στο κεφάλι μας.
