Όταν η ανευθυνότητα και οι επικοινωνιακές αστοχίες κοστίζουν εκατομμύρια στον τουρισμό
Γράφει η Μουρίκη
Υπάρχουν στιγμές που μια κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί κρίσεις. Και υπάρχουν στιγμές που τις δημιουργεί μόνη της. Δυστυχώς, αυτό που βιώνουμε σήμερα στον τουριστικό τομέα της Κύπρου ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Οι ξενοδόχοι βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Οι ακυρώσεις πέφτουν βροχή. Ολόκληρες κρατήσεις από ευρωπαϊκές αγορές εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες. Και όλα αυτά, όχι επειδή η Κύπρος βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο, αλλά επειδή κάποιοι φρόντισαν να δημιουργήσουν αυτή την εντύπωση.
Αντί η κυβέρνηση να λειτουργήσει πυροσβεστικά, να καθησυχάσει, να διαβεβαιώσει ότι η χώρα παραμένει ασφαλής και εκτός εμπόλεμης ζώνης, έκανε το ακριβώς αντίθετο: άφησε να καλλιεργηθεί — αν όχι ενίσχυσε — το αφήγημα ότι η Κύπρος είναι μέρος της σύγκρουσης στον Κόλπο.
Το αποτέλεσμα; Ένας επικοινωνιακός αυτοτραυματισμός.
Οι δηλώσεις του Εμανουέλ Μακρόν περί αναχαίτισης πυραύλων και drones που φέρονται να στόχευαν την Κύπρο έπεσαν σαν βόμβα στις αγορές του εξωτερικού. Σε συνδυασμό με τις τοποθετήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και την παρουσία πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην ευρύτερη περιοχή, το μήνυμα που έλαβαν οι Ευρωπαίοι τουρίστες ήταν σαφές — και καταστροφικό:
«Η Κύπρος είναι επικίνδυνη».
Και κάπου εκεί, χάθηκε το παιχνίδι.
Γιατί στον τουρισμό δεν μετρά μόνο η πραγματικότητα. Μετρά — και κυρίως — η αντίληψη. Και η αντίληψη που διαμορφώθηκε είναι ότι η Κύπρος βρίσκεται εντός μιας γεωπολιτικής ζώνης έντασης. Ποιος θα ταξιδέψει με την οικογένειά του σε έναν προορισμό που παρουσιάζεται ως πιθανός στόχος πυραυλικών επιθέσεων;
Η απάντηση είναι απλή: κανείς.
Αντί λοιπόν να δούμε μια άμεση, συντονισμένη αντίδραση — με ξεκάθαρα μηνύματα προς το εξωτερικό, με ενεργοποίηση των τουριστικών φορέων, με διπλωματική διαχείριση των δηλώσεων ξένων ηγετών — είδαμε σιωπή. Αμηχανία. Και καθυστέρηση.
Μια κυβέρνηση που δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ζημιάς.
Γιατί η ζημιά δεν είναι μόνο οι ακυρώσεις των επόμενων εβδομάδων. Είναι το πλήγμα στην εικόνα της χώρας. Είναι το μήνυμα που καταγράφεται στα μυαλά των ταξιδιωτών, των τουριστικών πρακτόρων, των αεροπορικών εταιρειών: ότι η Κύπρος είναι «ρίσκο».
Και αυτή η εικόνα δεν αλλάζει εύκολα.
Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία αυτού του τόπου. Είναι χιλιάδες θέσεις εργασίας. Είναι επιχειρήσεις που παλεύουν να επιβιώσουν. Είναι ολόκληρες τοπικές οικονομίες που εξαρτώνται από την καλοκαιρινή σεζόν. Και όμως, αντί να προστατευτεί, εκτέθηκε.
Με ευθύνη συγκεκριμένων επιλογών. Με ευθύνη συγκεκριμένων δηλώσεων. Με ευθύνη μιας κυβέρνησης που δεν λειτούργησε όταν έπρεπε.
Η Κύπρος δεν είναι εμπόλεμη ζώνη. Δεν ήταν. Και δεν είναι.
Αλλά όταν το αφήνεις να εννοηθεί — όταν δεν το διαψεύδεις έγκαιρα και δυναμικά — τότε το μετατρέπεις σε «αλήθεια» για τον υπόλοιπο κόσμο.
Και τότε, το κόστος δεν είναι πολιτικό.
Είναι οικονομικό. Είναι κοινωνικό. Και, τελικά, είναι εθνικό
