Του Λαζάρου σήμερα και αναπόφευκτα το μυαλό ταξιδεύει στην πιθανότητα μίας κάποιας σύγχρονης ανάστασης.
Με τον ίδιο τρόπο όμως που το μυαλό κάποιου θα πήγαινε σε ένα τζίνι την ώρα που θα έτριβε ένα τυχαίο λυχνάρι ή στις εξάρες ενώ ρίχνει μόνο ένα ζάρι.
Η ανάσταση δεν είναι κάτι εφικτό και αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι (θέλω να πιστεύω), ωστόσο ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να ονειρευόμαστε. Πώς οι Παλαιστίνιοι ονειρεύονται να ζήσουν μία συνεχόμενη εβδομάδα χωρίς απώλειες; Πώς ονειρεύονται οι Αμερικανοί πολίτες δωρεάν υγεία ή οι Ρώσοι πολίτες να πουν τη γνώμη τους για τον Βλαδίμηρο χωρίς να τους βρει το μαύρο σκοτάδι; Τέτοια όνειρα. Ακραία.
Θα ήθελα λοιπόν και εγώ με τη σειρά μου να ονειρευτώ — ευχηθώ μερικές αναστάσεις, αν μου επιτρέπεις αγαπητέ μου αναγνώστη.
ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΜΑΣ
Είναι πολύς καιρός τώρα που το πορτοφόλι του μέσου πολίτη, αυτής που λέμε μεσαίας κοινωνικής τάξης, φυτοζωεί πιο ασθενικά κι από βαρυστομαχιασμένο 90χρονο στην ανηφόρα. Και δεν είναι τόσο ότι μπαίνουν μέσα λιγότερα — είναι ότι βγαίνουν περισσότερα για τα ίδια αγαθά. Ότι πήγε το κιλό η ντομάτα 4 ευρώ και εμείς πανηγυρίζουμε που βρήκαμε πάρκινγκ με τη μία στην υπεραγορά, είναι ένα θέμα.
Εύχομαι λοιπόν να αναστηθεί η σχεδόν νεκρή αγοραστική μας ικανότητα και μετά — αν περισσέψει κάτι — βλέπουμε μήπως μπορέσουμε να πάρουμε και ντομάτες κλωνάρι που είναι κατά τι, πιο ακριβές.
Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Αυτή κι αν καταφέρνει να επιζεί με τα ιατρικά μηχανήματα που την κρατάνε με το ζόρι ζωντανή. Τουλάχιστον την τελευταία 15ετία έχουν περάσει από την πολιτική και θεσμική πασαρέλα μια ολόκληρη φάουσα σκάνδαλα, παρατυπίες, καταχρασμοί, χρηματισμοί και άλλα τόσα από τα «άμεμπτα» πρόσωπα της πολιτικής ζωής του τόπου.
Είδαμε βίντεο, ντοκουμέντα, ακούσαμε μαρτυρίες — και όλα αυτά βρέθηκε μια δικαστική μαύρη τρύπα και τα ρούφηξε. Το γεγονός ότι υπάρχουν τόσα πολλά τρικς και παραθυράκια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από ικανούς επαγγελματίες ώστε άνθρωποι να αθωώνονται, δεν κάνει τη δικαιοσύνη δίκαιη. Την κάνει επιδέξια. Και θαυμαστά ευέλικτη.
Καλό θα ήταν λοιπόν να καταφέρουμε να αναστήσουμε την εμπιστοσύνη μας στη δικαιοσύνη. Ή μάλλον… να την αποκαταστήσει η ίδια η δικαιοσύνη.
Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ό,τι είπαμε πιο πάνω. Απλά αλλάζουμε το υποκείμενο και κρατάμε όλα τα άλλα μέρη του λόγου.
Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που η εμπιστοσύνη μας στον πολιτικό (ανεξαρτήτως φύλου, κόμματος, ηλικίας) έχει με τόσο βίαιο τρόπο μηδενιστεί. Και είναι επίσης εντυπωσιακό το πώς μπορούν οι ίδιοι άνθρωποι, κάθε που πλησιάζει εκλογική διαδικασία, να φοράνε όλοι το ίδιο τραβηγμένο, με πολιτικό μπότοξ, χαμόγελο — ώστε να φτάσει στ’ αυτιά τους — για να μας υποσχεθούν τα ίδια με τις προηγούμενες φορές.
Για να ξαναζεστάνουν τους καλοθρεμμένους πισινούς τους στις γλυκές καρέκλες και να μας χλευάζουν μετά για την αφέλειά μας — στα ιδιωτικά τους πηγαδάκια, με γεμάτα ποτήρια.
Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΟΤΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
Εδώ πια δεν μιλάμε για ανησυχία. Μιλάμε για ένα μόνιμο σφίξιμο στο στομάχι που δεν φεύγει ούτε με σόδα, ούτε με αποχή από τα δελτία ειδήσεων (δοκιμασμένο). Από τη μία κουμπιά που μπορούν να εξαφανίσουν πόλεις, από την άλλη αποφάσεις που μπορούν να εξαφανίσουν λαούς — και στη μέση εμείς, να κάνουμε scroll (και down και up για να ξαναδιαβάσουμε αυτό που μόλις διαβάσαμε, να σιγουρευτούμε ότι διαβάσαμε καλά).
Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν τα κουμπιά της μαζικής καταστροφής. Πάντα υπήρχαν εξουσίες, πάντα υπήρχαν απειλές. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον τα κρατάνε άνθρωποι που μοιάζουν να παίζουν Civilization σε speed run. Με ΕΓΩ μεγαλύτερο από χώρες και υπομονή μικρότερη από story στο Instagram.
(Ναι, ξέρω. Υπερβάλλω. Μέχρι να μην υπερβάλλω.)
Αναρωτιέσαι καμιά φορά αν υπάρχει πραγματικά σχέδιο ή αν απλά αυτοσχεδιάζουν με φόντο τον πλανήτη. Αν όταν μιλάνε για «στρατηγικές κινήσεις» εννοούν κάτι βαθιά μελετημένο ή απλά «να δούμε τι θα γίνει αν το πατήσουμε ή αν κάνουμε εκείνο ή αν αρχίσουμε και βομβαρδίζουμε τους άλλους».
Αυτοί οι απίθανοι τύποι είναι που ευθύνονται για το ότι η λέξη «αύριο» δεν είναι πια δεδομένη έννοια. Είναι ευχή.
Οπότε ναι, αν είναι να ζητήσω μια ανάσταση ακόμη, θα ήθελα να αναστηθεί εκείνη η αίσθηση ότι οι άνθρωποι που κρατάνε το τιμόνι ξέρουν πού πάνε. Ή έστω… ότι δεν πάνε καρφί στην τρικυμία.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Και τελικά, μπορεί η ανάσταση να μην είναι εφικτή — όχι με τη μορφή που την ξέρουμε τουλάχιστον — αλλά ίσως δεν είναι εκεί το ζητούμενο.
Ίσως το θέμα δεν είναι να σηκωθεί κάτι από τους νεκρούς. Ίσως είναι να το προλάβουμε να μην πεθάνει.
Η αξιοπρέπειά μας. Η κρίση μας. Η μνήμη μας.
Γιατί αν περιμένουμε θαύματα, θα μείνουμε με τα κεριά στο χέρι (αν όχι τίποτα άλλο) και το βλέμμα ψηλά… και από κάτω θα μας σουφρώνουν μέχρι και τα παπούτσια.
Οπότε, αν είναι να ευχηθούμε κάτι σήμερα, ας είναι λιγότερο… θεϊκό και λίγο πιο ανθρώπινο.
Να θυμόμαστε.
Να μην καταπίνουμε.
Να μην πιστεύουμε στο να (τους) πιστεύουμε.
