Η Μεγάλη Εβδομάδα μπήκε. Πάλι. Και όχι λόγω συγκεκριμένης ημερομηνίας όπου έχουμε συμφωνήσει ότι αλλάζουμε mood ή λόγω κάποιας συμφωνίας που είχε γραφτεί με μαρκαδόρο στο σύμπαν, αλλά διότι έτσι έτυχε.
Κινητή γιορτή, κινητή και η ενσυναίσθηση μας – έρχεται και φεύγει. Σαν τροπική μπόρα.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Κάθε χρόνο τα ίδια: ξαφνικά θυμόμαστε την ταπεινότητα, την αγάπη και τη συγχώρεση. Λες και ήταν σε αναστολή και πήραν άδεια εξόδου. Αυστηρά για επτά μέρες. Όσο διαρκεί η Μεγάλη Εβδομάδα. Ανταλλάζουμε «χρόνια πολλά» με βλέμμα ελαφρώς πιο μαλακό, κάνουμε λίγο χώρο στην καρδιά – όχι πολύ, μη συνηθίσουμε κιόλας.
Ουσιαστικά δεν έχουν σημασία ποιες είναι οι μέρες. Σημασία έχει τι κάνουμε εμείς μέσα σε αυτές. Ή τι θα μπορούσαμε να κάνουμε και στις υπόλοιπες. Γιατί όλα όσα «ζητά» η πίστη από έναν άνθρωπο – ενσυναίσθηση, λιγότερος εγωισμός, λίγη παραπάνω ανθρωπιά – δεν είναι εποχιακά προϊόντα. Δεν μπαίνουν στο ράφι μετά την Ανάσταση. Εμεις τα ανακαλούμε πριν απ’ αυτή για να «φτιάξουμε» το προσωπικό μας προφίλ απέναντί ΤΟΥ.
Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, κρατάμε την ανθρωπιά μας για ειδικές περιστάσεις. Σαν τα καλά σερβίτσια της μάνας μου τα οποία έβγαιναν μόνο όταν θα είχε ξένους.
Αλλά ακόμα κι αν τελικά το κάνουμε από την …συνήθεια των ημερών, από κοινωνική πίεση ή και από καθαρή υποκρισία… δεν πειράζει. Από κάπου πρέπει να αρχίσει. Ποιος ξέρει; Μπορεί σε μερικούς να μείνει το κουσούρι και στις υπόλοιπες μέρες του χρόνου που νιώθουμε ότι δεν αξιολογούνται.
Τip για καλύτερη αποτελεσματικότητα:
Μην είσαι «καλύτερος» λόγω των ημερών μόνο με τον ομοεθνή σου, τον ομόθρησκό σου, τον ομοχρώματο ή οποιονδήποτε ομο-(σου). Δεν μετριέται έτσι η καλοσύνη και η χριστιανική αγάπη. Αν την ξέρεις έτσι ή σου την έχουν μάθει λάθος ή σε έχουν ξεγελάσει εκείνοι που κερδίζουν απ’ αυτήν.
