Στη ζωή, υπάρχουν δρόμοι που δεν έχουν ευθείες. Υπάρχουν δρόμοι που έχουν μόνο στροφές, ανηφόρες, μετά κατηφόρες και στάσεις που δεν επιλέγονται.
Από την άλλη, υπάρχουν και σαλόνια στο σπίτι, ανάμεσα σε παιχνίδια και μικρές καθημερινές «μάχες», που κάθονται μητέρες που δεν έμαθαν ποτέ να τα παρατούν. Το χαμόγελό τους είναι ήρεμο, αλλά πίσω τους κρύβεται μια δύναμη που δεν φωνάζει αλλά αντέχει στα δύσκολα.
Αυτές οι μητέρες, δεν αυτοσυστήνονται ως «ηρωίδες», αλλά ως «μαμάδες» σαν όλες τις άλλες. Σ’ έναν από αυτούς τους δρόμους και σ’ ένα από αυτά τα σαλόνια, βρίσκεται και η Κυριακή Φρίξου Μιχαήλ από τη Ξυλοτύμβου η οποία όταν έμεινε έγκυος στο πρώτο της παιδάκι τη Μαρία-Αυξεντία, στους πρώτους μήνες ήρθε μια διάγνωση που πολλοί πίστευαν ότι δεν θα είχε συνέχεια.
«Η πιο άγνωστη διάγνωση, η υδροκεφαλία. “Δεν θα γεννηθεί ποτέ”, έλεγαν. “Κι αν καταφέρει να γεννηθεί, δεν θα αντέξει ούτε ένα χειρουργείο… Θα τρέχετε συνεχώς από εδώ και από εκεί. Θα είναι μια ζωή φυτό. Δεν θα μιλήσει… δεν θα περπατήσει… δεν θα, δεν θα…”.
Λέξεις βαριές. Λέξεις που θα μπορούσαν να γκρεμίσουν τα πάντα.
Κι όμως, δεν την γκρέμισαν. Την πείσμωσαν. Γιατί εκεί που κάποιοι έβαζαν τελείες, η Κυριακή έβαζε αρχή. Δεν άφησε ποτέ τη διαδρομή να την ορίσει, αλλά επέλεξε η ίδια να της δώσει νόημα, μ’ έναν όμορφο ξεχωριστό τρόπο.
Γιατί αυτόν τον δύσκολο αγώνα με την υδροκεφαλία, δεν τον κράτησε μόνο μέσα της. Τον μετέτρεψε σε λέξεις και τον έκανε δύναμη. Τον έκανε παραμύθι. Την «Μπλε Πεταλούδα που ονομάζεται υδροκεφαλία». Ένα παραμύθι που δεν γεννήθηκε απλώς από την ανάγκη να ειπωθεί μια ιστορία, αλλά από την ανάγκη να ακουστεί μια αλήθεια: πως ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες διαδρομές, μπορεί να ανθίσει η ελπίδα.
Πώς ορίζεται η υδροκεφαλία σύμφωνα με ειδικούς;
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ
