Σήμερα το βράδυ είναι η Ανάσταση. (Έστω και συμβολικά — διότι δεν πιστεύουν όλοι οι άνθρωποι, αλλά σχεδόν όλοι θα ήθελαν μια μικρή ή μεγάλη ανάσταση στη ζωή τους, όχι απαραίτητα θεϊκή.)
Και όμως, η μέρα δεν ξημερώνει το ίδιο για όλους, ούτε με τις ίδιες πιθανότητες, ελπίδες, προοπτική για αναστάσεις.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Δεν ξημερώνει η ίδια μέρα για όλους
Κάποιοι περιμένουν το «Χριστός Ανέστη» σαν λύτρωση. Κάποιοι άλλοι το ακούν σαν θόρυβο στο βάθος. Η μέρα αλλάζει, η ζωή όχι. Και καμία καμπάνα δεν χτυπάει αρκετά δυνατά για να ξυπνήσει ό,τι έχει βουλιάξει μέσα μας.
Οικογενειακή μέρα… για όσους έχουν οικογένεια
Τα τραπέζια θα γεμίσουν μετά την Ανάσταση και κυρίως αύριο για το μεγάλο γιορτινό γλέντι, οι καρέκλες όμως όχι πάντα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πού να καθίσουν, ή —ακόμα χειρότερα— δεν θέλουν. Διότι αυτές τις μέρες η απουσία φωτίζεται και γίνεται πιο βαριά από το σκοτάδι.
Δεν ανασταίνονται όλα
Κάποιες σχέσεις μένουν θαμμένες. Κάποια “συγγνώμη” δεν ειπώθηκαν ποτέ παρά τις πιθανές ευκαιρίες που δόθηκαν. Και κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν, όσο κι αν τους περιμένεις με το κερί αναμμένο. Η Ανάσταση είναι ωραία ως ιδέα. Η πραγματικότητα έχει άλλες συνήθειες.
Η υποχρέωση της χαράς
Πρέπει να περάσουμε καλά, μέρα που είναι. Να χαμογελάσουμε, να τσουγκρίσουμε, να πούμε τα σωστά λόγια τη σωστή στιγμή. Μια παράσταση ευτυχίας την οποία την έχουμε κάνει δεκάδες πρόβες. Κάποιος κοιτάει και μας βαθμολογεί.
Η Ανάσταση των άλλων (στα stories)
Φώτα, λαμπάδες, αγκαλιές. Όλα τέλεια, όλα καθαρά. Μέχρι να σβήσει η οθόνη. Μετά, ο καθένας επιστρέφει στο δωμάτιό του. Εκεί που δεν διαθέτει φίλτρα για να καμουφλάρουν αυτά που θεωρούνται ατέλειες.
Λίγο φως, αλλά όχι για όλους
Κρατάμε το κερί και το προστατεύουμε από τον αέρα. Δεν κάνουμε το ίδιο για τον άνθρωπο δίπλα μας. Το φως του κεριού περνάει από χέρι σε χέρι. Η ζεστασιά του σχεδόν ποτέ.
Μικρές, ιδιωτικές αναστάσεις
Ίσως η Ανάσταση δεν είναι το θαύμα που περιμένουμε. Ίσως είναι κάτι μικρό: μια λέξη, μια σιωπή που δεν πονάει, ένα βλέμμα που δεν αποφεύγεις. Αλλά αυτά δεν ανακοινώνονται. Συμβαίνουν αθόρυβα.
Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν βαθιά. Που στέκονται με ευλάβεια, που σκύβουν το κεφάλι, που ψιθυρίζουν προσευχές με ακρίβεια.
Αλλά δεν βρίσκουν χώρο να σκύψουν πάνω από άλλον άνθρωπο.
Γιατί είναι εύκολο να πιστεύεις στο φως.
Πιο δύσκολο να μην το αρνείσαι στον διπλανό σου.
Αυτό που ζούμε ίσως τελικά να μην είναι έλλειψη Ανάστασης.
Είναι ένας αργός, βολικός λήθαργος του ανθρώπινου μέσα μας.
Καλή Ανάσταση(;) σε όλους.
