Για άλλη μία χρονιά εμφανίστηκε το γνωστό φαινόμενο μίσους και απαξίωσης σε ένα έθιμο γιορτής που συνδέεται με την αγάπη και τη συμπεριληπτικότητα.
Τόσο αντιφατικό, τόσο πραγματικό.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Τι κι αν ο Χριστός αξίωσε να αγαπάμε τον πλησίον μας δίχως αστερίσκους· οι υποστηρικτές του λόγου του, 20 αιώνες μετά, έχουν επιλέξει να αγαπούν υπό προϋποθέσεις. Και δεν τους φτάνει να μην αγαπούν και να παραμένουν αδιάφοροι· επιλέγουν να μισούν, και μάλιστα με πάθος.
Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, στην κορυφή μιας λαμπρατζιάς, ανέμισε λίγο πριν την καύση μία σημαία της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μία σημαία η οποία αποτελεί σύμβολο που αντιπροσωπεύει χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν να διεκδικήσουν την ταυτότητά τους με πολύ κόπο και με πολλές προσωπικές θυσίες. Θυσίες που απαιτεί η κοινωνία από εκείνους που δεν πληρούν τα «στάνταρ» που έχει θέσει η αρτηριοσκληρωμένη της αντίληψη.
Και όπου αναρτήθηκε η συγκεκριμένη φωτογραφία, η οποία αποτελεί ντροπή, διαπιστώνει κανείς από τα σχόλια που τη συνοδεύουν γιατί το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ όσο μερικοί προσπαθούν να το παρουσιάσουν και να το υποβαθμίσουν.
«Εγώ δεν βλέπω τίποτα λάθος»
«Μπράβο στα παιθκιά»
«Ελευθερία της τέχνης», έγραψε κάποιος που παραλληλίζει μία έκφραση μίσους (η οποία μπορεί να οδηγήσει στη βία) με τους πίνακες του Γιώργου Γαβριήλ. Διότι, στο μυαλό του, εκείνο που κάνει ο καλλιτέχνης είναι «πόλεμος» και αυτή είναι η απάντηση σε εκείνα τα “πυρά”.
Αυτό το φαινόμενο λοιπόν δεν αποτελεί ανάλαφρη νεανική παραβατικότητα. Δεν είναι μία εφηβική, επιπόλαιη έκφραση που δεν σημαίνει τίποτα, διότι: «παιδιά είναι».
Όχι. Αυτά τα παιδιά, μεγαλώνοντας (πιθανόν) σε ένα τοξικό περιβάλλον, με γονείς που τα διδάσκουν το μίσος, είναι οι αυριανοί ενήλικες αυτού του τόπου και αυτές οι… «αξίες» τους δεν θα εξαφανιστούν διά μαγείας. Αντιθέτως, θα γιγαντωθούν, θα νομιμοποιηθούν στην αντίληψή τους και, το κυριότερο, θα εκφραστούν σε δημόσιο λόγο, σε δημόσια πράξη και σε ψήφο.
Όσο υπάρχουν φωνές που επευφημούν και χέρια που χειροκροτούν αυτό το φαινόμενο, τόσο το μέλλον θα μοιάζει ακρο-ζοφερό. Οι ίδιες φωνές που επευφημούν τον μαζικό βομβαρδισμό παιδιών επειδή είναι αλλόθρησκα και θα μεγαλώσουν και θα γίνουν τρομοκράτες. Οι ίδιες φωνές που πανηγυρίζουν όταν βάρκες βουλιάζουν πριν φτάσουν σε ασφαλή λιμάνια. Οι ίδιες φωνές που ουρλιάζουν ρατσιστικά λογύδρια στα αυτιά των ανθρώπων που τους μεταφέρουν το φαγητό τους και τον καφέ τους, και αρπάζουν τους πισινούς των κοριτσιών που φροντίζουν τους ανήμπορους γονείς τους.
Αυτή η αντίληψη λοιπόν που αποτυπώνεται στη φωτογραφία δεν είναι νεανική ανεμελιά. Είναι ο θεμέλιος λίθος που θα χτίσει (ή μάλλον θα συντηρήσει) την ίδια τοξικότητα και σε επόμενες γενιές ανθρώπων, με αποτέλεσμα να μην μετατραπούμε ποτέ σε μία πραγματικά καθολική κοινωνία πραγματικής συμπεριληπτικότητας, με σεβασμό και κατανόηση σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών, προτιμήσεων και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Αυτή η φωτογραφία είναι μία δήλωση: μίσους, απαξίωσης, χλευασμού και επιθετικότητας.
Και επαναλαμβάνω: στα πλαίσια εθίμου μίας θρησκευτικής γιορτής που διδάσκει τον σεβασμό και την αγάπη.
(η εσωτερική φωτογραφία είναι προϊόν ΑΙ)
