“ΑΜΑ ΔΕ …ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΑΚΩΣΕΙ”
Αυτό είναι το τελευταίο update της γνωστής παροιμίας. Αισθητά παραποιημένη αλλά πολύ πιο κοντά στην δική μας πραγματικότητα.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Στην Κύπρο του 2026, λοιπόν, έχουμε:
268 επικίνδυνα κτίρια στη Λευκωσία.
Πάνω από 500 στη Λάρνακα.
Γύρω στα 130–180 στη Λεμεσό.
Και στην Πάφο… δεν ξέρουμε καν πόσα είναι συνολικά.
(Αυτό από μόνο του είναι ήδη μια μικρή επιτυχία του συστήματος.)
Όλα μαζί πάνω από 1.200 επικίνδυνες οικοδομές παγκύπρια. Και αυτός… μάλλον είναι αισιόδοξος απολογισμός.
Η ερώτηση λοιπόν είναι απλή: Πόσες από αυτές κατοικούνται;
Γιατί ναι, αρκετές κατοικούνται. Από ανθρώπους. Με οικογένειες. Απο ανθρώπους που κοιμούνται κάτω από τα ίδια ταβάνια που έχουν χαρακτηριστεί “επικίνδυνα”.
Όχι «παλιά».
Όχι «χρειάζονται συντήρηση».
Επικίνδυνα.
Προσφάτως αποκτήσαμε και εικόνα του τι μπορεί να σημαίνει επικίνδυνα. Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Καταπλακώθηκαν από ένα τέτοιο κτίριο.
Άσε, έχουμε τη στεναχώρια μας. Πως ξεμπερδεύουμε με τις ευθύνες του γεγονότος.
Επίσης έχουμε: νόμους που δεν εφαρμόζονται, ευθύνες που μεταφέρονται (από δήμους σε ΕΟΑ και από ΕΟΑ… στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα), διαδικασίες που κολλάνε σε επιστολές, και ιδιοκτήτες που “θα δούμε τι θα κάνουμε”.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι ο αριθμός των κτιρίων.
Είναι η ανοχή μας στον αριθμό.
Δηλαδή, το έχουμε αποδεχτεί.
Όπως αποδεχτήκαμε τις λακκούβες.
Την αυθαιρεσία.
Το «έλα μωρέ».
Μέχρι που έπεσε το κτίριο και θυμηθήκαμε ότι… υπάρχει θέμα.
Δεν το μάθαμε τώρα. Το ξέραμε. Απλά τώρα το θυμηθήκαμε.
Αλλά είναι και αυτός ο ήλιος που μας έχει κάνει μαλθακέψει και μας έχει κάνει Τζαμαϊκανούς. Χορεύουμε ρέγκε στα μελλοντικά ερείπια σε ένα νησί με εκατοντάδες επικίνδυνα κτίρια και μηδενικό sense of urgency.
Διότι ας μην γελιόμαστε. Δεν μένουμε εμείς μέσα οπότε δεν φοβόμαστε τον κίνδυνο.
Φοβόμαστε το… κόστος και στις δύο του έννοιες.
Και έτσι συνεχίζουμε να ζούμε σε μια χώρα όπου το πιο σταθερό πράγμα… είναι το ενδεχόμενο να «καταρρεύσουμε».
