Θυμάμαι πως στα πρώτα βήματά του στην πολιτική ο Φειδίας είχε ζητήσει αρκετές φορές, εμμέσως πλην σαφώς, χρόνο για να εγκλιματιστεί και να καταρτιστεί ως πολιτικός. Αυτό που και ο ίδιος αλλά και οι υποστηρικτές του υποστήριζαν ήταν ότι, για να είμαστε δίκαιοι, “οφείλουμε” να του δώσουμε μια ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που θα φέρει την αλλαγή, το νέο αίμα στα κοινά που τόσο πολύ έχει ανάγκη ο τόπος.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Ο Φειδίας εκμεταλλεύτηκε μία συγκυρία βαθιάς απαξίωσης της πολιτικής σκηνής του τόπου από τον κόσμο και μηδενικής εμπιστοσύνης και πρόσφερε κάτι παντελώς ακατέργαστο μεν, αλλά πολύ φρέσκο και γι’ αυτό, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, απολαμβάνει τη θέση του ευρωβουλευτή.
Το θέμα είναι ότι ο καιρός περνάει και μάλλον πέρασε εκείνη η περίοδος “προσαρμογής” από μεριάς του, “χάριτος” από δικής μας. Θα έλεγε κανείς ότι ένας άνθρωπος με πραγματική τριβή σε κοτζάμ Ευρωκοινοβούλιο, με τόσους ανθρώπους εντός και εκτός συνόρων που προφανώς θα τον κατεύθυναν και θα τον συμβούλευαν και με πραγματικά αρκετό χρόνο για να μελετήσει και να θωρακίσει τον λόγο του από τις κακοτοπιές, σήμερα θα ήταν μία βελτιωμένη εκδοχή εκείνου του χοντροκομμένου “πολιτικού προϊόντος” που μας συστήθηκε πριν τις Ευρωεκλογές.
Αλλά όχι. Ο Φειδίας είναι ο ίδιος όπως την πρώτη μέρα. Με μερικές χιλιάδες ευρώ περισσότερα στον λογαριασμό του (με γεια του και χαρά του, δεν φταίει εκείνος που εμείς τον εκλέξαμε), με ένα νεοσύστατο κόμμα στη φαρέτρα του, αλλά ο ίδιος άνθρωπος που έμοιαζε να μην καταλαβαίνει τι είναι αυτό που διαχειρίζεται και να του λείπουν βασικές γνώσεις και στοιχειώδης παιδεία.
Και αυτό δεν είναι κατηγορία, είναι διαπίστωση.
Από τότε λοιπόν μέχρι τώρα, ακούσαμε για τον πυρετό που δεν είναι αφθώδης αλλά Αφροδίτης. Ακούσαμε ότι ως πολιτικό κίνημα ΔΕΝ χρειάζεται να έχει θέσεις για τα πάντα (λες και οι τομείς του δημόσιου βίου και της πολιτικής για τον τόπο είναι μπουφές που περνάς και βάζεις ό,τι επιθυμείς στο πιάτο σου). Ακούσαμε να λέει από τη θέση του ευρωβουλευτή ότι το Κυπριακό δεν είναι προτεραιότητα για την Ευρώπη(!). Ακούσαμε να αποκαλεί πελλούς άτομα με αναπηρία. Τον ακούσαμε να αναφέρεται στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ σαν να είναι άγνωστο ξόρκι, ακούσαμε ανακρίβειες και αστοχίες με το πιο αυτάρεσκο ύφος, γεμάτο αυτοπεποίθηση.
Και αναρωτιέται κανείς: Ποια ακριβώς βελτίωση, αναβάθμιση ή εξέλιξη έχει επιτευχθεί στο «προτζεκτ» Φειδίας Παναγιώτου αυτή τη διετία σχεδόν που βρίσκεται ενεργός στα κοινά του τόπου; Και απαντάω μόνος μου για την οικονομία του χρόνου: Καμία. Και δεν έχουμε πέσει από τα σύννεφα. Διότι αυτό που λείπει (και το λέω με λύπη) από τον Φειδία Παναγιώτου δεν είναι χρόνος. Είναι εφόδια που, αν δεν τα έχεις χτίσει και δεν τα έχεις διεκδικήσει σαν άνθρωπος όταν ΔΕΝ σου ήταν χρήσιμα, δεν θα τα αποκτήσεις ποτέ.
