Σήμερα είναι του Αγίου Γεωργίου — μεγάλη η χάρη του. Και η λόγχη του, με την οποία τραυματίζει την καρδιά των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Σήμερα, λοιπόν, είναι και η ονομαστική εορτή του Αρχιεπισκόπου, καθώς τον λένε Γεώργιο.
Και η απορία είναι διαχρονική:
Ποιος είναι ακριβώς ο συμβολισμός όταν το Υπουργείο Παιδείας έχει θεσπίσει ως αργία για τους μαθητές την ονομαστική εορτή του Αρχιεπισκόπου;
Ότι η κεφαλή της Εκκλησίας γιορτάζει την ονομαστική της εορτή στερώντας από τα παιδιά μία ημέρα μαθημάτων;
Ότι, όταν γιορτάζει ο άρχων της Εκκλησίας, τα παιδιά οφείλουν, από σεβασμό, να μην μορφώνονται;
Αν η Εκκλησία πρεσβεύει αυτά που υποστηρίζει ότι πρεσβεύει, το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει είναι να στερεί έστω και ένα λεπτό μόρφωσης από τα παιδιά.
Για να μην βάλω στην κουβέντα και τον αδικαιολόγητα άρρηκτο δεσμό, εν έτει 2026, της Εκκλησίας —η οποία εκπροσωπεί κάποιους πιστούς και μία συγκεκριμένη θρησκεία— με την εκπαίδευση και τα σχολεία, στα οποία φοιτούν παιδιά διαφόρων ή και καμίας θρησκείας.
Τα σχολεία, τα οποία εξακολουθούν να λειτουργούν συχνά ως χώρος θρησκευτικής επιρροής, ενώ ως πεδίο παιδείας θα έπρεπε να είναι εντελώς αποστασιοποιημένα και απεξαρτημένα από οποιαδήποτε θρησκεία. Με σεβασμό τόσο στην πολυθρησκευτικότητα όσο και στη μη θρησκευτικότητα.
Γι’ αυτόν τον σκοπό υπάρχουν οι ναοί. Εκεί όπου ο κάθε άνθρωπος, το κάθε παιδί, επιλέγει να πάει συνειδητά. Το σχολείο είναι ένας χώρος στον οποίο το παιδί βρίσκεται υποχρεωτικά για εντελώς διαφορετικό λόγο. Όχι για να θρησκεύεται, αλλά για να μορφώνεται.
Ελπίζω, λοιπόν, και το Υπουργείο αλλά κυρίως η κοινωνία —εμείς οι γονείς και οι αρμόδιοι φορείς— να καταλάβουν και να καταλάβουμε ότι το σχολείο θα πρέπει να κρατά τις αποστάσεις του από τη θρησκεία. Αλλά και, όσο συνεχίζει να μην το κάνει, να αποφασίζει τις αργίες των μαθημάτων με γνώμονα σημαντικούς λόγους και όχι επειδή τυγχάνει ο εκάστοτε θρησκευτικός άρχων να λέγεται Γεώργιος.
