Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό — και ταυτόχρονα βαθιά ειρωνικό — στο πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε μια μέρα αγώνα, σε ένα διάλειμμα που ευχής έργο θα ήταν να κολλήσει με Σαββατοκύριακο (καλή ώρα) για να μας προσφέρει ένα μεγαλοπρεπέστατο τριήμερο.
Η Πρωτομαγιά δεν χάθηκε, απλά πνίγηκε στο πέρασμα του χρόνου ο οποίος Κύκλους κάνει…
ΡΕΠΟ ΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
Η Πρωτομαγιά σήμερα δεν είναι σύμβολο. Είναι πρόγραμμα.
Ποιο βουνό θα μας υποδεχθεί, ποια ταβέρνα θα μας ταΐσει, ποιος θα φέρει τα κάρβουνα.
Αλλά και για να μην παρεξηγηθώ δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτά. Αλλά να συμβαίνουν υπό άλλες περιστάσεις. Διότι κάποτε αυτή η μέρα δεν μας ανήκε για να την “απολαύσουμε”. Την κερδίσαμε — ή μάλλον, την κέρδισαν άλλοι για μας.
Αλλά στη διαδρομή, η μνήμη έγινε διακόσμηση. Όπως τα στεφάνια στις πόρτες.
ΤΑ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΟΛΑ (ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΤΟ LAPTOP)
Η μεγάλη αυταπάτη: το 8ωρο είναι δεδομένο.
Τα δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα. Η εκμετάλλευση ανήκει στο παρελθόν.
Μόνο που κανείς δεν θυμάται πότε ακριβώς αρχίσαμε να απαντάμε κατεπείγοντα emails στις 11 το βράδυ ή πότε το “μια ματιά γρήγορα” έγινε δεύτερη βάρδια.
Δεν δουλεύουμε περισσότερο.
Είμαστε απλώς διαθέσιμοι περισσότερες ώρες.
Και η διαθεσιμότητα δεν μετριέται σε πληρωμένες ώρες.
Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΜΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ
Κάθε Πρωτομαγιά, οι ίδιες εταιρείες που μετράνε σταγόνα τη σταγόνα την παραγωγικότητά σε δευτερόλεπτα, κάνουν αναρτήσεις: “Σήμερα τιμούμε τους εργαζόμενούς μας”.
Με τυποποιημένες φωτογραφίες ανθρώπων που γελάνε μπροστά από laptops πλαισιωμένοι με λέξεις όπως “οικογένεια”, “όραμα”, “μαζί”.
Η λέξη “οικογένεια” στον χώρο εργασίας είναι το πιο καλοτυπωμένο red flag της εποχής μας.
Γιατί στην οικογένεια δεν μετράς άδειες.
Δεν κάνεις αξιολογήσεις αποδοτικότητας.
Δεν φοβάσαι ότι θα αντικατασταθείς.
Στην λέξη οικογένεια δεν λιώνει ένας στις αποθήκες να βγάζει στα ράφια προϊόντα, ούτε υπάρχουν συνάδερφοι αόρατοι.
ΔΕΝ ΘΥΜΩΝΟΥΜΕ ΠΙΑ
Κάποτε η εργασία από την φύση της η οποία μεταλλάχθηκε γεννούσε συγκρούσεις ενώ σήμερα γεννάει εξάντληση. Σωματική και ψυχολογική.
Και η εξάντληση δεν φωνάζει. Δεν κατεβαίνει σε πορείες. Κοιμάται με το κινητό στο χέρι.
To αναβαθμίσαμε λεκτικά σε burnout για να μοιάζει καινούργια ανακάλυψη.
Λες και δεν είναι απλώς η παλιά εκμετάλλευση με καλύτερο branding.
Το πιο βολικό πράγμα στον κόσμο είναι ένας άνθρωπος που έχει κουραστεί να αντιδρά.
ΔΟΥΛΕΨΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ
Η νέα ηθική της εργασίας δεν σε πιέζει. Σε εμπνέει.
“Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου”
“Μην σταματάς”
“Δυστυχώς δεν υπάρχουν ρεπό επειδή δεν βγαίνουν οι βάρδιες. Ας βάλουμε όλοι πλάτες.”
Αν σε αυτή την κατάσταση δεν είσαι διαρκώς κουρασμένος, κάτι κάνεις λάθος.
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΟΛΕΥΕΙ)
Το 1886, στο Σικάγο, εργάτες βγήκαν στους δρόμους ζητώντας κάτι που σήμερα θεωρείται αυτονόητο:
οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ξεκούραση, οκτώ ώρες ζωή.
Δεν πήγε καλά. Υπήρξαν συγκρούσεις, νεκροί, καταδίκες.
Η ιστορία δεν γράφτηκε με brunch και stories.
Αυτό που σήμερα λέμε “αργία” ξεκίνησε ως ρήξη.
Και οι ρήξεις δεν είναι ποτέ βολικές.
ΤΕΛΙΚΑ, ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;
Δεν είναι κακό να ξεκουράζεσαι.
Δεν είναι κακό να βγαίνεις έξω, να γελάς, να ανασαίνεις.
Κακό είναι να ξεχνάς γιατί σου δόθηκε αυτή η ανάσα.
Η Πρωτομαγιά δεν ζητάει να γίνεις επαναστάτης.
Ζητάει να μην συνηθίσεις στην εκμετάλλευση.
Νίκος Κατσαρός
