όταν το όνειρο του διαδικτύου μοιάζει πιο απλό απ’ όσο είναι
Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Μπορεί ένα παιδί σήμερα να δει έναν YouTuber, με 500 εκατομμύρια συνδρομητές, εν προκειμένω τον Μr.Beast και να σκεφτεί: «αυτό θέλω να κάνω». Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι το όνειρο του παιδιού. Το πρόβλημα είναι όταν κανείς δεν του εξηγεί τι κρύβεται πίσω από την κάμερα.
Η σκέψη που παραθέτω είναι με αφορμή την “ανακύρηξη” του MrBeast κατά κόσμο Τζίμι Ντόναλτσον, ως του πρώτου youtuber με μισό δις. ακολούθους. Τρομακτικά νούμερα. τρομακτική παγίδα.
Ο MrBeast δεν είναι πια απλώς ένας YouTuber. Είναι μία βιομηχανία. Είναι κανάλια, παραγωγές, προϊόντα, χορηγίες, επιχειρήσεις, σοκολάτες, τηλεοπτικά projects, ομάδες ανθρώπων, budgets που θυμίζουν στούντιο και όχι «ένα παιδί με μια κάμερα στο δωμάτιό του». Η εταιρεία του, Beast Industries, έχει αποτιμηθεί περίπου στα 5 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η Feastables, το brand σοκολάτας που συνδέεται με το όνομά του, φέρεται να έκανε πωλήσεις περίπου 250 εκατομμυρίων δολαρίων σε έναν χρόνο. Άρα ναι, εδώ δεν μιλάμε για χόμπι. Μιλάμε για κανονική βιομηχανική επιχείρηση.
Αυτό είναι που προκαλεί μία τεράστια παρεξήγηση.
Η ψηφιακή εποχή πράγματι άνοιξε νέους δρόμους. Σήμερα μπορείς να δουλέψεις στο βίντεο, στο μοντάζ, στο social media strategy, στο σενάριο, στην εικόνα, στον ήχο, στο digital marketing, στο e-commerce, στο community building. Δεν χρειάζεται να ακολουθήσεις μόνο τις κλασικές διαδρομές για να πετύχεις. Αυτό είναι αλήθεια και είναι πραγματικά εντυπωσιακό όπως και πραγματικά πραγματικό.
Αλλά δεν είναι piece of cake, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι.
Η παγίδα είναι ότι φαίνεται εύκολο. Βλέπεις το τελικό βίντεο, όχι τις αποτυχημένες ιδέες. Βλέπεις τα views, όχι τα χρόνια δοκιμών. Βλέπεις τα λεφτά, όχι τη στρατηγική, την ομάδα, την ανάλυση δεδομένων, την εμπορική σκέψη, την πίεση να παράγεις συνεχώς κάτι μεγαλύτερο από το προηγούμενο.
Το επικίνδυνο δεν είναι να θέλει ένας νέος να γίνει creator. Το επικίνδυνο είναι να πιστέψει ότι δεν χρειάζεται να μάθει τίποτα άλλο. Ότι αρκεί ένα κινητό, λίγη τρέλα και ένας αλγόριθμος που θα τον αγαπήσει. Για κάθε MrBeast υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά που δεν θα φτάσουν ποτέ εκεί. Και αν έχουν χτίσει όλη τους την ταυτότητα πάνω σε αυτό, η αποτυχία δεν είναι απλώς επαγγελματική. Είναι προσωπική κατάρρευση.
Άρα αν υπάρχει κάτι το οποίο διδάσκει αυτή η ιστορία δεν είναι «μην ονειρεύεσαι το διαδίκτυο». Το δίδαγμα είναι: ονειρέψου το, αλλά μάθε και τη δουλειά πίσω από το όνειρο. ή έχε τουλάχιστον ένα plan b. όπως για ολα. Γιατί η επιτυχία στην οθόνη μοιάζει αυθόρμητη. Στην πραγματικότητα, είναι ίσως η πιο υπολογισμένη δουλειά της εποχής μας.
ο Mr. Beast είναι μία περίπτωση. Όπως μία περίπτωση ήταν και ο Έλβις, ο Μichael Jackson, οι Καρντάσιανς o Λεμπρόν και ο Μέσσι. Το επικίνδυνο με την περίπτωση του είναι ότι σε αντίθεση με τους άλλους οι οποίοι είχαν τεράστιο ταλέντο σ αυτό που έκαναν και κάνουν, κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι απλά στάθηκε τυχερός ή τον ευνόησαν οι συνθήκες. Αλλά όχι, όπως σε όλα τα πράγματα για να γίνεις ο πρώτος δεν είναι θέμα τύχης αλλά ικανότητας, δουλειάς και ταλέντου.
