Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Ήξερες ότι έχουμε δώσει την συγκατάθεσή μας, ή μάλλον δηλώσαμε την απόλυτη προθυμία μας να φιλοξενήσουμε στην Κύπρο το περίφημο Συμβούλιο της Ειρήνης του Τραμπ;
Ξέρεις: εκείνο που ισοπέδωσαν την Γάζα και μετά αποφάσισαν να μαζευτούν για να αποφασίσουν πως θα την ανοικοδομήσουν; Α γεια σου, αυτό το αισχρό.
Ήταν λοιπόν προγραμματισμένο να γίνει 30 Ιουνίου και 1η Ιουλίου εδώ στα μέρη μας. Ωστόσο δεν έχουμε καμία ενημέρωση αν τελικά έγινε. Ίσως για να μην το ματιάσουμε.
Δεν έχει τελικά τόση σημασία αν το λεγόμενο λοιπόν Συμβούλιο Ειρήνης έγινε σήμερα, θα γίνει αύριο ή σε έναν μήνα. Σημασία έχει ότι η Κύπρος δέχτηκε να γίνει ο χώρος όπου κάποιοι θα συζητήσουν την «ανοικοδόμηση» της Γάζας. Δηλαδή, με πιο κομψές λέξεις, το πώς θα ξαναχτιστεί αυτό που ισοπεδώθηκε με την ανοχή, τη στήριξη ή την υπογραφή των ίδιων κύκλων που τώρα εμφανίζονται ως αρχιτέκτονες της επόμενης ημέρας.
Κι όμως, αυτό πέρασε σχεδόν στα ψιλά. Γιατί εδώ έχουμε άλλες προτεραιότητες. Μπορούμε να γεμίζουμε πρωτοσέλιδα με τα σαγόνια του λαγοκέφαλου και να κάνουμε δεκάδες updates για μια απόπειρα γυναικοκτονίας, ψάχνοντας κίνητρα, καβγάδες, οικονομικά και οικογενειακά παρασκήνια που πλέον δεν προσφέρουν τίποτα κοινωνικά, πέρα από κουτσομπολιό πάνω σε τραγωδία.
Το μόνο ουσιαστικό ερώτημα στην τραγωδία του Ζακακίου, είναι τα παιδιά που μένουν πίσω.
Αλλά αυτό θέλει σιωπή και ευθύνη.
Το άλλο θέλει τίτλους. Και δεν τους έχει.
Βόλεψε η κοινωνική επικαιρότητα ή φροντίσαμε να κρύψουμε τα σημαντικά πίσω απ αυτή;
