Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Η Κύπρος πέρασε στη νέα εποχή της τηλεόρασης. Δηλαδή, μέχρι χθες πατούσες το …τιμημένο το κουμπί και έβλεπες. Σήμερα πατάς το κουμπί, λες τρεις φορές «DVB-T2», κάνεις επανασυντονισμό, διαλογισμό, αλλαξοπίστιση, αλλάζεις χώρα στις ρυθμίσεις, κοιτάς την κεραία σαν εξορκιστή και, αν όλα πάνε καλά, βλέπεις μαύρο σε υψηλή ευκρίνεια.
Αναβάθμιση λέει. Και μπορεί τεχνικά να είναι αναβάθμιση. Το πρόβλημα είναι ότι στον πολίτη η «αναβάθμιση» ήρθε με τη μορφή “λυπητερής”. Πάρε αποκωδικοποιητή. Αν δεν πιάνει, πάρε καλύτερο. Αν πάλι δεν πιάνει, φώναξε τεχνικό. Αν ο τεχνικός δεν τα καταφέρει, άλλαξε κεραία. Αν η κεραία δεν θέλει, άλλαξε τηλεόραση. Αν δεν θέλεις να αλλάξεις τηλεόραση, άλλαξε χώρα.
Μέχρι τώρα, μια χαρά έβλεπε ο κόσμος ειδήσεις, σειρές, επαναλήψεις και πάνελ που μιλούν όλοι μαζί. Δεν ήταν πρόγραμμα της NASA, αλλά λειτουργούσε. Τώρα αποκτήσαμε «πιο αποδοτική χρήση φάσματος» και λιγότερη χρήση σαλονιού, γιατί ο μισός πληθυσμός, ο μέσος χρήστης και ειδικά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, στέκονται μπροστά στην τηλεόραση με το τηλεκοντρόλ σαν ραβδοσκόποι.
Το πιο διασκεδαστικό όλων είναι η επίσημη εξήγηση: φταίνε οι παλιές εγκαταστάσεις. Κλασικά. Όταν κάτι δουλεύει, είναι τεχνολογία. Όταν χαλάσει, φταίει ο πολίτης που δεν προνοούσε από το 2017 για μία απόφαση – ψυχανέμισμα του 2026.
Καλωσορίσαμε λοιπόν στη νέα τηλεόραση. Δεν βλέπουμε απαραίτητα κάτι, αλλά νιώθουμε βαθιά μέσα μας την πρόοδο και προς τιμήν της μαθαίνουμε καινούργιες βρισιές.
