Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Το Υπουργείο Εξωτερικών έστειλε χθες, όπως όφειλε μάλλον, κατά το τελετουργικό της ευπρέπειας, τις θερμές του ευχές στις Ηνωμένες Πολιτείες για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας τους.
Και μου φάνηκε σαν να είδα την ειρωνεία να σηκώνεται να αυτοχειροκροτείται και να αποχωρεί από την αίθουσα.
Είναι αν μη τι άλλο συγκινητικό να γιορτάζουμε την ανεξαρτησία μιας υπερδύναμης, την ώρα που η δική μας ανεξαρτησία και ελευθερία είναι εδώ και χρόνια μοχλοί και διαπραγματευτικά χαρτιά σε γραφεία πρεσβειών, στρατηγικών εταίρων και «φίλων».
Έχουμε την απατηλή αίσθηση ότι αν κάνουμε τα καλά παιδιά, τα υπάκουα nomisterάκια, τους πάντα πρόθυμους εταίρους με την επιδέξια γλώσσα ότι θα γυρίσει ποτέ η υπερδύναμη και ειδικά του Τραμπ, να ασχοληθεί με τα δικά μας τα δίκια.
Δεν είναι πρόβλημα να έχεις σχέσεις με τις ΗΠΑ (όχι τεράστιο έστω). Πρόβλημα είναι να τις παρουσιάζεις σαν ερωτική εξομολόγηση. Πρόβλημα είναι να μπερδεύεις τη διπλωματία με το χαμηλωμένο βλέμμα. Να νομίζεις ότι όσο πιο θερμά …εύχεσαι, τόσο περισσότερο θα σε σεβαστούν.
Αλλά στην πολιτική και γενικώς στη ζωή: τον γλείφτη δεν τον σέβεται ο πισινός. Απλώς τον χρησιμοποιεί.
Και εμείς, δυστυχώς, μοιάζουμε να έχουμε εναποθέσει την αποτελεσματικότητα της εξωτερικής μας πολιτικής, στην επιδοξιότητα της γλώσσας μας και στο πόσο ικανοποιητικά μπορεί να ευχαριστήσει τις ωπές των ισχυρών.
