Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Η παλαιστινιακή σημαία στα χέρια του Χοσάμ Χασάν, μετά την ιστορική πρόκριση της Αιγύπτου, ήταν μία σιωπηλή κραυγή. Μία πολιτισμένη διαμαρτυρία – υπενθύμιση.
Μέσα σε ένα γήπεδο όπου όλα πρέπει να είναι γιορτή, χορηγοί, χαμόγελα και αποστειρωμένη ουδετερότητα, χώρεσε για λίγα δευτερόλεπτα κάτι που πολλοί θα ήθελαν να μείνει έξω: η μνήμη ενός λαού που υποφέρει.
Δεν ήταν πρόκληση. Πρόκληση και μάλιστα απάνθρωπη είναι να παριστάνεις ότι δεν βλέπεις. Να απαιτείς από τους ανθρώπους να πανηγυρίζουν καθαρά, ήσυχα, «αθλητικά», ενώ μακριά από το κάδρο της κάμερας γράφεται μια ιστορία που κινδυνεύει να ξεχαστεί από την κόπωση, τη διπλωματία και την επιλεκτική ευαισθησία.
Ο Χασάν δεν πήρε τη δόξα της Αιγύπτου και την έκανε πολιτικό σύνθημα. Της έδωσε βάθος. Θύμισε ότι όπου και όποτε μπορούν, άνθρωποι κρατούν ζωντανό αυτό που θα έπρεπε ήδη να είναι κραυγή και απαίτηση.
Διότι η σιωπή, τελικά, είναι η πιο βολική σημαία της υποκρισίας.
