Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Κάθε καλοκαίρι η Ευρώπη παίρνει φωτιά με τη γνωστή, σχεδόν τελετουργική σειρά. Σαν σειρά παραστάσεων.
Φέτος ξεκινήσαμε με την Ιβηρική, μετά ήρθε η Γαλλία, χθες η Ελλάδα και μοιραία αρχίζουμε κι εμείς να κοιτάμε τον ορίζοντα, όχι ψάχνωντας ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, αλλά καπνό.
Κάθε χρόνο λέμε «μακάρι να μείνουμε στα περσινά». Κάθε χρόνο οι ευχές μας αντιμετωπίζονται από την πραγματικότητα με την ευγένεια που αντιμετωπίζει η φωτιά ένα ξερό πεύκο.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν αγχώνεται ο κόσμος. Ο κόσμος αγχώνεται. Ο κόσμος θυμάται. Ο κόσμος φοβάται. Το ερώτημα είναι αν αγχώνεται η κρατική μηχανή. Αν εκείνοι που κάθε χρόνο δηλώνουν ετοιμότητα, ενίσχυση, συντονισμό και εγρήγορση, κοιμούνται το βράδυ ήσυχοι. Και αν κοιμούνται ήσυχοι, γιατί;
Γιατί η ανησυχία δεν είναι μήπως ξανασυμβεί. Η ανησυχία είναι μήπως ξανασυμβεί και ανακαλύψουμε πάλι, μέσα στις στάχτες, ότι η ετοιμότητα ήταν περισσότερο δελτίο Τύπου παρά μηχανισμός.
Και τότε, όπως πάντα, θα μετράμε ζημιές, θα ψάχνουμε ευθύνες, θα ακούμε υποσχέσεις και θα προσευχόμαστε για του χρόνου.
Μόνο που οι φωτιές δεν διαβάζουν δηλώσεις.
