Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Η Θέουτα δεν βρίσκεται κάπου αόριστα «κοντά στην Ισπανία».
Είναι ισπανικό έδαφος μέσα στην Αφρική, περικυκλωμένο από το Μαρόκο και ένα από τα δύο μοναδικά χερσαία σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την αφρικανική ήπειρο. Κάτι σαν το Σαν Μαρίνο στην Ιταλία. Απλά το Σαν Μαρίνο είναι κράτος και η Θέουτα ανήκει σε άλλο κράτος. Το Ισπανικό.
Δεν πρόκειται λοιπόν για λεπτομέρεια γεωγραφίας. Είναι από μόνο του ολόκληρη η είδηση.
Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, περίπου 50.000 άνθρωποι, σύμφωνα με το ισπανικό Υπουργείο Εσωτερικών —έως και 60.000 κατά την τοπική κυβέρνηση— πέρασαν από το Μαρόκο στη Θέουτα.
Και τώρα εμείς ως καλοί μαθητές των αναγνωσμάτων που μας προσφέρουν τα ΜΜΕ, καλούμαστε να πιστέψουμε ότι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ξύπνησαν το ίδιο εκείνο πρωί, είδαν μερικά βίντεο, άκουσαν ότι με κάποιον τρόπο «άνοιξαν τα σύνορα» και, σαν εκδρομικό σωματείο με κακή οργάνωση, ξεκίνησαν όλοι μαζί προς το ίδιο σημείο.
Συναντιόντουσαν στον δρόμο προς την Θέουτα και αλληλορωτιόντουσαν:
-Α και εσύ λαθρομετανάστης σήμερα;
Βεβαίως.
Η ανοησία έχει δικαίωμα στην ελεύθερη κυκλοφορία. Δεν είναι ανάγκη, όμως, να αποκτήσει και διπλωματική ασυλία.
Ισπανικές αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι εδώ και ημέρες ήταν γνωστό πως χιλιάδες νέοι κατευθύνονταν προς τα σύνορα, ενώ καταγγέλλουν πως οι μαροκινές αρχές, οι οποίες στο παρελθόν απέτρεπαν αντίστοιχες συγκεντρώσεις, αυτή τη φορά επέδειξαν ανοχή.
Η ανοχή δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι κάποιος σχεδίασε και διηύθυνε την επιχείρηση. Αποκλείει, όμως, την αφελή εκδοχή ενός απολύτως τυχαίου και αυθόρμητου φαινομένου.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι στρατός. Είναι απελπισμένοι, φτωχοί ή παραπλανημένοι άνθρωποι.
Ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο εύκολο και ταυτόχρονα τόσο απάνθρωπο να χρησιμοποιηθούν ως πολιτικό όπλο.
Ο Πέδρο Σάντσεθ μπορεί να ελεγχθεί για καθυστερήσεις, για λάθη και λανθασμένους χειρισμούς. Κανένας δεν τον πρότεινε για πρωθυπουργό της χρονιάς (αν και για πολύ συγκεκριμένους χειρισμούς και γενναία στάση όταν όλοι έσκυβαν το κεφάλι, θα μπορούσε να προταθεί για κάποιο βραβείο που κάποιοι άλλοι αυτοπροτείνονται)
Όποιος δεν βλέπει ότι η Ισπανία δέχεται αυτή τη στιγμή οργανωμένη γεωπολιτική πίεση, δεν είναι ψύχραιμος αναλυτής.
Είναι απλώς βολικά αφελής ή συνειδητά παραπληροφορημένος.
Οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν χρειάζονται πάντοτε τανκς. Μερικές φορές χρειάζονται ένα βίντεο, μια φήμη και μερικές χιλιάδες ανθρώπους σε ρόλο πολιορκητικού κριού ή Δούρειου Ίππου.
Δύναμη, λοιπόν, στον Σάντσεθ. Διότι ο πόλεμος που του είχαν τάξει φαίνεται πως ήδη ξεκίνησε.
Απλά δεν κηρύχθηκε επίσημα.
