Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ο Φράνκο Μπαρέζι πέθανε σε ηλικία 66 ετών και μαζί του πεθαίνει κάτι περισσότερο από μία τεράστια προσωπικότητα των γηπέδων. Ξεθωριάζει μια για πάντα η έννοια του λίμπερο στο ποδόσφαιρο.
Φεύγει ο αρχηγός που δεν εκνευριζόταν, ούτε φώναζε. Επίσης άνθρωπος που ταύτισε ολόκληρη τη ζωή του με μία μόνο φανέλα.
Η Μίλαν τον αποχαιρέτησε γράφοντας ότι «η ιστορία της κλαίει» και πως το Νο 6 θα παραμείνει για πάντα στο DNA του συλλόγου.
Από «Piscinin» αιώνιος αρχηγός
Ο ιταλικός Τύπος στάθηκε ιδιαίτερα στη διαδρομή του μικρόσωμου παιδιού από το Τραβαλιάτο, που έχασε νωρίς τους γονείς του και βρήκε στο Μιλανέλο – όπως είχε πει ο ίδιος στην τελευταία του συνέντευξη στην Gazzetta dello Sport – «την άγκυρα σωτηρίας» του.
Η Ίντερ τον είχε απορρίψει στις δοκιμές όπου είχε πάει μαζί με τον αδελφό του, Τζουζέπε. Η Μίλαν τον κράτησε — και εκείνος στάθηκε δίπλα της όταν ο σύλλογος έπεσε δύο φορές στη Serie B, όταν οι τίτλοι έμοιαζαν μακρινοί και όταν άλλες ομάδες τον πολιορκούσαν.
«Το να μείνω στη Μίλαν ήταν επιλογή ζωής», είχε εξηγήσει.
Σε ολόκληρη την επαγγελματική του καριέρα αγωνίστηκε μόνο με τα κοκκινόμαυρα.
Σε 719 συμμετοχές κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, ενώ φόρεσε το περιβραχιόνιο για δεκαπέντε σεζόν.
Το Νο 6 αποσύρθηκε και ο «Piscinin», ο μικρός της ομάδας, έγινε για πάντα «Il Capitano».
Ο τελευταίος μεγάλος λίμπερο
Ο Μπαρέζι δεν ήταν ψηλός ούτε έμοιαζε με τον κλασικό σκληρό στόπερ. Δεν περίμενε τη φάση· την προλάβαινε. Έβγαινε μπροστά, οργάνωνε την άμυνα, κουβαλούσε την μπάλα και με ένα υψωμένο χέρι κινούσε ολόκληρη την τετράδα. Ο Φίλιπο Γκάλι θυμήθηκε πως, όταν ο αρχηγός σήκωνε το χέρι για οφσάιντ, ακόμη και οι επόπτες τον εμπιστεύονταν, επειδή σχεδόν ποτέ δεν έκανε λάθος, ούτε προσπαθούσε να “κλέψει”.
Δεν ήταν όμως αρχηγός μόνο μέσα στις γραμμές. Το 1990, στο Χέιζελ, χωρίς να προβλέπεται επίσημη τελετή, κατέθεσε 39 τριαντάφυλλα στη μνήμη των θυμάτων της τραγωδίας.
Λίγο αργότερα, οι οπαδοί της Γιουβέντους τον ευχαρίστησαν με ένα πανό: «39 φορές ευχαριστούμε».
Η εικόνα του συμπυκνώθηκε στον τελικό του Μουντιάλ του 1994. Επέστρεψε μόλις 24 ημέρες μετά την αφαίρεση μηνίσκου, έπαιξε 120 λεπτά απέναντι στη Βραζιλία και στα πέναλτι έστειλε την μπάλα ψηλά.
Έκλαψε, αλλά το χαμένο πέναλτι δεν τον μίκρυνε. Έκανε ακόμη πιο “ανθρώπινο” έναν ποδοσφαιριστή σχεδόν αλάνθαστο.
«Πώς θα τα καταφέρουμε χωρίς τον αρχηγό μας;»
Ο Πάολο Μαλντίνι έγραψε ότι ο Μπαρέζι τον προστάτευσε ως παιδί, τον καθοδήγησε ως νέο και τον ενέπνευσε ως άνδρα, χαρακτηρίζοντάς τον τον καλύτερο συμπαίκτη που είχε ποτέ.
Ο Ντανιέλε Μασάρο δεν αποχαιρέτησε τη θρυλική φιγούρα, αλλά τον φίλο: «Για τον κόσμο ήσουν ο αρχηγός. Για μένα ήσουν ο Φράνκο».
Ο Φάμπιο Καπέλο μίλησε για έναν «ταπεινό, έντιμο και ανίκητο» αρχηγό,
Ο Ρουντ Γκούλιτ έγραψε «για πάντα ο αρχηγός μου», ενώ ο Ρομάριο τον χαρακτήρισε τον δυσκολότερο αντίπαλο που αντιμετώπισε ποτέ.
Ο Φράνκο Μπαρέζι δεν ήταν απλώς η σημαία της Μίλαν. Ήταν η απόδειξη ότι ο αρχηγός μπορεί να είναι σιωπηλός, η αφοσίωση επιλογή ζωής και η άμυνα – σε μία εποχή που στην Ιταλία ήταν δολοφονική – ο Μπαρέζι την μετέτρεψε σε υψηλή ποδοσφαιρική τέχνη.
