Μπορεί να ενοχλεί κάποιους, όμως η μουρμούρα μερίδας οπαδών της Ομόνοιας μόνο αδικαιολόγητη δεν είναι. Από πολύ νωρίς είδαν τον πρώτο μεγάλο στόχο της χρονιάς να χάνεται και, μαζί του, να προσγειώνονται απότομα οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί.
Το κατά πόσο η είσοδος στη League Phase του Champions League αποτελούσε εξαρχής έναν εφικτό στόχο περνά πλέον σε δεύτερη μοίρα. Να θυμίσουμε απλώς ότι εκείνος που ανέβασε τον πήχη στα ύψη ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος της Ομόνοιας. Όταν, όμως, διακηρύσσεις τόσο φιλόδοξους στόχους, οφείλεις να δημιουργείς και την υποδομή για να τους υπηρετήσεις. Διαφορετικά, ο πήχης δεν αποτελεί κίνητρο αλλά επικοινωνιακό πυροτέχνημα — και συνήθως σκάει στα χέρια εκείνων που το άναψαν.
Εκ των υστέρων κρίνοντας, η συγκεκριμένη στοχοθέτηση αποδείχθηκε λανθασμένη. Όχι επειδή μια μεγάλη ομάδα δεν δικαιούται να ονειρεύεται, αλλά επειδή τα μεγάλα όνειρα απαιτούν ανάλογο σχεδιασμό, ποιότητα, βάθος και έγκαιρες αποφάσεις. Πιο συνετό θα ήταν να τεθεί ο πήχης ένα σκαλί ψηλότερα από την προηγούμενη περίοδο: διατήρηση των κεκτημένων στην Κύπρο και διεκδίκηση της εισόδου στη League Phase του Europa League. Και, κυρίως, ολόκληρος ο καλοκαιρινός σχεδιασμός να κινηθεί αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση.
Αντί γι’ αυτό, είτε από υπερβολικό ενθουσιασμό είτε από εσφαλμένη ανάγνωση των δεδομένων, το συναίσθημα υπερίσχυσε της ψυχρής ποδοσφαιρικής λογικής. Το αποτέλεσμα ήταν ο αποκλεισμός να καταστεί ακόμη πιο επώδυνος. Όταν προηγουμένως έχεις υποσχεθεί κορυφές, ακόμη και μια αξιοπρεπής διαδρομή μπορεί να μοιάζει με αποτυχία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, πάντως, δεν είναι μόνο η απώλεια του πρώτου μεγάλου στόχου. Εκείνο που ανησυχεί περισσότερο τον κόσμο είναι η αγωνιστική εικόνα. Στους τρεις πρώτους επίσημους αγώνες η Ομόνοια, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, απλώς δεν βλεπόταν. Δεν ήταν ούτε η σκιά της ομάδας που, μόλις πριν από λίγους μήνες, απέπνεε αυτοπεποίθηση, συνοχή και νοοτροπία νικητή.
Η αποχώρηση πέντε ή έξι πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών ασφαλώς επηρέασε. Δεν μπορεί, όμως, να χρησιμοποιείται ως άλλοθι. Οι αποχωρήσεις δεν προέκυψαν αιφνιδιαστικά ένα πρωί. Ήταν γνωστές ή, τουλάχιστον, προβλέψιμες. Η ομάδα προγραμματισμού όφειλε να είναι προετοιμασμένη, ώστε οι αντικαταστάτες να βρίσκονται εγκαίρως στην Κύπρο, να συμμετέχουν στην προετοιμασία και να είναι έτοιμοι όταν θα άρχιζαν τα κρίσιμα παιχνίδια.
Για την ώρα, αυτό δεν έγινε. Και το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η ποιότητα των ποδοσφαιριστών που αποκτήθηκαν, με βάση όσα έδειξαν μέχρι στιγμής, δεν πλησιάζει εκείνη όσων αποχώρησαν. Βεβαίως, κανένας ποδοσφαιριστής δεν πρέπει να καταδικάζεται από τα πρώτα του παιχνίδια. Χρειάζεται χρόνος για προσαρμογή, χημεία και αγωνιστικό ρυθμό. Μόνο που στο ποδόσφαιρο ο χρόνος δεν χαρίζεται, ιδιαίτερα όταν οι πρώτοι και πιο καθοριστικοί ευρωπαϊκοί αγώνες διεξάγονται μέσα στο καλοκαίρι. Οι μεταγραφές που γίνονται τον Αύγουστο μπορεί να σώσουν τη χρονιά, δεν μπορούν όμως να επαναφέρουν έναν στόχο που χάθηκε τον Ιούλιο.
Δεν μηδενίζουμε όσα έχουν επιτευχθεί ούτε αμφισβητούμε εκ προοιμίου εκείνους που έχουν την ευθύνη των αποφάσεων. Η Ομόνοια έχει κάνει σημαντικά βήματα, διαθέτει ισχυρή διοίκηση και έχει αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργεί ανταγωνιστικές ομάδες. Η κριτική, όμως, δεν είναι υπονόμευση. Είναι η γνήσια αγωνία ενός κόσμου που στήριξε, πίστεψε και δικαιούται να ζητά συνέπεια ανάμεσα στις εξαγγελίες και στις πράξεις.
Κριτήριο της θεωρίας είναι πάντοτε η πράξη. Και αυτή τη στιγμή η πράξη δείχνει ότι ο πήχης ανέβηκε πολύ ψηλότερα από το ρόστερ που κλήθηκε να τον περάσει.
Το μεταγραφικό παράθυρο παραμένει ανοικτό και υπάρχει ακόμη χρόνος για διορθωτικές κινήσεις. Η ομάδα χρειάζεται ουσιαστικές και ποιοτικές προσθήκες, όχι μεταγραφές για να συμπληρωθούν αριθμοί ούτε στοιχήματα που ίσως αποδώσουν κάποτε. Χρειάζεται ποδοσφαιριστές έτοιμους να κάνουν άμεσα τη διαφορά, να ενισχύσουν τον ανταγωνισμό και να αποκαταστήσουν την ισορροπία που διαταράχθηκε από τις σημαντικές αποχωρήσεις.
Η ελπίδα παραμένει ότι μέχρι το τέλος Αυγούστου η Ομόνοια θα ενισχυθεί όπως πραγματικά χρειάζεται, θα βρει τα πατήματά της και θα ξαναποκτήσει τη χημεία, την αυτοπεποίθηση και τη νοοτροπία πρωταθλητή που εμφάνιζε την προηγούμενη περίοδο.
Ίδωμεν…
