Η νεαρή πρωταθλήτρια απαντά στα ρατσιστικά σχόλια που ακολούθησαν τις μεγάλες διεθνείς επιτυχίες της και στέλνει το δικό της μήνυμα για μια Κύπρο χωρίς διακρίσεις.
Με υπερηφάνεια για την Κύπρο, αλλά και με μια ξεκάθαρη τοποθέτηση απέναντι στον ρατσισμό, η Μαρίνα Χατζηκώστα μιλά για τη ζωή της, την οικογένειά της και τη σχέση της με τη χώρα την οποία εκπροσωπεί στις μεγαλύτερες διεθνείς διοργανώσεις.
Η νεαρή πρωταθλήτρια γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 8 Φεβρουαρίου 2009 και υιοθετήθηκε από τη γέννησή της από τη Σιμόνη Παπαλεοντίου Χατζηκώστα και τον Σάββα Χατζηκώστα. Η βιολογική της μητέρα κατάγεται από την Πολωνία και ο βιολογικός της πατέρας από τη Νιγηρία.
Μεγάλωσε, ωστόσο, στην Κύπρο, την οποία θεωρεί πατρίδα της και την οποία, όπως τονίζει, εκπροσωπεί και θα συνεχίσει να εκπροσωπεί με περηφάνια.
Φοίτησε στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Λεμεσού και στη συνέχεια στο Λανίτειο Αθλητικό Γυμνάσιο, ενώ σήμερα φοιτά στο Λανίτειο Αθλητικό Λύκειο και τον Σεπτέμβριο θα περάσει στην Γ΄ Λυκείου.
Η ίδια αναφέρεται ιδιαίτερα και στις κυπριακές ρίζες της οικογένειας που τη μεγάλωσε. Η μητέρα της είναι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και συγκεκριμένα από το Βαρώσι, ενώ ο πατέρας της είναι Λεμεσιανός, με καταγωγή από την Πάχνα και την Ακαπνού.
Η Μαρίνα δεν αποφεύγει να μιλήσει ανοιχτά για τη διαφορετική βιολογική της καταγωγή. Αντίθετα, ξεκαθαρίζει ότι, ακόμη κι αν δεν έχει, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «κυπριακό αίμα» στις φλέβες της, αισθάνεται και είναι περήφανη Κύπρια.
Η στιγμή που βούρκωσε ακούγοντας τον εθνικό ύμνο
Η σχέση της με την Κύπρο αποτυπώνεται, όπως λέει, με τον πιο έντονο τρόπο κάθε φορά που αγωνίζεται φορώντας τα χρώματα της χώρας.
Μία από τις πλέον συγκινητικές στιγμές της αθλητικής της πορείας ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 στην Ιταλία, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Ακούγοντας για πρώτη φορά τον εθνικό ύμνο προς τιμήν της νίκης της, δεν κατάφερε να συγκρατήσει τη συγκίνησή της και βούρκωσε από υπερηφάνεια.
Ανάλογα συναισθήματα τη συνόδευσαν και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Όπως αναφέρει, σε κάθε στιγμή του αγώνα είχε στο μυαλό της έναν στόχο: να κάνει την Κύπρο περήφανη και να την εκπροσωπήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Για τη Μαρίνα Χατζηκώστα, το μικρό μέγεθος της Κύπρου δεν αποτελεί περιορισμό. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα μικρό νησί με πληθυσμό μικρότερο του ενός εκατομμυρίου, θεωρεί ότι διαθέτει τη δύναμη και το ανθρώπινο δυναμικό για να σταθεί απέναντι σε χώρες που θεωρούνται «τιτάνες» του διεθνούς αθλητισμού.
Η απάντηση στα ρατσιστικά σχόλια
Οι μεγάλες επιτυχίες της, ωστόσο, συνοδεύτηκαν και από μια δυσάρεστη πλευρά. Μετά τις διακρίσεις της, η νεαρή αθλήτρια έγινε αποδέκτης ρατσιστικών σχολίων, γεγονός που η ίδια χαρακτηρίζει απαράδεκτο.
Επισημαίνει, μάλιστα, ότι δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο που αφορά αποκλειστικά την ίδια. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στον Μίλαν Τραΐκοβιτς, τον οποίο χαρακτηρίζει ως έναν από τους σπουδαιότερους αθλητές που πέρασαν από την Κύπρο, με σημαντικές διεθνείς διακρίσεις, σημειώνοντας ότι και εκείνος έχει βρεθεί αντιμέτωπος με ανάλογες συμπεριφορές.
Μέσα από τη δική της εμπειρία, η Μαρίνα Χατζηκώστα θέτει πλέον το ζήτημα σε μια ευρύτερη κοινωνική διάσταση. Θεωρεί ότι η Πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να αντιμετωπίσουν ουσιαστικά τα φαινόμενα ρατσισμού και διακρίσεων, ώστε όλοι οι άνθρωποι που ζουν στην Κύπρο να μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, χωρίς να κρίνονται από την καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους.
Και απέναντι σε όσους επιχειρούν να αμφισβητήσουν την κυπριακή της ταυτότητα λόγω της βιολογικής της καταγωγής, η απάντησή της είναι λιτή αλλά ιδιαίτερα ηχηρή: το πόσο Κύπρια είναι, όπως υπογραμμίζει, αποδεικνύεται από τα αποτελέσματά της και, πάνω απ’ όλα, από την ανθρωπιά της.
Η νεαρή πρωταθλήτρια ολοκληρώνει το μήνυμά της στρέφοντας το βλέμμα στους συναθλητές και τις συναθλήτριές της και ευχόμενη καλή επιτυχία σε ολόκληρη την κυπριακή αποστολή που λαμβάνει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Σε μια ηλικία κατά την οποία η ίδια εξακολουθεί να χτίζει το αθλητικό της μέλλον, η Μαρίνα Χατζηκώστα έχει ήδη καταφέρει κάτι περισσότερο από την κατάκτηση μεταλλίων: να μετατρέψει τις επιτυχίες της σε αφορμή για μια δημόσια συζήτηση γύρω από την ταυτότητα, την αποδοχή και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να κρίνεται γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που προσφέρει – και όχι για την καταγωγή του.
