Οι σύγχρονες εισβολές κατά πως φαίνεται δεν χρειάζονται άρματα και στρατιώτες.
Τα δελεαστικά κεφάλαια, τα συμβόλαια και ένα κράτος πρόθυμο να εκποιήσει ό,τι διαθέτει είναι υπέραρκετα.
Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Δεν θα ακούσουμε τις ερπύστριες
Αν καρτεράς να δούμε στρατεύματα να περνούν τα σύνορα, όπως στην Πολωνία το ’39, για να αντιληφθούμε ότι μια χώρα χάνει σταδιακά τον έλεγχό της, τότε μάλλον κοιτάμε αλλού από εκεί που εξελίσσεται το “έργο”.
Οι μεταμοντέρνες «εισβολές» δεν γίνονται απαραίτητα με όπλα και αυτό το μαθαίνουμε και εμείς βήμα προς βήμα. Εξαγορές γης και στρατηγικών υποδομών μέχρι ολόκληρων οικονομικών οικοσυστημάτων.
Η Κύπρος μοιάζει το ιδανικό πεδίο: μια χώρα που παρουσιάζει ως «επένδυση» οτιδήποτε συνοδεύεται από αρκετά μηδενικά. Βλέπει εχθρούς έξω από τα σύνορα και φίλους εκείνους που έχουν ήδη μπει εντός και αλωνίζουν.
Πρώτα ήταν η μαζική αγορά ακινήτων και οι οικιστικές αναπτύξεις που δημιουργούν πυρήνες κοινοτήτων με δικά τους σχολεία, επιχειρήσεις και χώρους λατρείας. Μετά ήρθε το υπό σχεδιασμό εβραϊκό σχολείο στα Πολεμίδια, επένδυση άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ και δυναμικότητας μέχρι 1.500 μαθητές, ενώ – να σημειώσουμε – ο Δήμος κατήγγειλε ότι δεν είχε προηγηθεί ουσιαστική διαβούλευση. Ψιλά γράμματα.
Ακολούθησαν οι υποθέσεις στο Λατσί, στην Τρόζενα και το Φασλί.
Μια μέρα διασχίζοντας τον αυτοκινητόδρομο κορδώθηκε μπροστά μας και η προεκλογική πινακίδα του Άιζενκοτ λες και κάναμε τη βόλτα μας στον περιφερειακό του Τελ Αβίβ. Μια αφίσα στα εβραϊκά, για εκλογές άλλου κράτους, πάνω σε κυπριακό έδαφος. Και το αρμόδιο υπουργείο σήκωσε τους ώμους, επειδή –λέει– δεν είχε αρμοδιότητα.
Πλήρωσε ο άνθρωπος για να μπει; Πλήρωσε. Ε ας βάλει και φωτογραφία το σκύλο του να κατουρά τις ρίζες από τα δέντρα!
Τώρα και το ΧΑΚ
Σήμερα μαθαίνουμε ότι το Χρηματιστήριο του Τελ Αβίβ εξετάζει σοβαρά τη συμμετοχή του στον διαγωνισμό για την εξαγορά του Κυπριακού χρηματιστηρίου. Δεν έχει υποβληθεί ακόμη προσφορά ούτε υπάρχει συμφωνία. Όμως ο στόχος περιγράφεται καθαρά από την ισραηλινή πλευρά: ένα πάτημα εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω του κυπριακού χρηματιστηρίου.
Και να σου πω κάτι; Δεν θα κατηγορήσω το Ισραήλ. Αυτό έχει το σχέδιό του και όπου του ¨γυαλίζει¨πάει και το εφαρμόζει. Το έχουμε δει πολλάκις και σε πολλούς τόπους και συνειδήσεις.
Το δικό μου “κατηγορώ” χωρίς να με λένε Εμίλ, αφορά το κυπριακό κράτος. Εκείνο που δεν χαρτογραφεί ποιος αγοράζει τι, δεν προστατεύει τις κρίσιμες υποδομές του, δεν βάζει όρια στη συγκέντρωση γης και θεωρεί την εθνική στρατηγική λιγότερο σημαντική από την επόμενη υπογεγραμμένη επιταγή.
Και οι πατριώτες εξακολουθούν με οπλισμένα τα G3 να κοιτάνε πάνω από τα χαρακώματα για τον εχθρό που έρχεται από τον βορρά ενώ έχει ανοίξει διάπλατα τις Ανατολικές πύλες, όπως ο ξεπουλημένος ανοίγει τις αγκαλιές του στον οικονομικό του επιβήτορα.
οι εικόνες είναι πτοϊόν τεχνητής νοημοσύνης
