Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Οι νέοι ήταν πάντα στο στόμα των μεγαλύτερων τεμπέληδες, αδιάφοροι και ανεύθυνοι. Οι τωρινές γενιές χαρακτηρίζονται και σκλάβοι των οθονών αποβλακωμένοι στο τικ τοκ ή κάποια άλλη πλατφόρμα. Αλλά όταν οι νέοι βγαίνουν στους δρόμους και διεκδικούν, οι ίδιες παρατημένες και ξεπουλημένες γενιές, ημών των μεγαλύτερων, τους χαρακτηρίζουν υποκινούμενους και μπαχαλάκηδες.
Κάτι φταίει πάντα και αυτό όπως φαίνεται δεν είναι οι νέοι.
Όταν οι μαθητές στη Γαλλία διαμαρτύρονται για σχολεία χωρίς αρκετούς εκπαιδευτικούς και αίθουσες που ασφυκτιούν, όταν οι φοιτητές στην Αλβανία συνδέουν το κόστος των σπουδών τους με τη διαφθορά και την απουσία προοπτικής, δεν μιλούν απλώς για την Παιδεία και το τώρα. Μιλούν για τη ζωή που τους ετοιμάζουν(ουμε): ακριβή στέγη, επισφαλή εργασία, υπηρεσίες που μαραζώνουν και ένα μέλλον που μοιάζει να έχει ήδη μοιραστεί με γνωμονα την ευημερία των προηγούμενων και την αδιαφορία για τους επόμενους.
Βλέπουμε αυτή την κραυγή να μεταφράζεται πλέον και σε άλλες γλώσσες. Η Ιταλία ήδη βράζει. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες λαμβάνουν το μήνυμα και οι μαθητές ςτοιμάζονται να παρατήσουν προσωρινά τις αίθουσες και να βγουν στους δρόμους. Έξω κάνει κρύο βέβαια, αλλά μέσα, στα ζεστά που συνήθισαν οι πισινοί των μεγαλύρων κάνει “παραίτηση από τη ζωή και το μέλλον”.
Ναι, όπως πάντα, αυτές τις καταστάσεις τις εκμεταλλεύονται επιτήδειοι και κάνουν πλιάτσικα και υπονομεύουν τους αγώνες των νέων, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να αποσπάσει την προσοχή από τα σπουδαία και να τα κατατάξει στα επιλήψιμα των νυκοκυραίων.
Τα παιδιά προσθέτουν τα δικά τους αιτήματα, σε μια ήπειρο όπου η δυσαρέσκεια βρίσκει ξανά τον δρόμο προς τον δρόμο. Δεν είναι μία ενιαία κινητοποίηση με κοινό κατάλογο· είναι διαφορετικές εκρήξεις, με συγγενική αιτία: το αίσθημα ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην όσων θα ζήσουν με τις συνέπειές τους.
Κι ενώ η δημόσια προσοχή καταναλώνεται από πολέμους και στις απειλές, οι νέοι κάνουν το προφανές: κοιτάνε να θωρακίσουν το δικό τους αύριο.
Οι κυβερνήσεις μας βρίσκουν κονδύλια για εξοπλισμούς και αμυντικούς σχεδιασμούς, αλλά όταν πρόκειται για σχολεία, πανεπιστήμια και αξιοπρεπείς προοπτικές κάνουν …δεύτερες σκέψεις.
Για την εικονική δήθεν ασφάλεια από αόρατους εχθρούς: λευκή επιταγή· για το μέλλον των παιδιών, ότι ψιλά περισσεύουν στο ταμείο.
Κάπως έτσι οι νωθροί, χωρίς κίνητρα και όνειρα νέοι κινητοποιούνται και διεκδικούν και είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα αυτά τα παιδιά γίνεται «ανεύθυνα» όταν δεν αντιδρούν και «επικίνδυνα» όταν το κάνουν.
Ωστόσο επανάσταση δεν είναι να κάθεσαι στον καναπέ και να παρακολουθείς στις ειδήσεις τον Τραμπ, τον Νετανιάχου, τον Πούτιν και τα …άλλα παιδιά να τροφοδοτούν νέες αναμετρήσεις.
Επανάσταση είναι ο αγώνας.
Και οι νέοι δεν ανακάλυψαν τώρα τον αγώνα.
Ήξεραν, ξέρουν και θα ξέρουν να διεκδικούν τα αυτονόητα. Και αυτό, για όσους βολεύονται με τη σιωπή, είναι πάντα η πιο επικίνδυνη και άβολη είδηση.
