Άλλο πάλι και τούτο. Ακούσαμε από έναν προπονητή ποδοσφαίρου και δη ομοσπονδιακό, ότι όποιος δεν συμμερίζεται την άποψη του, είναι εμπαθής!!!
Να ήταν οπαδός, που αναλώνεται σε κουβέντα του καφενέ, να είναι εκπρόσωπος τύπου ομάδας, που προσπαθεί να προπαγανδίσει, να ήταν ο υπεύθυνος επικοινωνίας της ίδιας της εθνικής, που προσπαθεί να επιβάλλει το αφήγημα του… όχι είναι ο προπονητής της εθνικής Κύπρου.
Και όλα αυτά μετά από μια αξινόστραβη τεσσάρα!!
Εντός έδρας και με τον κόσμο να δίνει, εντυπωσιακό, υπό τις περιστάσεις, παρόν!!
Δεν θα εξετάσουμε, την ουσία της συζήτησης, εάν δηλαδή και εφόσον, η εθνική έχει εξελιχθεί. Αν λάβουμε ως κριτήριο, την θητεία του προκατόχου, του Μάντζιου, τότε όντως έχουμε γίνει η Βραζιλία του 70’.
Αν όμως, διευρύνουμε τον πήχη και τον θέσουμε εκεί που πρέπει να τεθεί, ο νυν ομοσπονδιακός, δεν έχει πετύχει τίποτα, μα τίποτα περισσότερο από τους προκατόχους του.
Ούτε λάνσαρε ένα νέο αγωνιστικό στυλ, βασισμένο στις κυπριακές ποδοσφαιρικές αρετές, ούτε έφραξε τις κυπριοποιήσεις, ούτε φυσικά σταμάτησε την διαπλοκή και τις «εντολές» αξιωματούχων ή τα «θέλω» των ατζέντηδων για το ποιος παίκτης μπαίνει και ποιος φεύγει.
Και όμως, μ’ ένα στυλ κάργα αλαζονικό, ωσάν και είναι μέλος ενός στρατού δημοσιογράφων που «υπάγονται» στην ηγεσία της ΚΟΠ και χρόνια τώρα προσπαθούν να μας πείσουν, για την εξέλιξη της εθνικής… καταλογίζει εμπάθεια σ’ όποιον δεν συμμερίζεται την άποψη του!!
Ποιος, ο Μάντζιος, ο οποίος διαρρέει μέσω δημοσιογράφων, ότι δεν καλεί παίκτη τάχατες για αγωνιστικούς λόγους, προσπαθώντας να κάνει το άσπρο- μαύρο, ωσάν και είμαστε παντελώς ηλίθιοι.
Και ας υποθέσουμε ότι είμαστε και τρώμε κουτόχορτο. Και είμαστε και εμπαθείς; Εσύ, με το Νικόλα Ιωάννου;

