Καλύτερα δεν γίνεται. Σε μια περίοδο που ακολουθεί των αλλαγών στα δικαστικά όργανα της ΚΟΠ, το ένα ρεζιλίκι διαδέχεται το άλλο.
Αρχικά ήταν η απόφαση της ΚΟΠ να προβεί στις αλλαγές, αντικαθιστώντας τον θεσμό του αθλητικού δικαστή με την δικαστική επιτροπή, διατηρώντας όμως τον για χρόνια αθλητικό δικαστή (δες Βρυωνίδη).
Ακολούθως, προέκυψε η επιθυμία των αθλητικών δικαστών έτσι όπως εκφράσθηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης της ΚΟΠ, εν την παρουσία των προέδρων, να προβούν σε αλλαγές των κανονισμών, σε χρονικό σημείο όπου τα πρωταθλήματα ξεκίνησαν. Η άρνηση των προέδρων και το επιχείρημα, ότι οι κανόνες δεν αλλάζονται ενόσω βρίσκεται σε εξέλιξη το πρωτάθλημα, επικράτησαν του παραλογισμού των «δικαστών».
Για το θέμα του Καφού και για το γεγονός ότι το Εφετείο αλλά και η δικαστική δίκασαν, αγνοώντας την παραδοχή της ΚΟΠ ότι όντως υπήρξε παρέμβαση από εξωγενή παράγοντα, είναι ένα θέμα που τους αφήνει εκτεθειμένους.
Ακόμη όμως και αν θεωρήσουμε ότι δίκασαν ακριβοδίκαια και άμεμπτα, το γεγονός ότι πέρασαν 43 (!!) μέρες από τότε που απορρίψαν την έφεση και δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιήσει το σκεπτικό, δεν μας αφήνει άλλη επιλογή από το να σκεφτούμε ότι η προχειρότητα και η τσαπατσουλιά είναι το βασικό χαρακτηριστικό των δικαστικών οργάνων.
Ούτε και χρειάζεται να αναλύσουμε, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία επικαλέστηκαν την αργία της 28ης Οκτωβρίου για να εκδικάσουν υπόθεση, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ενημερώσουν τις ομάδες για να υποβάλουν την υπερασπιστική τους θέση.
Και φτάνουμε στην περίπτωση της Ανόρθωσης, η οποία τιμωρήθηκε για ρίψη επικίνδυνων αντικειμένων, από την δικαστική επιτροπή, μ’ έναν αγώνα κεκλεισμένων των θυρών και απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων σε έναν εκτός έδρας αγώνα.
Το νομικό τμήμα της Ανόρθωσης, εφεσιβάλλοντας την απόφαση, οδήγησε την υπόθεση στο εφετείο, ενώπιον του οποίου ισχυρίστηκε ότι η ΚΟΠ και οι πειθαρχικοί κανονισμοί, σ’ αντίθεση με την ΟΥΕΦΑ και την ΦΙΦΑ, δεν ορίζουν τι εστί αγωνιστικός χώρος.
Ως εκ τούτου, ισχυρίστηκαν ότι η Ανόρθωση δεν πρέπει να τιμωρηθεί, αφού τα επικίνδυνα αντικείμενα, ρίχθηκαν, εκτός και όχι εντός αγωνιστικού χώρου.
Το εφετείο, υιοθέτησε το βασικό επιχείρημα της Ανόρθωσης, κάνοντας ομόφωνα δεκτή την έφεση της.
Αξίζει κιόλας να επισημανθεί ότι το εφετείο, ουδέποτε μπήκε στον κόπο να ορίσει τι εστί αγωνιστικός χώρος, διαιωνίζοντας μια κατάσταση, την οποία εκμεταλλεύτηκε το νομικό τμήμα του ΑΠΟΕΛ.
Ακριβώς πάνω σ’ αυτό το κενό, πάτησαν οι του ΑΠΟΕΛ, οι οποίοι ισχυριζόμενοι ότι το ταρτάν του Παφιακού, δεν μπορεί να λογίζεται ως αγωνιστικός χώρος, κατάφεραν και πέτυχαν την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης, έτσι όπως την επέβαλε η δικαστική επιτροπή και προνοούσε απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων.
Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε σ’ ένα σημείο που τελικώς ο «αγωνιστικός χώρος» μάλλον νοούνται οι τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Μπορούν δηλαδή οι οπαδοί να τα καίνε και να ρίχνουν ότι τους κατέβει στο κεφάλι, φτάνει να μην πέσει κάτι εντός των τεσσάρων γραμμών.
Αυτό ακριβώς το νομικό κενό, που προκαλεί διαφόρων ειδών ρεζιλίκια, σπεύδει τώρα η εκτελεστική επιτροπή να καλύψει. Οι πληροφορίες μας λεν ότι πρόκειται να συνεδριάσουν προκειμένου να αποφύγουν περαιτέρω ντροπές.
Σ’ ένα χρονικό σημείο που το πρωτάθλημα έχει ξεκινήσει και Ανόρθωση και ΑΠΟΕΛ, έχουν ήδη εκμεταλλευτεί το κενό, μοιάζει δύσκολο οι άλλες ομάδες να συναινέσουν στην αλλαγή.
Με λίγα λόγια, έτσι έστρωσαν, έτσι θα κοιμηθούμε όλοι οι υπόλοιποι.

