Ξέρεις ποια είναι η έννοια μου ε;
Εμείς, πράξαμε το σωστό ή θα έρθει κανένα ελικόπτερο σαν τη διαφήμιση της γνωστής κόλα από το παράθυρο, με τα κομάντο και θα μας πάρει τον πρόεδρο μετά συζύγου και θα τους πάει στη Νέα Υόρκη για να δικαστούν από το αμερικανικό δικαστήριο ανθρωπίνων εκτρωμάτων;
Και θα μου πεις: ναι, δεν είχε άλλη δουλειά κοτζάμ πρόεδρος των ΗΠΑ με τη μικρή μας Κύπρο θα ασχοληθεί.
Κι όμως είναι από τις λίγες περιπτώσεις που δεν μετράει το μέγεθος. Της χώρας. Αλλά το μέγεθος των κοιτασμάτων της ή του ορυκτού της πλούτου.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Είναι σαφές και ευδιάκριτο και από ένα παιδάκι του δημοτικού ότι τον καουμπόι Ντόναλντ Τραμπ δεν τον απασχολούν ούτε οι ναρκέμποροι, ούτε οι δικτατορίες, ούτε οι νομιμότητες, ούτε η ασφάλεια κανενός λαού. Εδώ μιλάμε για τον άνθρωπο που έχει καταστρέψει το σύστημα υγείας της χώρας του και δηλώνει πως φοβάται για τη ασφάλεια από τα παράνομα ναρκωτικά. Και μιλάμε για τους ίδιους πολίτες που δεν έχουν πρόσβαση στα νόμιμα drugs, όπως τα λένε εκεί και που πεθαίνουν από στραμπούληγμα επειδή δεν μπορούν να μπουν ούτε στις πρώτες βοήθειες δίχως χρήματα.
Οπότε ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι έμπορος.
Και πίσω από την κάπα του σούπερ ήρωα και τον μανδύα της ειρήνης, κάνει μπίζνες. Πολύ απλά, πολύ κυνικά και –το πιο επικίνδυνο– πλέον, χωρίς προσχήματα.
Τον Δονάλδο της άγριας Δύσης τον απασχολούν οι χώρες που έχουν κάτι να τους κλέψει. Πετρέλαιο, ορυκτά και στην περίπτωσή μας φυσικό αέριο.
Αυτή λοιπόν είναι η ανησυχία μου:
Εμείς του έχουμε ανοίξει τα πόδια αρκετά πλατιά ή θα ξυπνήσει μεθαύριο, αφού οικειοποιηθεί τα βενεζουελάνικα κοιτάσματα, και ανακαλύψει και κάποια δική μας «όχι σωστή συμπεριφορά» και αναγκαστεί να απαγάγει και τον δικό μας πρόεδρο;
Διότι και από θέμα προσβασιμότητας, εδώ δεν χρειάζεται καν την ομάδα Δέλτα ή κάποιου άλλου γράμματος της αλφαβήτας. Θα πάρει τηλέφωνο τον πρόεδρο και θα του πει:
–Nikos, έξω από το προεδρικό έχει παρκάρει ένα μοτοποδήλατο με διπλή σέλα, πάρ’ το μαζί με τη Φιλίππα και έλα στο αεροδρόμιο που σε θέλω.
Και αν δεν έχουμε πλήρως συμμορφωθεί με το ποσοστό που απαιτεί για τη νυχτερινή προστασία που παρέχει, μη σου φαίνεται καθόλου σενάριο «επιστημονικής φαντασίας» όλο αυτό. Πρόκειται περισσότερο για μία «ψυχιατρική πραγματικότητα».
Η απόδειξη ότι ο Δονάλδος εκτός από αγεωγράφητος, ανιστόρητος και αμόρφωτος είναι και ένας ξεκάθαρος τραμπούκος αποτυπώνεται και στην αιτιολογία των εισβολών που έκανε ή πρόκειται να κάνει. Δεν έκανε καν τον κόπο να συμβουλευτεί κανέναν από τους τύπους που κάνουν damage control των ηλιθιοτήτων των ηγετών σαν του λόγου του.
Η Βενεζουέλα έχει ναρκέμπορους και παράγει τις ουσίες που δηλητηριάζουν τους Αμερικανούς, είπε.
Σύμφωνα με υπάρχοντα στοιχεία λοιπόν, η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα σε κοκαΐνη και παράγωγά της είναι η Κολομβία. Δεύτερο είναι το Περού, τρίτη η Βολιβία. Στην πεντάδα είναι το Mεξικό και οι Ονδούρες. Έκτη και καταιδρωμένη η Γουατεμάλα.
Τι «κακό» έχουν κάνει λοιπόν αυτές και δεν χαίρουν της προσοχής του Δονάλδου;
Καμία απ’ αυτές δεν είναι η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα σ’ ολόκληρη την ήπειρο.
Ναι αλλά ο Μαδούρο είναι δικτάτορας. Και βασανίζει τον λαό του.
Και κόπτεται, λες, ο Δονάλδος για τον λαό της Βενεζουέλας;
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, σύμφωνα με το V-Dem Institute, ανά τον πλανήτη υπάρχουν τουλάχιστον 91 απολυταρχικά καθεστώτα, εκ των οποίων τα μισά τουλάχιστον τα διοικεί κάποιος δικτάτορας. Τι κάνει λοιπόν τη Βενεζουέλα ξεχωριστή;
Ξανά: είναι η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στην Αμερική.
Αυτές και άλλες ανόητες φτηνές αιτιολογίες διαθέτει η φαρέτρα του Δονάλδου και ξέρεις γιατί; Διότι δεν χρειάζεται ούτε φτηνές, ούτε σοβαρές δικαιολογίες. Διότι τις χρησιμοποιεί μόνο για εσωτερική κατανάλωση, ώστε να μη χάσει τη δημοφιλία του σε περίπτωση που ξαναβάλει υποψηφιότητα. Διαφορετικά έξω από κει (από τις ΗΠΑ) νιώθει άτρωτος, υπεράνω νόμου και ηθικής και θα κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και όπως το θέλει.
Και εδώ είναι ο πραγματικός μεγάλος και ορατός κίνδυνος: Η ατιμωρησία.
Όχι μόνο του Τραμπ, αλλά κάθε ηγέτη που βλέπει ότι μπορεί να εισβάλει, να απαγάγει, να εκβιάσει, να εκμεταλλευτεί, χωρίς καμία συνέπεια. Όταν ο ισχυρός δεν τιμωρείται τον καταλαμβάνει η ασυδοσία.
«Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για την ασφάλεια της χώρας μας επειδή την περιτριγυρίζουν ρωσικά και κινεζικά πλοία.» είπε.
Πραγματικά, αν έβαζα ένα παιδί δημοτικού, θα συνέτασσε μία πρόταση με περισσότερο νόημα και περισσότερη λογική.
Δεν είπε «δικαιούμαι». Δεν είπε «είναι νόμιμο». Είπε εμμέσως: έχω τη στρατιωτική δύναμη και μπορώ και η Δανία (στην οποία ανήκει διοικητικά η Γροιλανδία) δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι αυτό.
Σου φαίνεται λογική και σοβαρή απάντηση από έναν πρόεδρο δημοκρατικής χώρας, που τυγχάνει να θεωρείται και πλανητάρχης, όταν ρωτήθηκε για πιθανή επέμβαση στην Κολομβία να απαντά: «δεν μου ακούγεται και άσχημο»;
Αυτό που εν κατακλείδι θα πω είναι το εξής:
κανένας λαός δεν έχει την πολυτέλεια του εφησυχασμού. Μπαίνουμε σε μία εποχή όπου ολόκληρος ο πλανήτης μετατρέπεται σε ένα πλατό φαρ ουέστ. Μόνο που αυτή τη φορά δεν υπάρχουν ούτε σενάρια, ούτε καλοί και κακοί. Υπάρχει μόνο το δίκαιο του ισχυρού. Και πλέον δεν υπάρχουν ούτε καν τα όποια προσχήματα.
