Δυστυχώς, ο θάνατος είναι ο μόνος που καταφέρνει να μας ενώνει τελικά. Παραδόξως, ωστόσο, καθώς ο θάνατος είναι ακριβώς εκείνος που χωρίζει τους ανθρώπους. Μετά τον θάνατο κάποιου, αφ’ ενός δεν υπάρχει επιστροφή και, κατά δεύτερον, τερματίζεται και η όποια επικοινωνία.
Αλλά εκείνοι που μένουν πίσω, με κάποιον μαγικό τρόπο, ξεχνούν τις μικρές ή τεράστιες διαφορές τους και μπροστά στον θάνατο μονιάζουν. Έστω για λίγο.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Αυτό έγινε και με την περίπτωση των 7 άτυχων οπαδών του ΠΑΟΚ, οι οποίοι σκοτώθηκαν στο τραγικό τροχαίο στη Ρουμανία, στον δρόμο προς το Λυών. 7 άνθρωποι που βρέθηκαν στο «λάθος» όχημα, τη «λάθος» στιγμή.
«Συγκλονίστηκε ο ποδοσφαιρικός κόσμος», διάβασα ΌΧΙ μία φορά. Γιατί; Αυτή ήταν μία τραγωδία την οποία θρηνούν μόνο οι οπαδοί και οι ποδοσφαιράνθρωποι; Οι υπόλοιποι αδυνατούν να κατανοήσουν το μέγεθος της τραγωδίας επειδή δεν είναι φίλοι του αθλήματος; Σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι. Όχι 7 οπαδοί του ΠΑΟΚ.
Από την επόμενη μέρα, λοιπόν, ξεκίνησαν οι συλλυπητήριες ανακοινώσεις συμπαράστασης. Από ποδοσφαιρικές εταιρείες, αθλητικά σωματεία ομάδων, την πολιτεία, οργανωμένα σύνολα· ανάμεσα σε αυτούς όλους και σύνδεσμοι φιλάθλων άλλων ομάδων. Και σε αυτό θα ήθελα να σταθούμε λίγο.
Αφού, λοιπόν, ένα τόσο τραγικό γεγονός όπως ένα θανατηφόρο τροχαίο μπορεί μέσα σε ελάχιστο χρόνο να παραμερίζει τις διαφορές και τις έχθρες μεταξύ οπαδών, πάει να πει ότι υπάρχει η δυνατότητα να παραμεριστούν οι διαφορές και οι έχθρες. Σημαίνει ότι αυτή η έχθρα δεν είναι τόσο βαθιά που να υπερκαλύπτει τα πάντα. Υπάρχει κάτι που τη νικάει.
Γιατί, λοιπόν, να πρέπει να περιμένουμε θανατηφόρα δυστυχήματα και να μην κρατήσουμε, με αφορμή αυτό, αυτό το mode που προέκυψε απ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή;
Ποιος και γιατί προτιμά να κρατά το μίσος και την έχθρα άσβεστα, όταν η ζωή μας αποδεικνύει πως είναι μικρή και η αντιπαλότητα ανούσια, εμείς περιμένουμε να σβήσει το καντήλι στο μνήμα για να ξεκινήσουμε τις ίδιες βλακείες;
Οργανωμένοι οπαδοί του Άρη, του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού, αλλά και τόσων ομάδων εκτός Ελλάδος έγραψαν και ανάρτησαν δακρύβρεχτες ανακοινώσεις με δικέφαλους αγκαλιά, με συννεφάκια, ασπρόμαυρους αγγέλους και άλλα τέτοια.
Αν αύριο-μεθαύριο ξαναβρεθούν στις «επάλξεις» και επιχειρήσουν να σπάσουν ο ένας το κεφάλι του άλλου, τότε δύο είναι τα πιθανά τινά:
Ή αυτές οι ανακοινώσεις τώρα είναι «του κώλου» (και απολογούμαι για την έκφραση, αλλά αυτή είναι που αντικατοπτρίζει καλύτερα το φαινόμενο) ή ότι, ό,τι κι αν είναι αυτό που τους ποτίζει ο φανατισμός του οπαδισμού, είναι τόσο ικανό ναρκωτικό που μόνο ο θάνατος, και μόνο για μικρό χρονικό διάστημα (όσο τα πτώματα είναι ακόμα ζεστά), διαρκεί το αντίδοτο που μας προσφέρει.
