Η «χαρά του παιχνιδιού», η «υγεία του αθλητισμού» και άλλες τέτοιες βλακείες.
Άμα είναι να μεγαλώσουμε σωστά ένα παιδί πρέπει να τον κάνουμε άντρα και ένας άντρας χρειάζεται αντρικά πρότυπα για να γίνει πετυχημένος και αποτελεσματικός άντρας. Σωστά;
Θα μου πεις πως όχι, αλλά οι πράξεις μας άλλα λένε.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Πατέρας παιδιού που παίζει σε ομάδα Κ 12 ξυλοφόρτωσε τον προπονητή αντίπαλης ομάδας. Μπροστά σε όλους τους ενδιαφερόμενους. Δηλαδή τα υπόλοιπα παιδιά – αθλητές. Αυτό είναι ένα …σωστό πρότυπο: Άμα νιώσεις ότι αδικείσαι ή ότι προσβάλλεσαι ή δεν ξέρω τι άλλο, πας και σαπακιάζεις τον άνθρωπο που νιώθεις ότι σε αδίκησε ή σε προσέβαλε. Αυτή είναι η τακτική της ζούγκλας. Και όταν λέμε ότι η κοινωνία μας είναι μία τέτοια, μάλλον δεν υπερβάλλουμε.
Διότι δεν ξέρω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το περιστατικό και δεν με ενδιαφέρουν. Όποιες κι αν είναι, υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί τρόποι να διεκδικήσει κάποιος το δίκιο του και να παραμένεις πρότυπο για το παιδί του. Για τα παιδιά. Διότι στον ποδοσφαιρικό ή όποιον άλλον αγώνα συμμετέχει το παιδί κάποιου, εκείνος, εκείνη την ώρα δεν βρίσκεται εκεί ως θεατής ή οπαδός, βρίσκεται εκεί κυρίως με τον ρόλο του πατέρα που οφείλει να είναι οδηγός συμπεριφοράς και πρότυπο για το παιδί του και τα άλλα παιδιά.
Το μοντέλο αυτό, του πατέρα που λύνει τις διαφορές του με τις γροθιές, είναι το ίδιο που συναντάμε και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους. Σε μία διένεξη στο δρόμο, που με τα παιδιά του μέσα στο αυτοκίνητο, θα ανταλλάξει …φιλοφρονήσεις με άλλον οδηγό επειδή του έκλεισε το δρόμο. Είναι ο ίδιος που στην ταβέρνα θα σηκωθεί πάνω μπροστά στα παιδιά του και θα ζητήσει τον λόγο από το απέναντι τραπέζι για το οτιδήποτε τον ενόχλησε κτλ κτλ.
Δεν λέω ότι ο συγκεκριμένος πατέρας είναι απαραίτητα πρωταγωνιστής και σε όλα αυτά, αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό είναι χαρακτηριστικό της ίδιας συνομοταξίας περιστατικών που «οπλίζουν» τα παιδιά με την αυριανή τους συμπεριφορά ως ενήλικες.
Όχι. Δεν φταίνε ούτε οι ταινίες, ούτε τα video games, ούτε το διαδίκτυο που προάγει βία. Ίσως να φταίνε ελάχιστα. Αλλά τη βία και την προβληματική συμπεριφορά τα παιδιά τα διδάσκονται πρωτίστως από το σπίτι τους.
Και αν νομίζουμε ότι αυτό είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό στον χώρο του παιδικού αθλητισμού με την όποια παρέμβαση των γονιών, κάνουμε λάθος.
Αρκεί να βρεθούμε μπροστά σε μία συζήτηση πατεράδων των οποίων τα παιδιά τους παίζουν σε κάποια ομάδα.
Και δεν μιλάμε για όταν κάνουν τους προπονητές της κερκίδας και τους αξιολογητές ταλέντων, τα οποία τα λες και χαριτωμένα ενίοτε.
Μιλάμε για κουβέντες του τύπου: «Άμα ξανακάνει αυτό με το παιδί» ή «άμα ξαναβάλει εκείνον και όχι τον δικό μου θα του δείξω και θα του κάνω». Μπροστά σε τέτοιες συζητήσεις έχω βρεθεί αρκετές φορές. Φαντάζομαι πόσες πολλαπλάσιες έχουν ειπωθεί εκεί έξω.
Αυτό λοιπόν δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ήταν ένα ακραίο μεμονωμένο γεγονός.
Ένα γεγονός που κάνει σαφές πως το φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπουν τα παιδιά τον αθλητισμό (και κατ επέκταση την ίδια τη ζωή) είναι εκείνο που έχει σε πρώτο πλάνο τη νίκη, τον ανταγωνισμό και το δίκιο του ισχυρού το οποίο διεκδικεί ενίοτε με τη βία και σε δεύτερο πλάνο την ίδια την άθληση και τη χαρά του παιχνιδιού.
Και αυτά τα παιδιά θα γίνουν οι αυριανοί πατεράδες άλλων παιδιών.
