Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει το λαό μας είναι η αδύναμη ή κοντή μνήμη. Αν μας κάνουν κανένα συγκριτικό τεστ DNA λογικά θα μας βρουν μακρινή συγγένεια με τα χρυσόψαρα.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Από τα πολύ σοβαρά σκάνδαλα που κατά καιρούς έχουν έρθει στην επιφάνεια (χρυσά διαβατήρια, επηρεασμούς ερευνών, εκκλησιαστικά σκάνδαλα κτλ), μέχρι τα πιο καθημερινά, λιγότερο σημαντικά αλλά ενδεικτικά της κουλτούρας και της νοοτροπίας μας. Σε όλα αυτά αντιδράμε πολύ έντονα αλλά για λίγο. Θυμόμαστε και κατακεραυνώνουμε μαζικά (στα λόγια όχι στην πράξη) για πέντε- έξι μέρες και μετά από λίγο καιρό ξεχνάμε καν ότι έχει κάτι συμβεί. Και αυτό το αποδεικνύουμε με την ψήφο μας, με το να συνεχίζουμε να στηρίζουμε τις επιχειρήσεις των ανθρώπων που τα ονόματά τους μπλέκονται σε «διάφορα», με την εν γένη αδιαφορία μας στο να εντάξουμε τα τελευταία γεγονότα στην γενική αντίληψη μας. Να κάνουμε ένα εσωτερικό update δηλαδή.
Θέλω να πω π.χ. (τυχαίο και άσχετο παράδειγμα): Αν κάπνιζα ηλεκτρονικά τσιγάρα επειδή ήξερα ότι είναι λιγότερο επιβλαβή από τα κανονικά, αλλά μετά (καλή ώρα όπως συνέβη πρόσφατα) βγουν τα αποτελέσματα εργαστηριακών εξετάσεων που αποδεικνύουν ότι ίσως να είναι ακόμα πιο επιβλαβή και από τα κανονικά, αν συνεχίσω λοιπόν να τα καπνίζω είναι δική μου ευθύνη. Ή πρόβλημα ασθενούς μνήμης που δεν συγκράτησε την καινούργια πληροφορία, ή ανευθυνότητας.
Αλλά το θέμα μας σήμερα είναι η μνήμη.
Η ασθενής και κοντή μας μνήμη.
Κάπου στη βόρεια Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Καβάλα, σε έναν επαρχιακό δρόμο από τον οποίον περνάνε πολλοί τουρίστες, ντόπιοι αλλά και Τούρκοι υπήκοοι από την γειτονική χώρα (η Καβάλα απέχει από τα Ελληνοτουρκικά σύνορα μόλις 190 χιλιόμετρα) υπάρχει μία ταμπέλα που ενισχύει τη μνήμη σε ένα πολύ νευραλγικό θέμα για τον τόπο μας. Ίσως το πιο σημαντικό εθνικό θέμα.
Μία ευμεγέθη ταμπέλα, τοποθετημένη στην άκρη του δρόμου η οποία καλεί να μην ξεχάσουμε την Κύπρο. Στα ελληνικά, στα Αγγλικά και στα Γερμανικά. Μία ταμπέλα όχι χορηγούμενη, όχι υποχρεωτική, όχι ως μέρος ανταλλαγής.
Ο σύνδεσμος Κυπρίων Νομού Καβάλας (με την σύμφωνη γνώμη των ντόπιων) αποφάσισαν να στήσουν εκεί μία κατασκευή κάποιων λίγων ευρώ, με τεράστια όμως μη χρηματιστηριακή αξία.
Την αξία της διατηρημένης μνήμης ενός τόπου που κόπηκε στα δυο εντελώς παράνομα και με την wild card που λειτουργεί στον πλανήτη απ’ αρχής της ανθρωπότητας. Με τον -ποτέ δίκαιο- νόμο του δυνατού.
Αυτό, αυτή η ταμπέλα στην άκρη της Ελλάδας, αυτό το ανέξοδο κομμάτι λαμαρίνα, είναι ένα καλό παράδειγμα. Και για το εθνικό μας θέμα το οποίο διατηρείται ανοικτή πληγή 52 χρόνια μετά, αλλά επίσης ένα καλό παράδειγμα και για όλα τα άλλα.
Διότι η μνήμη δεν κρατά λογαριασμό μόνο, είναι και ένας πολύ καλός οδηγός για τις επιλογές και την τακτική (ατομική και συλλογική) που θα ακολουθήσουμε στο μέλλον.
