Το εθνικό μας σπορ είναι να κρίνουμε.
Η εθνική μας signature χορευτική φιγούρα είναι να σηκώνουμε το δάχτυλο και να νουθετούμε.
Και επίσης: ως γνωστόν άμα κριτικάρεις στα σόσιαλ μίντια, κατ’ ευθείαν η κριτική αναβαθμίζεται σε επίσημη, επαγγελματική και καταρτισμένη.
Είμαστε παραδοσιακές καμήλες που δεν έχουν ιδέα ότι διαθέτουν καμπούρες και έχουμε μία επίκριση για τα πάντα όλα τεκταινόμενα στην καμηλοχώρα.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα του JALLA, του τραγουδιού που θα στείλουμε στη Eurovision, (την γνωστή euro euro όλοι στη μέση το αφεντικό Ισραήλ) και στην κριτική που δέχεται.
Και λέω επανέρχομαι διότι ξαναέγραψα σε πρώτο χρόνο για την αγανάκτηση που προκάλεσε το Jalla, το οποίο ερμηνεύσαμε ως yalla και ξύπνησε μέσα μας ο πολέμιος του ανθελληνισμού ο οποίος προέρχεται από τις ισλαμόφιλες δυνάμεις που μας μισούν.
Και επανέρχομαι διότι από τότε σταμάτησα να διαβάζω για το yalla (αφού διευκρινίστηκε δεκάδες φορές το τι σημαίνει) και ξεκίνησα να διαβάζω κριτικές και αναλύσεις για το video clip το οποίο τραβάει με τη σειρά του τον δικό του γολγοθά.
Εκτός λοιπόν από τον κάθε απλό χρήστη των σόσιαλ που αντέδρασε και αντιδρά γράφοντας γιατί και πως προσβάλλεται ο Κυπριακός πολιτισμός (;), η κουλτούρα μας (;) και δεν ξέρω γω τι άλλο, υπήρξε και μία επιστολή ως γνωστόν, από 30 ηθοποιούς, δημοσιογράφους και άλλους επιφανείς ή και όχι, οι οποίοι ζητούν να καεί στην πυρά το άσμα και να αναδιαμορφωθεί το τραγούδι διότι προσβάλλει την αισθητική της Κύπρου.
Και δεν ξέρω από που να το πιάσω και που να το αφήσω.
Από τα παράπονα για την οδηγική συμπεριφορά του λαού μας; Που είδατε κύριοι σούζες και επικίνδυνες προσπεράσεις στους Κυπριακούς δρόμους. Εδώ έρχονται κλιμάκια από την Σκανδιναβία για να μελετήσουν την σχεδόν τέλεια και αμυντική οδηγική συμπεριφορά που έχουμε.
Μας πείραξε η λαμποργκίνι δίπλα στις γιαγιάδες στο χωριό. Το λες και έργο τέχνης. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη, μία εικόνα, η οποία να περιγράφει πιο «λακωνικά» την Κυπριακή μας κουλτούρα.
Ακούσαμε για αισθητική ασυμβατότητα και προσβολή της εντοπιότητας. (εν τω μεταξύ όπως τα γράφει στην επιστολή αναπαράχθηκαν σαν προσωπικές παρατηρήσεις και σημειώσεις σε εκατοντάδες λογαριασμούς που πολύ αμφιβάλω αν κατανοούν τις έννοιες των λέξεων που χρησιμοποίησαν).
Και τα βλέπω όλα αυτά και πραγματικά απορώ:
Καλά ρε παιδιά, μέχρι πέρσι τι στέλναμε στη Eurovision, τον Τερλικκά και την μακαρίτισσα την Κυριακού την Πελαγία; Μέχρι πέρσι ντύναμε τα παιδιά που μας εκπροσωπούσαν με λευκαρίτικα κεντήματα και τα πασπαλίζαμε με ζιβανία;
Από πότε η Eurovision έγινε ο θεσμός μέσω του οποίου «διαφημίσαμε» και προωθήσαμε την εθνική μας κουλτούρα;
Τα τελευταία 20 χρόνια είχαμε δεν είχαμε σύνολο στα τραγούδια που μας εκπροσώπησαν 40 ελληνικές λέξεις.
Και αυτό δεν είναι μόνο δικό μας φαινόμενο, είναι η τάση του διαγωνισμού. Στην Eurovision υπήρξε χρονιά που σχεδόν όλα τα τραγούδια ήταν στην αγγλική γλώσσα και δεν έγινε καμία εθνική επανάσταση.
Με το Fuego θα μας έπαιρνε ο διάολος, με το JALLA θα μας πάρει ο Αλλάχ.
Ελπίζω και εύχομαι να καταλάβουμε ότι το μόνο που μας παίρνει τελικά, είναι τα μυαλά ο εθνικοφανατισμός και η πλασματική μας ανάγκη να διαμαρτυρόμαστε.
