Στο Κυπριακό, κάθε δημόσια λέξη μετρά. Και ακριβώς γι’ αυτό, η απόφαση του Προέδρου Χριστοδουλίδη να επιτεθεί δημοσίως μάλιστα με χαρακτηρισμούς στην προσωπική απεσταλμένη του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, επειδή η τελευταία εκτίμησε ότι μέχρι τον Ιούνιο δεν διαφαίνεται έδαφος για συνομιλίες, συνιστά πολιτικό και διπλωματικό ολίσθημα.
Η απεσταλμένη δεν διαμόρφωσε πολιτική· μετέφερε την εικόνα που αποκόμισε από τις επαφές της. Αν αυτή η εικόνα δεν μας ικανοποιεί, δεν αλλάζει με δημόσιες παρατηρήσεις, αιχμές και με «καταγγελία» της στον ΓΓ. Αντιθέτως, η επιλογή της σύγκρουσης με τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ εκπέμπει εκνευρισμό και μετατοπίζει την πίεση από την τουρκική αδιαλλαξία στη δική μας αμηχανία.
Όταν διαφορετικές πολιτικές φωνές, από ετερόκλητες αφετηρίες, υποδεικνύουν την ανάγκη θεσμικής σοβαρότητας και χαμηλών τόνων, το μήνυμα είναι σαφές: η διαφωνία δεν μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα. Λύνεται στο παρασκήνιο, με επιχειρήματα, όχι με μικροπολιτικά αντανακλαστικά.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι οι εκτιμήσεις της κ. Ολγκίν. Είναι αν υπάρχει θέληση και στρατηγική για να παραχθεί αποτέλεσμα. Αν υπάρχει σχέδιο και απόψεις για ουσιαστική πρόοδο – τόσο στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, όσο πρωτίστως στην ουσία του Κυπριακού. Η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στο ποιος θα χρεωθεί τη στασιμότητα. Αυτό είναι πολιτική λογιστική, όχι εθνική στρατηγική.
Όταν η Λευκωσία εμφανίζεται για πολλοστή φορά να συγκρούεται με εκπροσώπους του ΓΓ, αλλά και με τη διαδικασία του ΟΗΕ, δεν προβάλλει πυγμή. Προβάλλει ανασφάλεια και αναποφασιστικότητα. Και αυτή η εικόνα αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική μας θέση, αντί να τη θωρακίζει.
Η διπλωματία δεν είναι πεδίο προσωπικών ευαισθησιών, ούτε χώρος για επικοινωνιακές εκτονώσεις. Απαιτεί σταθερότητα, καθαρό σχέδιο και πολιτικό θάρρος να διαχειρίζεσαι τις δυσάρεστες αλήθειες χωρίς να πυροβολείς τον καθρέφτη.
Μ.Κ.
