Εδώ που τα λέμε, αν δεν συμμετείχε το Ισραήλ, θα ήταν ίσως πολύ καλύτερη επιλογή η Eurovision από τις εκλογές που έρχονται.
Και δεν το λέω μόνο επειδή στη μία περίπτωση έχεις μουσική, φώτα και πυροτεχνήματα ενώ στην άλλη έχεις exit polls, καφέδες από περίπτερο και θείους που ξαφνικά μετατρέπονται σε εκλογολόγους του BBC.
Όχι. Υπάρχουν πολύ πιο …“σοβαροί” λόγοι.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
1ον) Πολύ πιο εμπνευσμένες και αντιπροσωπευτικές αμφιέσεις. Δεν είδα ποτέ υποψήφιο πολιτικό να ντύνεται με στολή που να του αρμόζει πραγματικά. Κι ας είναι και καρναβαλίστικη. Αντιθέτως, στη Eurovision τουλάχιστον υπάρχει μια ειλικρίνεια. Βγαίνει ο άλλος ντυμένος rave κύκνος με φωτιζόμενες μπότες και λες: «ναι, αυτός ξέρει ποιος είναι».
2ον) Ψηφίζεις από το σπίτι και δεν χρειάζεται να τρέχεις Κυριακάτικα στα εκλογικά κέντρα λες και δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις μέρα που είναι. Να τακτοποιήσεις τις μονές κάλτσες στα συρτάρια ας πούμε. Ή να μετρήσεις τα ρεβύθια στο σακούλι. Ή να κοιτάς το ταβάνι δημιουργικά.
3ον) Έχει μόνο έναν νικητή. Σε αντίθεση με τις εκλογές που, αν ακούσεις τις δηλώσεις την επόμενη μέρα, θαρρείς ότι κέρδισαν όλοι ταυτόχρονα. Άλλος «έστειλε μήνυμα», άλλος «κατέγραψε δυναμική», άλλος «άντεξε», άλλος «δικαιώθηκε». Και αφού στην τελική όλοι είστε νικητές τι στο διάτανο τις κάνετε τις εκλογές;
4ον) Στη Eurovision οι συμμαχίες είναι τουλάχιστον τίμιες. Ξέρεις ότι η Ελλάδα θα δώσει το 12άρι στην Κύπρο και το αντίστροφο. Η Δανία θα ψηφίσει την Σουηδία, η Σουηδία τη Νορβηγία και η Νορβηγία δεν ψηφίζει τίποτα διότι διαβάζουν Nesbo όλοι μαζί και δεν τους απασχολεί η Eurovision. Δεν το κρύβουν, δεν το βαφτίζουν αυτή την υποκριτική αηδία: «στρατηγική συνεργασία για το κοινό καλό» μη χέσω (και απολογούμαι που αφοδεύω στις οθόνες σας).
5ον) Στη Eurovision oι ψεύτικες υποσχέσεις κρατάνε μόνο τρία λεπτά. Βαφτίζουν αυτό που θα δεις «το act της χρονιάς» αλλά σε τρία λεπτά και πέφτουν τα κάστρα της μούφας και τελειώνει το μαρτύριο σου. Στις εκλογές σου υπόσχονται νέο κόσμο, νέα εποχή και νέο κράτος και το μόνο νέο που θα απολαύσεις τελικά είναι καινούργια τρύπα στο ζωνάρι της ανέχειας και την ανοχής.
6ον) Στη Eurovision το όποιο cringe που λέει και η κόρη μου, είναι εσκεμμένο. Βλέπεις άνθρωπο ντυμένο διαστημικό γλάρο πάνω σε LED άλογο και λες «εντάξει, γι’ αυτό ήρθα». Στην πολιτική το cringe έρχεται απροειδοποίητα. Εκεί που τον θυμάσαι με ξύλινη φάτσα και λόγο ξαφνικά τον βλέπεις (τον …μοντέρνο υποψήφιο) σε περιοδεία στο TikTok, βλέπεις άβολες χειραψίες με γιαγιάδες που καταλήγουν σε χορούς, βλέπεις προεκλογικά βίντεο που τα έχουν ρετουσάρει AI μηχανές και ούτε καν οι Premium με συνδρομή.
7ον) Οι παρουσιαστές της Eurovision ξέρουν ότι παρουσιάζουν θέαμα. Δεν προσποιούνται ότι σώζουν τον κόσμο. Σε αντίθεση με τα εκλογικά πάνελ την νύχτα των αποτελεσμάτων όπου ένας χάρτης επαρχιών αντιμετωπίζεται λες και θα έχει ευθύνη για τη τύχη της ανθρωπότητας.
8ον) Στη Eurovision άμα κράξεις διαγωνιζόμενο «δεν χαλάνε οι φιλίες ρε μαλάκα» που είχε πει και η Βάσια Τριφύλλη στο θρυλικό πάνελ. Στην Eurovision αναφωνείς «τι μαλακία ήταν αυτή;» π.χ. και εκλαμβάνεται άποψη που ίσως προκαλέσει και κανένα χαμόγελο. Στις εκλογές αρκεί να πεις «δεν με έπεισε ο τάδε» και αυτομάτως ο ξάδερφος σε έχει κάνει unfollow και σε έχει βγάλει επιτόπου από το ομαδικό Viber.
9ον) Οι βαθμολογίες της Eurovision είναι σαφώς πιο κατανοητές από τα exit polls των ειδικών. «12 points to Italy». Ξεκάθαρο και τίμιο. Στις εκλογές ακούς «διαμορφώνεται δυναμική σταθεροποίησης του κεντρώου χώρου με τάσεις συσπείρωσης» και λες: τώρα αυτό σημαίνει ή ότι έχει ξεκινήσει κατολίσθηση στο χωριό ή ότι μάλλον μέσα στην εβδομάδα θα μας κόψουν το ρεύμα οι εξωγήινοι.
10ον) Η Eurovision τουλάχιστον παραδέχεται ότι είναι υπερπαραγωγή και ότι ΚΟΣΤΙΖΕΙ ακριβά. Καπνοί, φώτα, δράμα, ανεμιστήρες, χορευτές, πυροτεχνήματα, AI, άι και παράτα μας. Οι εκλογές κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα, το πληρώνουμε εμείς και όλο αυτό το πανηγύρι εκτιμάμε ότι γίνεται για το δικό μας καλό.
10+1) Και τέλος να κάνω και το προσωπικό μου σχόλιο και προτροπή σε όλους τους συν-ψηφοφόρους μου. Στη Eurovision οι φάλτσοι συνήθως αποκλείονται.
Και όχι ότι αν ψάχναμε δεν θα βρίσκαμε κι άλλους λόγους για τους οποίους η Eurovision υπερτερεί των εκλογών, αλλά είπαμε να μείνουμε σ’ αυτά με την ελπίδα ότι κάποτε θα βρούμε τουλάχιστον έναν λόγο με τον οποίον θα ξεκινήσουν την αντεπίθεσή τους οι εκλογές και να μας κάνουν να θεωρήσουμε ότι ΘΑ μπορούσαν με ΚΑΠΟΙΟ τρόπο, ΚΑΠΟΙΑ στιγμή, όχι να είναι σημαντικές, (διότι ουσιαστικά είναι), αλλά να “συμπεριφέρονται” και ως τέτοιες.
