Θυμάσαι τι έλεγε προεκλογικά.
Παγκόσμια ειρήνη. Σεβασμός στους λαούς. Ευημερία για τους ίδιους τους Αμερικανούς.
Κάτι από σωτήρα, κάτι από έμπορο, κάτι από εθνοπατέρα που θα «τα έβαζε όλα σε τάξη».
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Δεν πέσαμε βέβαια κι από τα σύννεφα. Τον είχαμε ξαναδεί πρόεδρο. Ξέραμε ότι οι υποσχέσεις του αν δεν ήταν μέρος της «παράστασης», είχαν ημερομηνία λήξης πιο σύντομη κι από γιαούρτι σε καύσωνα. Απλώς τότε αιωρείτο μια κάποια αμηχανία. Ήταν δοκιμαστική θητεία. Ένα είδος «βλέπουμε και πράττουμε».
Τώρα όμως όχι.
Τώρα ο Τραμπ ξέρει.
Και γι’ αυτό είναι πιο επικίνδυνος.
Μέσα σε (σχεδόν) έναν χρόνο, κατάφερε να μας υπενθυμίσει ότι η προεδρία, στα χέρια του, δεν είναι θεσμός. Είναι εργαλείο. Είναι μηχανή που κόβει χρήμα. Είναι μοχλός πίεσης. Είναι ταμειακή μηχανή με ενσωματωμένο καθρέφτης — για να μετράει κέρδη και να θαυμάζει τον εαυτό του ταυτόχρονα.
Υποσχέθηκε ειρήνη και βρέθηκε να σκορπά πολέμους.
Άλλοτε χαϊδεύοντας το Ισραήλ όσο η Γάζα βυθιζόταν στο αίμα και στα ερείπια, άλλοτε απειλώντας το απαράδεκτο Ιράν με δηλώσεις «locked and loaded» με το γνωστό του ύφος: αυτό του ανθρώπου που πετάει σπίθες και μετά δηλώνει έκπληκτος που μυρίζει μπαρούτι.
Υποσχέθηκε σεβασμό στους λαούς και κατέληξε να παίζει τον πλανήτη σαν Monopoly με κακή μετάφραση για τα φτωχά αγγλικά του.
Η Γροιλανδία έγινε φιλέτο προς αγορά. Κυκλοφόρησε και fake φωτογραφία με μία αμερικανική σημαία και έναν πιγκουίνο. Και τι σημασία έχει ότι δεν υπάρχουν πιγκουίνοι εκεί; Σημασία έχει η γραφικότητα και το κιτσαριό να χτυπάνε κόκκινο.
Κάτι φεγγάρια ο Καναδάς μετατράπηκε σε51η πολιτεία. Μετά του πέρασε. Που ξέρεις; Μέχρι το καλοκαίρι μπορεί να του αναδώξει.
Η Βενεζουέλα απέκτησε δυσβάσταχτα πολλά ναρκωτικά να κείτονται πάνω από σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου. Ούτε να κρατήσει το παραμύθι του δεν μπόρεσε για πάταξη των ναρκέμπορων. Μόλις τον ρώτησαν γιατί και ξεχάστηκε για λίγο μας είπε: «Χρειάζομαι το πετρέλαιο.». Απατεώνας που μαρτυράει χωρίς ξύλο.
Η Ουάσινγκτον λέγεται D.C. επειδή την εποφθαλμιά η Κολομβία και το Αζερμπαϊτζάν αποτέλεσε έναν πανδύσκολο γλωσσοδέτη. Κάτι σε Αμπερμπαιζάν και πολύ του είναι.
Ένας άνθρωπος που στήνεται μπροστά στις κάμερες και «παράγει» εξωτερική πολιτική που μοιάζει με αδούλευτο κείμενο για stand-up παράσταση.
Ένας άνθρωπος που απαιτεί διάφορα από άλλες χώρες και σαν κακομαθημένο παιδί, αν κάποιος του αντιμιλήσει ή δεν του δώσει αυτό που θέλει ή αποφάσισε, ενεργοποιεί τον διακόπτη on/off με τους δασμούς, σαν κρυφό όπλο σε βιντεοπαιχνίδι.
Σήμερα 10%, αύριο 25%, μεθαύριο 60%, το Σαββατοκύριακο ξαναπέφτουμε στα 30% για να ξεκινήσουμε δυναμικά την εβδομάδα με 120%. Ότι να ναι, όπως να ναι.
Το real life GTA του Τραμπ, όπου το έπαθλο δεν είναι πόντοι ή αμάξια, αλλά ο έλεγχος των πάντων μέσω εκβιασμών και τραμπουκισμών. Αν δεν υπακούς, πληρώνεις. Αν δεν πληρώνεις, απειλείσαι. Αν τελικά απειληθείς αρκετά, ίσως και να «τα βρείτε».
Εντός των τοιχών, εις τας Ηνωμένας Πολιτείας, οι παρατυπίες και τα δικτατορικά δείγματα διαδέχονται το ένα το άλλο με τέτοια ταχύτητα και φυσικότητα που ούτε ο ίδιος δεν προλαβαίνει να παρακολουθήσει τα έργα του.
Έφτιαξε εκεί μία μονάδα ανειδίκευτων και ανεκπαίδευτων ακροδεξιών με στολές και όπλα, αυτή την υπέροχη ICE, που λειτουργεί με τη λογική «πρώτα δέρνουμε, μετά ρωτάμε και στο τέλος σκοτώνουμε».
Πρόκειται για τον άνθρωπο που καταφέρνει να κάνει Δηλώσεις που αναιρεί μέσα στην ίδια πρόταση λίγο αργότερα.
Τρομοκρατημένοι πολίτες που έχουν μια μόνιμη αίσθηση ότι η χώρα τους κυβερνάται με tweets, screenshots και παρορμήσεις της στιγμής.
Και φυσικά, πάνω και πριν απ’ όλα, η υστεροφημία του. Δεν τον νοιάζει τίποτα περισσότερο από το πόσες σελίδες θα τον περιλαμβάνουν στα μελλοντικά βιβλία ιστορίας.
Ένα κεφάλαιο από τις οποίες θα αφορά βεβαίως το Νόμπελ Ειρήνης. Ή το δικό του ή της Ματσάδο, δεν έχει σημασία. Όλα δικά του είναι άλλωστε.
Ένας άνθρωπος που βαφτίζει «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» τις εμπορικές συμφωνίες, που πουλάει προστασία τύπου «Νονού» και ζητάει ανταλλάγματα.
Το πραγματικά ανησυχητικό, όμως, δεν είναι αυτά που έκανε.
Είναι ότι τα έκανε μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο.
Διότι μην ξεχνάμε πως απομένουν ακόμα τέσσερα χρόνια θητείας.
Και αν σε έναν χρόνο πρόλαβε να μετατρέψει την προεδρία σε reality, τον πλανήτη σε ταμπλό και την πολιτική σε ένα real life Grand Theft Auto, το ερώτημα δεν είναι τι άλλο μπορεί να κάνει.
Το ερώτημα είναι αν, όταν τελειώσει το παιχνίδι του, θα έχει μείνει πίστα όρθια.
