Είναι φορές που έχουμε αυτο-κατηγορηθεί ως έθνος για κοντή ή αδύνατη μνήμη και αρκετές από αυτές δεν είχαμε μεγάλο άδικο.
Αυτή τη φορά όμως κρατάω μία πισινή για τον πολύ τον κόσμο ο οποίος μπορεί και να μην γνωρίζει. Ωστόσο αυτό ΔΕΝ γίνεται να αφορά και τους κυβερνόντες, διότι απ όταν αρχίζει η ..ιστορία αυτή έχουν ουσιαστικά κυβερνήσει τον τόπο δύο κόμματα και κανένας τους δεν έχει την παραμικρή δικαιολογία.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Θα πάμε για λίγο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην εποχή της μεγάλης οικονομικής κατάθλιψης – τότε που η Ελλάδα δεν ήταν απλώς «σε κρίση». Ήταν, πρακτικά μια χρεοκοπημένη χώρα που το μόνο που της είχε απομείνει ήταν το ευρωπαϊκό της κοστούμι και τα επικριτικά βλέμματα των Ευρωπαικών της εταίρων.
2011 με 2012.
Η Ελλάδα δεν είχε ρευστό ούτε για τα βασικά. όπως ήταν και η μέση Ελληνική οικογένεια που την έβγαζε μεροδούλι μεροφάι και πολλές φορές το μεροδούλι δεν έφτανε καν για το μεροφάι.
Στα βασικά συμπεριλαμβανόταν και το πετρέλαιο το οποίο ως γνωστόν κινεί μια οικονομία.
Οι χώρες που προμήθευαν παραδοσιακά τη χώρα – η Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν και Καζακστάν – είπαν το αυτονόητο:
«Παιδιά, επειδή βλέπουμε πως το τελευταίο πράγμα που αποπνέεται πλέον είναι εμπιστοσύνη και αφού το πορτοφόλι σας ακούγεται ότι είναι πιο κενό κι από τις υποσχέσεις του Ποπάι στην Όλιβ για γάμο: Μόνο μετρητά δεχόμαστε. ».
Η Ελλάδα όμως τότε δεν μπορούσε να δώσει ούτε ευρώ μετρητά.
Αλλά για καλή της τύχη, τη δύσκολη στιγμή εμφανίζεται ο από μηχανής θεός, μια χώρα που μάλλον δεν θα περίμενε κανείς να παίξει τον ρόλο του σωτήρα: το Ιράν.
Το Ιράν δέχεται να προμηθεύει την Ελλάδα πετρέλαιο, με πίστωση και μάλιστα με περιθώριο 60 έως 90 ημερών. Χωρίς το μαχαίρι στο λαιμό
Βέβαια (και εννοείται) δεν το έκανε από φιλανθρωπία. Το Ιράν εκείνη την περίοδο άρχισε να μπαίνει βαθιά στον διεθνή αποκλεισμό και έψαχνε αγορές να διαθέσει την παραγωγή του.
Αλλά, ακόμα και έτσι, για την Ελλάδα εκείνη τη στιγμή ήταν ένα ανέλπιστο σωσίβιο.
Μέχρι που (ξανά)εμφανίστηκε η μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια.
Οι σύμμαχοι της.
Οι συνοδοιπόροι της.
Οι «φίλοι» της.
Οι Ευρωπαίοι αδελφοί.
Οι οποίοι όχι απλώς κάθονταν και την κοιτούσαν να πνίγεται και να ασφυκτιά με τα μνημόνια, αλλά έψαχναν να δουν και το βάθος της πισίνας που κολυμπούσε, για να υπολογίσουν πόσο γρήγορα θα ακουμπήσουμε τον πάτο.
1η Ιουλίου 2012: η Ευρωπαϊκή Ένωση κατ’ έμμεσης εντολής της τσατσάς της (aka των ΗΠΑ) αποφασίζει πλήρες εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο.
Τέλος η πίστωση.
Τέλος το μοναδικό σωσίβιο που είχε απομείνει για την Ελληνική οικονομία.
Άκου τώρα να δεις όμως:
Τη στιγμή που ενεργοποιήθηκε το εμπάργκο, τα Ελληνικά Πετρέλαια χρωστούσαν στην κρατική εταιρεία πετρελαίου του Ιράν πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ.
Και τι έκανε η Ελλάδα; Ότι διδάσκει τα παιδιά της να κάνουν όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά: Έριξε «κανόνι» που λέμε. Γράφτα στην άμμο Ιράν θα ξοφλήσουμε όταν το πετρέλαιο γίνει βρώσιμο.
Η Ελλάδα, αναγνώστη μου δεν πλήρωσε το χρέος της και όχι μόνο: δεν τους στήριξε ποτέ ξανά σε κανένα διπλωματικό τραπέζι.
Ούτε μια κίνηση για τα μάτια του κόσμου δεν αποπειράθηκε ξανά.
Τίποτα.
Έχουμε την τάση ως λαός και έθνος να μιλάμε συνέχεια για το ποιος μας πρόδωσε, ποιος μας εκμεταλλεύτηκε, ποιος μας αδίκησε, από που κινδυνεύουμε. Γινόμαστε Μάρθες Βούρτσες και Νίκοι Ξανθόπουλοι κατατρεγμένοι με το παραμικρό.
Για το πόσο καλοί είμαστε, μερικές φορές, στο να εξαφανιζόμαστε όταν έρθει ο λογαριασμός δεν μιλάμε ποτέ.
Και δεν λέω ότι σήμερα, σε αυτό τον πόλεμο, η Ελλάδα οφείλει να υποστηρίξει το Ιράν σε στρατιωτικό επίπεδο. Ας μην γελιόμαστε αυτό (και να θέλει που δεν θέλει) δεν μπορεί να το κάνει. Αλλά να σταθεί αμέτοχη ρίχνοντας έστω ένα βουβό βλέμμα κατανόησης και συμπαράστασης σε έναν λαό που βομβαρδίζεται σε μία τόσο ακραία δύσκολη θέση, θα μπορούσε να το κάνει.
Όταν δεν υπάρχει η δύναμη και το εκτόπισμα (λόγο συνθηκών, λόγο μεγέθους, λόγο εξάρτησης), όταν δεν μπορούμε να στηρίξουμε εκείνον που μας στήριξε (έστω και από συμφέρον) στη δύσκολη στιγμή μας και αμέσως μετά τον αφήσαμε και απλήρωτο, μπορούμε τουλάχιστον να μην στεκόμαστε απέναντί του.
Αυτό είναι το ελαχίστως έντιμο που όφειλε η Ελλάδα να κάνει.
Αλλά κι από την άλλη πως μπορούμε απ αυτούς που κρατάνε στα χέρια τους τα γκέμια αυτού του λαού να απαιτούμε εντιμότητα; Εδώ δεν την επιδεικνύουν απέναντι στους νεκρούς των Τεμπών και στους γιατρούς που κρατάνε όρθια τα καταρρέοντα νοσηλευτήρια της χώρας, θα το κάνουν για άλλους.
Αυτή λοιπόν είναι η μικρή ιστορία της αγνωμονούσας Ελλάδας και του μισοδιαλυμένου εσχάτως Ιράν.
