Ναι, ήταν ευεργετικές οι βροχές. Και ναι, έδωσαν ανάσα. Αλλά κάπου εδώ αρχίζει και το κυπριακό μας ταλέντο: να βλέπουμε δυο-τρεις καλές καταιγίδες, να ακούμε τη λέξη «εισροή» και να συμπεριφερόμαστε σαν να λύθηκε το υδατικό. Δεν λύθηκε. Απλώς, για ακόμη μία φορά, μας λυπήθηκε λίγο ο καιρός.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Τα στοιχεία είναι όντως εντυπωσιακά. Μέχρι τις 26 Μαρτίου η μέση βροχόπτωση είχε φτάσει τα 108,8 χιλιοστά, δηλαδή το 176% της κανονικής για τον μήνα. Στα φράγματα, ο Μάρτης έφερε ρεκόρ δεκαετίας στις εισροές, με εκτιμήσεις για πάνω από 32 εκατομμύρια κυβικά μέτρα και συνολική πληρότητα γύρω στο 29,3%, από περίπου 21% στις αρχές του μήνα. Ωραία όλα αυτά. Μόνο που το «ωραία» δεν είναι το ίδιο με το «ασφαλή».
Διότι ακόμη και μέσα στις ανακοινώσεις που χαιρετίζουν τις βροχές, η μόνιμη υποσημείωση είναι η ουσία: η βελτίωση είναι πρόσκαιρη, τα αποθέματα παραμένουν χαμηλά και η ορθολογική χρήση του νερού εξακολουθεί να είναι απαραίτητη.
Λίγες μέρες πριν, οι αρμόδιοι μιλούσαν ακόμη για αποθέματα περίπου 63 εκατ. κυβικών μέτρων, γύρω στο 26,9% της χωρητικότητας, ενώ το ίδιο το κράτος είχε εγκρίνει για το 2026 παροχή ύδρευσης περίπου 10% κάτω από την αναμενόμενη ζήτηση. Δηλαδή: ούτε οι ίδιοι δεν πίστευαν ότι «το πράγμα έστρωσε».
Και γιατί να το πιστέψουν; Επειδή το κράτος έτρεξε; Δεν έτρεξε. Υπήρχαν προειδοποιήσεις από το 2023, αλλά μονάδες αφαλάτωσης που είχαν ανακοινωθεί από το 2024 για λειτουργία ως το καλοκαίρι του 2025 έμεναν πίσω ακόμη και στις αρχές του 2026. Παράλληλα, η συζήτηση μετατράπηκε πάλι σε πανικό της τελευταίας στιγμής, με πρόχειρες λύσεις, έκτακτες μονάδες και καταγγελίες για βεβιασμένες διαδικασίες και ελλιπή διαβούλευση. Σαν να μην έφτανε αυτό, αναλύσεις υπενθυμίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι χθεσινό: καθυστερημένα μέτρα, υπεράντληση υδροφορέων και χρόνια εξάρτηση από ένα σύστημα που ξέρουμε εδώ και δεκαετίες ότι δεν αντέχει όπως παλιά.
Και μετά είμαστε κι εμείς. Οι πολίτες. Που ακόμη χρειαζόμαστε εκστρατεία για να κόψουμε 10% κατανάλωση — περίπου δύο λεπτά τρεχούμενου νερού τη μέρα. Δηλαδή το πρόβλημα είναι υπαρξιακό, αλλά εμείς ακόμη το διαπραγματευόμαστε με το λάστιχο, το πεζοδρόμιο και τη νοοτροπία «έλα μωρέ». Και φέρουμε παρόμοια ευθύνη από εκείνη που ζητάμε από το κράτος να αναλάβει.
Γι’ αυτό, όχι: ας μη λέμε συνέχεια πόσο μας έσωσαν οι τελευταίες βροχές. Μας βοήθησαν, ναι. Μας ξελάσπωσαν, ναι. Αλλά κάθε φορά που το λέμε πολύ, κινδυνεύουμε να πιστέψουμε το πιο επικίνδυνο ψέμα: ότι τη γλιτώσαμε. Φέτος ίσως. Κάποια άλλη χρονιά, όχι.
