Πώς γίνεται ένας τύπος που έχει πιαστεί τόσες φορές να λέει ανακρίβειες και ψέματα, να εκτίθεται δημόσια, να μπλέκεται σε σκάνδαλα και να προκαλεί διεθνείς εντάσεις, να συνεχίζει όχι απλώς να έχει υποστηρικτές, αλλά να παραμένει κεντρικός παίκτης;
Και ακόμη πιο περίεργο: πώς γίνεται ο υπόλοιπος κόσμος να συνεχίζει τη ζωή του λες και αυτό είναι… περίπου φυσιολογικό;
Έχει υπνωτίσει ο Δονάλδος τον πλανήτη; Ή μήπως… κάτι πολύ πιο «ανθρώπινο» συμβαίνει;
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Δεν ακούνε τι λέει, απλά έχουν ταυτιστεί με την «περσόνα»
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η πολιτική δεν είναι τεστ γνώσεων. Είναι θέμα ταύτισης.
Πολλοί δεν ψάχνουν τον πιο σωστό. Ψάχνουν αυτόν που λέει αυτά που ήδη πιστεύουν.
(Το «τα λέει όπως είναι» δεν σημαίνει «είναι σωστά». Σημαίνει «μου μοιάζει».)
Δεν ψήφισαν εκείνον. Ψήφισαν εναντίον των άλλων.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η εποχή είναι φτιαγμένη από στρατόπεδα.
Όταν η επιλογή είναι «αυτός ή οι άλλοι», ξαφνικά δεν χρειάζεται να είναι τέλειος. Αρκεί να μην είναι… οι άλλοι και αυτό το παιχνίδι στην χώρα του το έχει παίξει με τον πιο επιδέξιο και αναξιοπρεπή τρόπο ταυτόχρονα.
Τα στάνταρ χαμηλώνουν τεχνητά χωρίς να χρειάζεται να πληρεί ούτε εκείνα τα χαμηλά.
Όταν όλα είναι σκάνδαλο, τίποτα δεν είναι.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο εγκέφαλος κουράζεται.
Όταν ο άνθρωπος εκτίθεται συνεχώς στα σκατά σταματάνε να του βρωμάνε.
Σκάνδαλα; Εγκλήματα; Παραποιήσεις; ΟΚ.
Ανοησίες; Ανακρίβειες και αμορφωσιά ΟΚ.
Το σοκ γίνεται συνήθεια. Και η συνήθεια… κανονικότητα.
Ζούμε σε διαφορετικές «ταινίες».
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο καθένας βλέπει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας.
Άλλοι βλέπουν έναν επικίνδυνο άνθρωπο.
Άλλοι έναν παρεξηγημένο διότι αυτά που ουρλιάζει του χαϊδεύουν τα δικά του αμόρφωτα αυτάκια.
Άλλοι διασκεδάζουν απλά με έναν καλό… entertainer παλιάτσο.
Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Υπάρχουν πολλές μικρές, βολικές αλήθειες.
Ο απολύτως συστημικός που πουλάει τον ρόλο του Αντισυστημικού.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο κόσμος έχει κουραστεί από το σύστημα.
Και όταν κάποιος εμφανίζεται σαν αυτός που «τα βάζει με όλους», ο κινηματογραφικός ήρωας, ο Μπατμαν χωρίς Γκόθαμ Σίτι, τότε αποκτά αυτόματα ένα bonus ανοχής.
Δεν εξετάζεται με τον ίδιο τρόπο. Του δίνεται περιθώριο. (Μεγάλο περιθώριο όπως αποδεικνύεται.) Επειδή απλά έχει βάλει μία απαστράπτουσα μπέρτα που ζέχνει λαϊκισμό και έχει κρεμάσει στα τέτοια του την αμερικανική σημαία.
Επιλέγουμε ότι μας βολεύει.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος.
Αν ήδη πιστεύεις κάτι, θα βρεις τρόπο να το επιβεβαιώσεις.
Τα υπόλοιπα είναι υπερβολές, Fake και προπαγάνδα.
(Όχι επειδή το έψαξες. Επειδή αυτό θέλεις να πιστεύεις.)
«Και οι άλλοι τα ίδια κάνουν».
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η εμπιστοσύνη στην πολιτική γενικώς είναι λιγότερη κι απ’ αυτή που έχουμε στον Κριστιάνο Ρονάλντο ότι θα γίνει ένας ομαδικός παίκτης ή στον Μέσσι ότι θα βάλει 10 τρίποντα στη σειρά.
Όταν πιστεύεις ότι όλοι λένε ψέματα, κανείς δεν ξεχωρίζει για τα ψέματά του.
Απλώς κάποιοι… τα λένε πιο δυνατά και μερικοί (κακή ώρα) πιο θεατρικά.
Ο πλανήτης φροντίζει να μην σοκάρεται. Απλά μαθαίνει να διαχειρίζεται.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι τα κράτη δεν λειτουργούν με συναίσθημα.
Δεν λένε «μα πώς γίνεται αυτό;»
Λένε «πώς το χειριζόμαστε τώρα;».
Και έτσι, αυτό που φαίνεται και είναι παράλογο γίνεται απλά δεδομένο της στιγμής και κοιτάμε όχι να το εκλογικεύσουμε αλλά να το διαχειριστούμε.
=================================
ΟΠΟΤΕ ΟΧΙ.
Δεν έχει υπνωτίσει τον πλανήτη.
Και σίγουρα δεν είναι «φυσιολογικό» αυτό που βιώνουμε στο πετσί μας με αυτόν τον απίθανο τύπο που βρέθηκε στο δρόμο μας. Δεν εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα κάθε μέρα. Ο τελευταίος αυτοπυροβολήθηκε τέτοιο καιρό το 1945
Αντίθετα αυτό που βλέπουμε είναι κάτι πολύ πιο άβολο:
μια μεγεθυμένη, σχεδόν παραμορφωτική αντανάκλαση μιας (δυστυχώς) υπαρκτής πραγματικότητας που κάνει κύκλους και επανέρχεται.
Γιατί τέτοιες φιγούρες δεν γεννιούνται στο κενό.
Τροφοδοτούνται.
Από ημιμάθεια που θεωρείται άποψη.
Από θυμό που ψάχνει διέξοδο.
Από φόβο που ντύνεται «πατριωτισμός».
Από μια στρεβλωμένη εικόνα του «καλού», όπου ο δυνατός, ο επιθετικός, ο αδίστακτος, ο θρασύς μετατρέπεται σε «σωτήρα».
Και όλα αυτά είναι που τυφλώνουν την κρίση της κοινωνίας και δεν βλέπει το κακό.
Βλέπει τον εαυτό του. Τα απωθημένα του. Τις επιθυμίες του που δεν τόλμησε ποτέ να εκφράσει.
Και όταν κάποιος εμφανίζεται και τα λέει όλα αυτά ουρλιάζοντας, χωρίς φίλτρο, χωρίς τύψεις, χωρίς φρένα και με τρομερή αυτοπεποίθηση…
δεν τον απορρίπτουν. Τον αναγνωρίζουν.
Είναι θέμα αντίληψης και όχι ύπνωσης.
Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό:
ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτός που μιλάει.
Είναι κυρίως αυτοί που συμφωνούν με αυτά που λέει.
