Υπάρχουν ιστορίες που δεν ανήκουν ακριβώς στο παρελθόν. Ιστορίες που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να γίνουν ξανά επίκαιρες.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Σαν σήμερα, το 1999, εν μέσω βομβαρδισμών, μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Αθήνα αποφάσισε να ταξιδέψει εκεί από όπου όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να φύγουν.
Η ΑΕΚ δεν πήγε στο Βελιγράδι για να παίξει μπάλα.
Πήγε για να κάνει μία πολύ θορυβώδη δήλωση.
Σε μια εποχή που οι βόμβες του ΝΑΤΟ έκαναν περισσότερο θόρυβο από τις λέξεις αλλά για λίγα λεπτά νικήθηκαν.
Με εμπνευστή τον τότε πρόεδρο του συλλόγου Δημήτρη Μελισσανίδη. Με παίκτες που δεν είχαν ιδέα αν αυτό που πάνε να κάνουν είναι γενναιότητα ή αυτοκτονία. Με ανθρώπους όπως ο Δημήτρης Ατματσίδης, ο Τόνι Σαβέβσκι, ο Ντέμης Νικολαΐδης και τα άλλα παιδιά. Και «απέναντι», η Παρτιζάν.
Όχι αντίπαλοι. Συμπαίκτες όλοι απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο.
Οι Σέρβοι τους υποδέχθηκαν σαν να έφτασε βοήθεια. Όχι ομάδα. Βοήθεια. Σε μια πόλη που έτρεμε κάθε βράδυ. Σε ένα γήπεδο που ήξερε ότι ίσως δεν θα υπάρχει την επόμενη εβδομάδα.
Οι παίκτες της ΑΕΚ βγήκαν στο γήπεδο με στόχους ζωγραφισμένους στο στήθος.
Μία χωρίς λέξεις καταγγελία απέναντι στις βόμβες του ΝΑΤΟ που δεν ξεχώριζαν άμαχους και ανθρώπινες ζωές από «στρατηγικούς στόχους»
Το παιχνίδι ξεκίνησε αλλά δεν τελείωσε. Κράτησε λίγο για να το πεις ποδόσφαιρο αλλά όλοι ήξεραν ότι αυτό δεν ήταν απλά ένας ποδοσφαιρικός αγώνας.
Οι εξέδρες έγιναν ένα με τους παίκτες στο χορτάρι. Όχι από οργή. Από ανάγκη. Από συγκίνηση. Από εκείνο το συναίσθημα που δεν έχει λέξη.
Το ματς τελείωσε χωρίς να τελειώσει. Και ενώ ακούγεται χωρίς νόημα ίσως να έχει περισσότερο νόημα και λογική από τους βομβαρδισμούς.
1-1 έγραψε ο πίνακας και ακόμα κι αυτό είναι ενδεικτικό του τι επιδιώχτηκε να γίνει εκείνη την ημέρα. Την 7η Απριλίου του 1999.
===================
Το 1999 λοιπόν δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε. Απλώς αλλάζουν τα locations που κλειδώνουν τα μηχανήματα που εκτοξεύουν θάνατο, όχι η συνταγή.
Ό,τι δεν ευθυγραμμίζεται, βομβαρδίζεται.
Ό,τι δεν εξυπηρετεί, “διορθώνεται”, με το ίδιο πάντα παλαντζάρισμα: «για την ειρήνη κάνουμε πόλεμο», «για τη δημοκρατία», «για τη σταθερότητα».
Αυτό που συμβαίνει δηλαδή και σήμερα στην Μέση Ανατολή από τις οργισμένες βόμβες των ίδιων συμμοριών.
Τότε, μια ποδοσφαιρική ομάδα είπε: «εμείς δεν θα παίξουμε αυτό το παιχνίδι».
Και το είπε με τον πιο απλό τρόπο.
Παίζοντας ένα άλλο παιχνίδι.
Γιατί ο αθλητισμός, στην πιο καθαρή του μορφή, είναι το ακριβώς αντίθετο του πολέμου. Είναι σύγκρουση χωρίς μίσος. Είναι ανταγωνισμός χωρίς καταστροφή. Είναι απόδειξη ότι μπορείς να “νικήσεις” χωρίς να εξαφανίσεις τον άλλο.
Κάποτε, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σταματούσαν οι πόλεμοι.
Σήμερα, αλλάζουμε κανάλι από τους αγώνες, για να δούμε τον πόλεμο.
Η ιστορία εκείνης της ημέρας δεν είναι νοσταλγία. Είναι υπενθύμιση.
Ότι η αντίσταση δεν είναι πάντα μεγαλειώδης. Δεν έχει πάντα σημαίες και στρατούς.
Μερικές φορές είναι μια αποστολή 20-30 ανθρώπων που άοπλοι και με ΌΧΙ στρατιωτικές στολές πάνε εκεί που η γη τρέμει.
Η ΑΕΚ εκείνη τη μέρα προφανώς και δεν σταμάτησε έναν πόλεμο.
Αλλά έκανε κάτι εξίσου σπάνιο.
Τον εξέθεσε.
Και αυτό να είναι το πιο κοντινό μπορούμε να επιτύχουμε σε νίκη.
