Η γοητεία της «κρυφής γνώσης» και το στοίχημα της εμπιστοσύνης στα εμβόλια
Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι γοητευόμαστε από τη γνώση που κατέχουν λίγοι. Ή από το να νιώθουμε πως εμείς δεν «μασήσαμε» το παραμύθι της mainstream πληροφορίας και είμαστε οι «αφυπνισμένοι» που δεν την πάτησαν.
Ένα από τα θέματα που ανέκαθεν αποτελούσαν πεδίο αμφισβήτησης είναι ο εμβολιασμός. Το κίνημα των ανθρώπων που τον αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό έχει αναβιώσει, ιδίως μετά την πανδημία του κορονοϊού.
Εμβόλια που «αναγκαστήκαμε» να αναπτύξουμε με εσπευσμένες διαδικασίες, υπό τον φόβο όμως ενός πολύ μεγαλύτερου κινδύνου — ενός κακού που απειλούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Τελικά τα καταφέραμε και, παρά τις παρενέργειες που παρουσιάστηκαν, στη γενική σούμα η ανταπόκρισή μας κρίνεται κάτι παραπάνω από θετική, δεδομένων των συνθηκών έκτακτης ανάγκης.
Το ζήτημα είναι ότι το αντιεμβολιαστικό κίνημα μετακινήθηκε και στη σκέψη γονιών, που ξεκίνησαν —ξανά από την αρχή— να αμφισβητούν την ικανότητα των εμβολίων να θωρακίσουν τα παιδιά και, ακόμη χειρότερα, να θεωρούν ότι τους προκαλούν και βλάβη.
Αυτή τη συζήτηση είχαμε, μεταξύ άλλων, με τον παιδίατρο Δρ. Αργύρη Αργυρίου στο vidcast που πραγματοποιήσαμε στο πλαίσιο του B my Guest, όπου είχα τη χαρά να τον φιλοξενώ.
Ο κ. Αργυρίου παραθέτει την άποψή του με ιδιαίτερα κατανοητό τρόπο και επανατοποθετεί τα πράγματα στη «θέση» τους.
Μας μιλά για το φαινόμενο του αντιεμβολιασμού, που ουσιαστικά ποτέ δεν εξαφανίστηκε. Για τον μύθο που συνδέει τα εμβόλια με τον αυτισμό. Για έναν γιατρό τη δεκαετία του ’70 που διέδωσε αυτή την αντίληψη και για τις συνέπειες που είχε αυτό στη θνησιμότητα των παιδιών.
Όλα αυτά όχι με διδακτισμό, αλλά με την εμπειρία ενός ανθρώπου που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στα παιδιά μας.
Δείτε το σχετικό απόσπασμα στο 15:42 του βίντεο στο YouTube. Δείτε ολόκληρο το βίντεο εδώ.
