Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή: όταν ήμουν εγώ μαθητής, κάθε ευκαιρία να χαθεί καμιά ώρα μαθήματος ήταν περισσότερο από καλοδεχούμενη. Κανένα παιδί δεν λατρεύει τον κόπο, ιδιαίτερα όταν γύρω του υπάρχουν χίλιοι δυο πιο δελεαστικοί αντιπερισπασμοί.
Αυτό είναι ένα. Και δεν σημαίνει ότι οι σημερινοί μαθητές είναι μια παρέα λουφαδόρων που οργανώνει αποχές για να παίξει μπάλα στην αυλή ή να μοιραστεί και μοιράσει likes στο instagram. Τα ζητήματα που θέτουν οι μαθητές και για τα οποία κατεβαίνουν σε αποχή διδακτικής ώρας την Τετάρτη, σε ένα ευρωπαϊκό κράτος εν έτει 2026, είναι στοιχειώδη: υποδομές, ανθρώπινες συνθήκες στις αίθουσες, αντιμετώπιση της αφόρητης ζέστης, λογικός όγκος ύλης και κανόνες που να υπηρετούν την εκπαίδευση — όχι την εμμονή ορισμένων με την “τάξη και ευπρέπεια”.
Όσοι υπονοούν, στα “καφενεία” ή στον δημόσιο λόγο, ότι «τα παιδιά ψάχνουν αφορμές», μπορούν να δοκιμάσουν κάτι απλό: να καθίσουν για έξι ή επτά ώρες σε μια σχολική αίθουσα, με τη θερμοκρασία έξω στους 38 βαθμούς, χωρίς κλιματισμό. Και μετά να συγκεντρωθούν, να εξεταστούν και να αποστηθίσουν τόνους ύλης που δεν χωρούν ούτε στο πρόγραμμα ούτε στη ζωή ενός εφήβου και να έρθουν να μας περιγράψουν την εμπειρία τους.
Ακόμη και το αυτονόητο, να επιτρέπεται δηλαδή στους μαθητές να φορούν κοντό παντελόνι τις ημέρες ακραίας ζέστης, σκοντάφτει πάνω στην αρτηριοσκληρωτική αντίληψη ότι η πειθαρχία μετριέται με το μήκος του υφάσματος.
Κανείς δεν είπε ότι κάθε μαθητικό αίτημα είναι αυτομάτως σωστό. Αυτό όμως που οφειλουμε να κάνουμε είναι να το ακούσουμε. Διότι όταν ένα σύστημα παιδείας ενδιαφέρεται περισσότερο για το παντελόνι του μαθητή παρά για τη θερμοκρασία της αίθουσας, το πρόβλημα δεν είναι, ούτε ποτέ θα γίνει, η μαθητική απειθαρχία.
Είναι η ενήλικη ανοησία.
