Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Ποιος είπε πως για να μπει κάποιος στη βουλή αρκεί να πάρει περισσότερους ψήφους από κάποιον άλλον; Αυτά είναι κόλπα της δικαιοσύνης του εκλογικού συστήματος. Και το δικό μας είναι τόσο δίκαιο όσο ο δίδυμος villain αδερφός του Αριστείδη. Μερικές φορές για να βγεις βουλευτής αρκεί απλά να σε συμπαθήσει η κατανομή.
Όχι ο λαός. Η κατανομή.
Είναι αυτή η εκλογική μαγεία, όπου ο πολίτης νομίζει ότι ψηφίζει άνθρωπο, κόμμα, εκπροσώπηση, φωνή και παρουσία. Και μετά εμφανίζεται το σύστημα και σου λέει hold my beer. Mε ύφος λογιστή που ξέρει κάτι παραπάνω κοιτάει τους αριθμούς και ψιθυρίζει: «Ναι, εντάξει, καλή η ψήφος, αλλά περίμενε να δούμε τι λένε και τα υπόλοιπα».
Αυτό είναι το αριστούργημα δημοκρατικής λογικής: ένας υποψήφιος με 280 σταυρούς γίνεται βουλευτής. Μια άλλη υποψήφια με 2.474 σταυρούς μένει εκτός.
Δεν είναι προσωπικό το θέμα. Και σε καμία περίπτωση δεν μου φταίει ο υποψήφιος που εξελέγη. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε φτιάξει ένα σύστημα στο οποίο η νομιμότητα μπορεί να κοιτάζει την κοινή λογική στα μάτια και να της βγάζει τη γλώσσα.
Διότι τι να πεις και πως να εξηγήσεις σε έναν ψηφοφόρο που η ψήφος του πέρασε μπόρες, φουρτούνες μαζί με τις περιπέτειες του Οδυσσέα, την βρήκε δεύτερη και τρίτη κατανομή, κομματικό υπόλοιπο, επαρχιακό υπόλοιπο, αριθμητικός υπόνομος και στο τέλος πήγε και προσγειώθηκε κάπου αλλού;
«Μα αφού έτσι λειτουργεί το σύστημα». Ε να μην λειτουργεί έτσι τότε!
Αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι λειτουργεί σαν αλογάκι στο σκάκι. Πάει από δω και ξαφνικά στρίβει και ένα προς την άλλη. Και λειτουργεί τόσο καλά, που μπορεί να βγάλει βουλευτή με 280 ψήφους και να αφήσει εκτός κάποιον με σχεδόν δυόμισι χιλιάδες. Κίνηση Ματ.
Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να μην χρειαζόμαστε μεταπτυχιακό στην εκλογική αλχημεία για να καταλάβουμε γιατί η ψήφος μας μετανάστευσε σε άλλο σακούλι;
Διότι η δημοκρατία που χρειάζεται υποσημειώσεις για να εξηγήσει την «αδικία» της, κάτι κάνει λάθος.
Και όταν το τελικό μήνυμα προς τον ψηφοφόρο είναι «με 2.474 δεν μπαίνεις, με 280 μπαίνεις», τότε δεν έχουμε ένα σύστημα που ζητά σεβασμό, ενώ πρώτα κοροϊδεύει τη λογική μας.
