Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ο νόμος έχει μία πολύ δύσκολη αποστολή. Πρέπει να εφαρμόζεται σωστά και παράλληλα να αφήνει την αίσθηση ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Θεωρείς ότι επανέλαβα το ίδιο πράγμα και ότι η πρόταση πλαονάζει;
Μπορεί και να σε ξεγελάσει.
Η υπόθεση του πατέρα που έχασε το τρίχρονο παιδί του στην Πάφο είναι μία από αυτές. Ο άνθρωπος τέθηκε υπό οκταήμερη κράτηση ως ύποπτος για αδικήματα που διερευνώνται, όπως προβλέπει η ποινική διαδικασία. Νομικοί εξηγούν ότι η τραγική ψυχολογική του κατάσταση, από μόνη της, δεν αποτελεί λόγο διαφοροποίησης του ισχύοντος νομικού πλαισίου για την προσωποκράτηση.
Το ερώτημα λοιπόν δεν αφορά τη νομιμότητα του νόμος, αλλά αν σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να γίνεται πιο ευέλικτος. Μεπ περισσότερη ενσυναίσθηση. Ίσως και να πρέπει να αλλάξει.
Κανείς δεν λέει να σταματήσει η έρευνα. Κανείς δεν ζητά ασυλία. Αν προκύψουν στοιχεία και, στο τέλος της διαδικασίας, ο άνθρωπος αυτός κριθεί ένοχος, να καταδικαστεί όπως προβλέπει η Δικαιοσύνη.
Αλλά μέχρι τότε;
Μέχρι τότε έχουμε απέναντί μας έναν πατέρα που μόλις έχασε το παιδί του.
Υπάρχει πραγματικά λόγος η πρώτη απάντηση της Πολιτείας να είναι το κελί;
Μήπως μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική πρόνοια; Ένας κατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση. Αυστηροί περιοριστικοί όροι. Υποχρέωση παρουσίας στις Αρχές. Ό,τι χρειάζεται για να διασφαλίζεται ότι δεν θα διαφύγει ούτε θα επηρεάσει την έρευνα.
Όχι επειδή είναι υπεράνω του νόμου.
Αλλά επειδή είναι άνθρωπος ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ.
Και όχι δεν συμπαθούμε το whataboutism, αλλά δύσκολα αποφεύγεται από το να βουτήξει το μυαλό μέσα του και να γίνει μούσκεμα από την αγανάκτηση.
Στην ίδια αυτή δική μας κοινωνία έχουμε αυτή τη στιγμή που μιλάμε κατηγορούμενους για οικονομικά σκάνδαλα, διαφθορά, δωροδοκίες, βιασμούς, σοβαρές υποθέσεις κατάχρησης εξουσίας ή άλλες βαριές κατηγορίες και κυκλοφορούν ελεύθεροι. Κάποιοι επί μήνες ή και χρόνια. Μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Ορισμένοι συνεχίζουν μάλιστα να εμφανίζονται δημόσια, να κάνουν δηλώσεις και να διδάσκουν ήθος.
Και την ίδια στιγμή ένας άνθρωπος που βιώνει ίσως τη μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να γνωρίσει ένας γονιός οδηγείται στο κρατητήριο.
Δεν είναι θέμα συμψηφισμού.
Είναι θέμα αίσθησης δικαίου.
Το κράτος δικαίου δεν μετριέται μόνο από την πιστή εφαρμογή των νόμων. Μετριέται και από την ικανότητά του να προβλέπει τις εξαιρετικές περιπτώσεις. Να βάζει ασφαλιστικές δικλείδες χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του.
Οι νόμοι γράφονται για τους ανθρώπους. Δεν γεννιούνται οι άνθρωποι για να χωρέσουν μέσα στους νόμους.
Ίσως λοιπόν αυτή η τραγωδία να ανοίξει μια συζήτηση που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια: ότι σε περιπτώσεις όπου ένας γονιός χάνει το παιδί του και ταυτόχρονα βρίσκεται υπό διερεύνηση, η Πολιτεία μπορεί να προστατεύσει και την έρευνα και την κοινωνία, χωρίς να στερεί από τον άνθρωπο το ελάχιστο που του έχει απομείνει.
Τον χώρο να θρηνήσει.
Η Δικαιοσύνη δεν χάνει τίποτα αν επιτρέψει σε έναν συντετριμμένο πατέρα να αναπνεύσει.
Ίσως τότε να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο νομότυπη και νόμιμη.
Αλλά είναι κυρίως ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ.
